Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 24 września 1998 r. Izba Skarbowa w W. na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa w związku z art. 335 Ordynacji podatkowej oraz art. 14 ust. 10 pkt 1, art. 18 ust. 1, art. 27 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ utrzymała w mocy dwie decyzje Urzędu Skarbowego W. z dnia 30 maja 1997 r. określające Andrzejowi M., Hannie G. współwłaścicielom Spółki cywilnej "M." w W. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okresy: luty-grudzień 1994 r. i styczeń-grudzień 1995 r. oraz ustalające dodatkowe zobowiązanie podatkowe w tym podatku.
W uzasadnieniu Izba Skarbowa stwierdziła, iż wspólnicy w omawianym okresie nie mogli korzystać z tytułu prowadzonej działalności ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 14 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług i obligatoryjnie podlegali obowiązkowi opodatkowania prowadzonej działalności tym podatkiem na podstawie art. 14 ust. 10 pkt 10a cyt. ustawy.
Podniosła, iż wspólnicy Spółki cywilnej umową z dnia 17 stycznia 1994 r. postanowili, iż Andrzej M. wnosi do Spółki cywilnej "M." towar o wartości 66.472.654 st. zł. będący jego własnością, na którą to wartość składają się towary ze srebra, wyroby ze srebra własne oraz surowiec do ich produkcji tj. srebra i bursztynu. Fakt posiadania przez wspólników powyższego towaru jest więc bezsporny i daje on możliwość dokonania transakcji sprzedaży w każdej chwili. W związku z tym Izba stwierdziła, iż bezzasadny jest zarzut podnoszony w odwołaniu, że wspólnicy nie prowadzili sprzedaży wyrobów z metali szlachetnych. Twierdziła, iż pojęcia sprzedający i sprzedawca nie są synonimami. Prawodawca w ustawie o podatku od towarów i usług utrzymał określenie sprzedający, a to znaczy, że dotyczy to podmiotu, który może dokonać transakcji sprzedaży w bliżej nieokreślonym czasie, a więc może być sprzedawcą. Zwolnienie od podatku VAT wiąże się nie z samym faktem sprzedaży lecz z możliwością jej dokonania. Wspólnicy posiadali wyroby z metali szlachetnych i posiadali zezwolenie na ich sprzedaż, a tym samym mogli dokonać transakcji sprzedaży w każdej chwili. W związku z tym wspólnicy, zdaniem Izby Skarbowej podlegali opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako sprzedający wyroby ze srebra. Nieprowadzenie przez wspólników ewidencji, o której mowa w art. 27 ust. 4 cyt. ustawy, za okres luty-grudzień 1995 r. skutkowało określeniem przez organy podatkowe wartości niezaewidencjonowanej sprzedaży i ustalenie podatku należnego /art. 18 ust. 1 cyt. ustawy/ przy zastosowaniu stawki 22 procent a także zastosowanie sankcji z art. 27 ust. 5 cyt. ustawy w wysokości 30 procent kwoty zaniżenia zobowiązania.
W skardze wspólnicy wnoszą o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia prawa. W uzasadnieniu przedstawiają okoliczności wniesienia towaru do pozostałej w dniu 17 stycznia 1994 r. Spółki cywilnej "M.". Twierdzą, że zobowiązanie się jednego ze wspólników do wniesienia konkretnego wkładu nie przesądza, że wspólnicy dysponują tym wkładem jako towarem handlowym. Tylko kupno przez wspólników towaru lub też wprowadzenie go do remanentu początkowego może stanowić o nabyciu konkretnego towaru przez wspólników spółki cywilnej. Twierdzą, że wyroby ze srebra wycofali ze sprzedaży i w chwili rozpoczęcia działalności nie dysponowali nimi jako towarem handlowym. Podnoszą, że określili co będzie towarem handlowym spółki a co ewentualnie innym składnikom majątku firmy.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wnosi o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ w art. 5 ust. 1 stanowi, że podatnikami podatku od towarów i usług są nie tylko osoby prawne i fizyczne, lecz także jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej, do których zalicza się m. in. spółki cywilne. Wynika z tego, że na gruncie tego podatku spółce cywilnej nadano podmiotowość podatkowo-prawną, o ile realizuje ona czynności objęte wykazem przedmiotowym tych podatków. Tym samym wszelkie obowiązki i uprawnienia podatników tych podatków wynikające z tejże ustawy, odnoszą się do spółek cywilnych, a nie bezpośrednio do wspólników tych spółek. Tak więc spółka cywilna jest podatnikiem podatku od towarów i usług i w związku z tym uprawniona jest do korzystania ze zwolnień od podatku od towarów i usług, o których mowa w art. 14 cyt. ustawy. Powyższe zwolnienia stanowią wyjątek od zasady powszechności opodatkowania i w związku z tym przepisy je wprowadzające muszą być ściśle interpretowane. Również kwestia wyłączenia ze zwolnienia nie podlega interpretacji. Art. 14 ust. 10 cyt. ustawy wyłącza ze zwolnienia podatników sprzedających wyroby z metali szlachetnych lub z udziałem tych metali, a więc dokonujących sprzedaży tych towarów nawet wówczas, gdy stanowi margines działalności.
Z treści zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 18 stycznia 1994 r., wynika iż przedmiotem działalności prowadzonej przez nich firmy był między innymi wyrób i sprzedaż wyrobów ze srebra i bursztynu. Oznacza to nic innego jak fakt, iż byli uprawnieni przez cały czas działania Spółki cywilnej "M." do wyrobu i sprzedaży produktów ze srebra i bursztynu. Powyższy fakt przesądza o tym, że prowadzona przez skarżących działalność gospodarcza nie podlegała zwolnieniu podmiotowemu od podatku od towarów i usług. W związku z tym skarżący byli zobowiązani do prowadzenia ewidencji zgodnie art. 27 ust. 4 cyt. ustawy. Jako, że takiej ewidencji nie prowadzili zasadnie organy podatkowe ustaliły podatek należny na podstawie art. 18 ust. 1 cyt. ustawy oraz zobowiązanie dodatkowe zgodnie z art. 27 ust. 5 cyt. ustawy.
Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja nie narusza w sposób istotny obowiązujących norm prawa materialnego ani też prawa procesowego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ miał obowiązek orzec jak w sentencji.