Uzasadnienie
Z akt sprawy wynika, że w dniu 21.09.2001r. Pan S. S. złożył wniosek w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku VAT za miesiąc sierpień 1994r. w kwocie 5.060 zł.
Decyzją z dnia [...].11.200lr. znak [...] [...] Urząd Skarbowy w R. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiąc sierpień 1994r., a zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...].02.2002r. znak [...] Izba Skarbowa w W. utrzymała w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji Izba napisała, że zgodnie z art. 79 § 2 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 z późn. zm.) uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku przysługuje podatnikom, których zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1, jeżeli w deklaracjach wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości wyższej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek albo wykazali kwotę podatku przypadającego do zwrotu w wysokości mniejszej od należnej.
Art. 80 § 1 pkt. 2 w/w ustawy stanowi natomiast, że prawo o którym wyżej mowa, wygasa po upływie 5 lat od dnia złożenia zeznania (deklaracji), w którym wykazano zobowiązanie podatkowe w wysokości większej od należnej albo kwotę nadpłaty lub podatku przypadającego do zwrotu w wysokości mniejszej od należnej. Pan S. S. złożył deklarację VAT-7 za miesiąc sierpień 1994r. w dniu 26.09.1994r. Natomiast wniosek o stwierdzenie nadpłaty złożył w dniu 21.09.2001r. zatem po upływie 5 lat od dnia złożenia deklaracji VAT-7 za miesiąc sierpień 1994r. A więc z uwagi na upływ terminu określonego w wymienionym art. 80 § 1 pkt. 2 ww. ustawy w niniejszej sprawie wygasło podatnikowi prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku VAT za miesiąc sierpień 1994r.
Izba nie zgodziła się ponadto z zarzutem dotyczącym przerwania biegu przedawnienia (art. 70 i 71 ustawy Ordynacja podatkowa) bowiem przepisy te nie mają zastosowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty.
W złożonej skardze Pan S. S. zarzucił naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej poprzez nie uwzględnienie przerwy biegu przedawnienia. Podniósł, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania przedawnienie, gdyż z materiału dowodowego wynika, że od kilku lat składał wnioski do Urzędu Skarbowego o zwrot nadpłaty w podatku VAT za okres od 31 sierpnia 1995r. do 29 maja 1998r. w związku ze złożoną deklaracją za miesiąc sierpień 1994r. i za każdym razem otrzymywał odpowiedź negatywną.
Stwierdził, że w myśl art. 7 ust. 1 pkt. 5 ustawy o podatku od towarów i usług używane samochody są zwolnione z opodatkowania podatkiem VAT. W deklaracji VAT-7 za miesiąc sierpień 1994r. zostało wykazane zobowiązanie nienależne, gdyż sprzedał ciągnik siodłowy marki "Roman" i naczepę "Tranchof", które były używane.
Skoro zatem Urząd Skarbowy w okresie od 31.08.1995r do 29.01.1998r. pobrał podatek wraz z odsetkami to nie może obecnie zasłaniać się przedawnieniem roszczenia, ponieważ w niniejszej sprawie złożony wniosek nie jest pierwszym wnioskiem o zwrot nadpłaty.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosła o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który przejął sprawę do rozpoznania na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271, ze zm.), zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
W punkcie wyjścia należało stwierdzić, że ani z dowodów zgromadzonych w trakcie postępowania przed organami podatkowymi jak również z dokumentów przesłanych przez skarżącego do Sądu nie wynika, iż pomiędzy datą złożenia deklaracji VAT-7 za miesiąc sierpień 1994r. tj. 26 września 1994r. a jego wnioskiem z dnia 21 września 2001r. o stwierdzenie nadpłaty za miesiąc sierpień 1994r. Pan S. S. żadnego innego wniosku w sprawie stwierdzenia nadpłaty dotyczący tego miesiąca nie składał. Za żądanie stwierdzenia nadpłaty nie można przecież uważać, jak mylnie twierdzi strona skarżąca, wniosku o umorzenie zaległości podatkowej, które zakończyło się przesłaną do Sądu kserokopią decyzji Izby Skarbowej z dnia [...] października 1998r. Nr [...].
Postępowanie dotyczące umorzenia zaległości podatkowej (art. 67 O.p.) jest odrębnym postępowaniem od postępowania dotyczącego stwierdzenia nadpłaty. A zatem błędnie strona skarżąca utożsamia żądanie przyznania ulgi podatkowej z żądaniem stwierdzenia nadpłaty.
Zgodnie z art. 79 § 2 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137 poz. 926 z późn. zm.) uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku przysługuje podatnikom, których zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1, jeżeli w deklaracjach wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek albo wykazali kwotę podatku przypadającego do zwrotu w wysokości mniejszej od należnej.
Z kolei art. 80 § 1 pkt. 2 w/w ustawy stanowi natomiast, że prawo o którym wyżej mowa, wygasa po upływie 5 lat od dnia złożenia zeznania (deklaracji), w którym wykazano zobowiązanie podatkowe w wysokość większej od należnej albo kwotę nadpłaty lub podatku przypadających do zwrotu w wysokości mniejszej od należnej.
Skutkiem upływu terminu określonego ww. przepisie jest wygaśnięcie prawa do żądania stwierdzenia nadpłaty. Żądanie złożone po upływie terminu będzie zatem prawnie bezskuteczne.
Skoro skarżący wniosek o stwierdzenie nadpłaty za miesiąc sierpień 1994r. złożył w dniu 21 września 2001r., a więc po upływie 5 letniego terminu, o którym mowa w art. 80 § 2 pkt 1 lit. b ustawy to organ podatkowy zgodnie z prawem odmówił uwzględnienia wniosku.
Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 151 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. należało skargę oddalić.