Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 17 listopada 1999 r., III SA 7971/98

Sprawa

sprawy ze skargi "Bawełny Dolnośląskiej" Sp. z o.o. w B. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 15 września 1998 r. (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowień Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej oddala skargę.

Teza

Pełnomocnik nie jest "(...) inną osobą biorącą udział w postępowaniu", o której mowa w art. 217 par. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 15 września 1998 r. Minister Finansów odmówił Spółce z o.o. "Bawełna Dolnośląska" w B. stwierdzenia nieważności kilkudziesięciu postanowień Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia 30 lipca 1998 r. oraz z dnia 31 lipca 1998 r. utrzymujących w mocy postanowienia Inspektora Kontroli Skarbowej Krystyny K. o sprostowaniu omyłek w 52 decyzjach.

Minister Finansów nie podzielił poglądu wnioskodawcy jakoby postanowienia Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej skierowano do osoby nie będącej stroną w sprawie. Podkreślił, że z treści postanowień wynikało, iż stroną była Spółka z o.o. "Bawełna Dolnośląska", a ponadto obok nazwiska pełnomocnika, któremu postanowienia te doręczono. zaznaczono kogo pełnomocnik ten reprezentuje.

Spółka "Bawełna Dolnośląska" wniosła skargę na postanowienie Ministra Finansów w której zarzuciła. że zarówno postanowienie Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej jak i postanowienie Ministra Finansów skierowano do (...) Pana Mariana S., Doradcy podatkowego (...) pełnomocnika firm "Bawełna Dolnośląska (...)" i Zakładów Bawełnianych B. (...) zamiast do "Bawełny Dolnośląskiej (...) i Zakładów Bawełnianych B. reprezentowanych przez Mariana S.". Zdaniem skarżącej, takie zaadresowanie postanowień wyczerpało przesłanki z art. 247 par. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie jest zasadna.

Nie można mówić o skierowaniu postanowienia do osoby nie będącej stroną w sprawie /art. 247 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej/, gdy z jego treści jednoznacznie wynika kto jest stroną, a kto pełnomocnikiem. Kolejność wymienienia tych osób, do której tak duże znaczenie przywiązuje strona skarżąca, nie ma żadnego znaczenia. Analiza treści zaskarżonego postanowienia, podobnie jak treści postanowień Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej, pozwala stwierdzić bez żadnej wątpliwości, że wspomniane organy traktowały jako stronę Spółkę, a nie jej pełnomocnika.

Czym innym jest "skierowanie" postanowienia, a czym innym jego "doręczenie". To ostatnie nastąpiło do rąk pełnomocnika, zgodnie z art. 145 Ordynacji podatkowej.

Powołanie się przez stronę skarżącą na jeden z wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego nie może odnieść zamierzonego przez nią skutku. Oczywiście bezdyskusyjna jest teza, że decyzji nie wolno skierować do pełnomocnika strony. Jak jednak była zredagowana decyzja, zakwestionowana w cytowanym przez skarżącą wyroku oraz czy jej treść można porównać z treścią postanowień w sprawie rozpatrywanej - nie sposób wywnioskować z treści przedstawionego orzeczenia. Nawet gdyby oba przypadki cechowało podobieństwo, Naczelny Sąd Administracyjny nie był związany wyrokiem powołanym przez skarżącą.

Z tych przyczyn skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Ubocznie należy zwrócić uwagę Ministrowi Finansów, że sprawy, takie jak niniejsza, nie absorbowałyby Sądu, gdyby orany podatkowe przestały wymieniać w decyzjach i w postanowieniach nazwiska pełnomocników stron. Wymogu ich oznaczenia nie ma ani w art. 210 par. 1 pkt 3, ani w art. 217 par. 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Pełnomocnik nie jest "(...) inną osobą biorącą udział w postępowaniu", o której mówi ostatnio wymieniony przepis. Nazwisko pełnomocnika wystarczy wpisać na kopercie, w której przesyła się decyzję. Ewentualnie - dla celów biurowych - można uczynić adnotację w aktach, informującą komu i kiedy wysyłano przesyłkę.

Mając na uwadze przytoczone wyżej okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.