Uzasadnienie
Decyzją prezydenta miasta W. z dnia 22 marca 1994 r. ustalono dodatkowy wymiar podatku od nieruchomości za: 1992 r. na kwotę 157.660.000 zł; 1993 rok - 223.872.000 zł; 1994 rok - 304.451.000 zł. Z uzasadnienia wynikało, że Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Handlu Wewnętrznego w W. w deklaracji za lata 1992-1993 nie wykazywało w ogóle nieruchomości położonej przy ulicy Z.-Z..
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł syndyk masy upadłościowej Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Handlu Wewnętrznego w W. Syndyk wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, albowiem Przedsiębiorstwo od dnia 5 marca 1992 r. znajduje się w stanie upadłości i nie prowadzi działalności gospodarczej.
Kolegium Odwoławczego, decyzją z dnia 19 maja 1994 roku, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podniesiono, że ogłoszenie upadłości nie jest tożsame z zaprzestaniem prowadzenia działalności gospodarczej. Nieskładanie zaś przez Przedsiębiorstwo deklaracji podatkowej uniemożliwiło organowi podatkowemu dokonanie oceny okoliczności i rozmiaru prowadzonej działalności gospodarczej przez podatnika.
J. K., syndyk masy upadłościowej Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Handlu Wewnętrznego w W. wniósł skargę na decyzję Kolegium Odwoławczego, domagając się uchylenia tej decyzji. Ponownie podniesiono, że Przedsiębiorstwo od dnia 5 marca 1992 roku, tj. od postawienia go w stan upadłości, nie prowadzi działalności gospodarczej, a syndyk podejmuje jedynie czynności likwidacyjne.
W odpowiedzi na skargę, Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym Województwa W. wnosiło o jej oddalenie. Wskazano też, że Przedsiębiorstwo było zobowiązane składać organowi gminy deklaracje podatkowe dotyczące wszystkich nieruchomości. Obowiązku tego nie wykonało.
W przypadku zaistnienia zmian sposobu użytkowania nieruchomości powinno było powiadamiać o tym organ podatkowy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zagadnienia podatku od nieruchomości regulują przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./. Zgodnie z postanowieniami art. 6 ust. 8 pkt 1 wyżej powołanej ustawy, osoby prawne mają obowiązek składać właściwemu organowi gminy deklaracje na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według wzoru ustalonego przez Ministra Finansów, do dnia 15 stycznia tego roku, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku.
W tym samym terminie - 14 dni, osoby prawne mają obowiązek zawiadomić organ gminy o zaistnieniu zmian w stanie wynikającym ze złożonych deklaracji.
Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że strona skarżąca obowiązków tych nie wykonała. Skoro zaś skarżący nie wykonywał nałożonych na niego ustawowych obowiązków, to organy podatkowe prawidłowo orzekły, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż miała miejsce zmiana sposobu wykorzystywania budynku albo gruntu, czy też ich części, mająca wpływ na wysokość opodatkowania tym podatkiem w danym roku /art. 6 ust. 3/. Nieruchomości zaś należące do skarżącego nie korzystały ze zwolnienia od podatku od nieruchomości /art. 7 ust. 1/. Powołane przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie przewidują też zwolnienia od podatku od nieruchomości ustalonego od budynków lub gruntów wchodzących w skład masy upadłościowej upadłego przedsiębiorstwa państwowego.
Ogłoszenie stanu upadłości nie przesądza przecież, że budynki lub grunty wchodzące w skład masy upadłościowej upadłego podmiotu gospodarczego nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej przez inne jednostki gospodarcze.
Syndyk masy upadłościowej nie wykazał, aby nie była prowadzona działalność gospodarcza w budynkach i na gruntach będących przedmiotem opodatkowania. Należy zgodzić się z poglądem wyrażonym przez organy administracyjne obu instancji, że postawienie podmiotu gospodarczego w stan upadłości, samo przez się nie wskazuje, że budynki i grunty należące do masy upadłościowej nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej.
W świetle powyższych ustaleń, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja zgodna jest z prawem i dlatego na zasadzie art. 207 par. 5 Kpa skargę oddalił.