Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją wydaną na podstawie art. 7 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 1996r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz. U. Nr 106, poz. 489 ze zm.), art. 233 § l pkt l w związku z art. 21 § l pkt l i § 3, art. 23 § 3, art. 47 § 3, art. 51 § l i 2, art. 52 § l pkt 4, art. 53 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 45 ust. 6 i art. 22 ust. l w związku z art. 23 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. Nr 90, poz. 416 ze zm.) Izba Skarbowa w W. utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w S. P. z dnia [...] listopada 2002 r. Nr [...] określającą Państwu E. i R.O. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 r., wysokość zaległości podatkowej wynikającej ze zwróconego oprocentowania nadpłaty oraz wysokość odsetek za zwłokę, w tym z tytułu nieuiszczonych w terminie płatności zaliczek za m-ce IIl-VI i VIII, różnicy rocznej podatku płatnej w terminie złożenia zeznania oraz od kwoty zwróconego oprocentowania nadpłaty.
W uzasadnieniu wskazano, że Urząd Skarbowy w toku kontroli podatkowej dotyczącej działalności gospodarczej prowadzonej przez Panią E.O. w zakresie "[...]", po dokonaniu szczegółowej analizy zapisów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów w powiązaniu z dokumentami źródłowymi oraz ewidencjami zakupów i sprzedaży VAT, stwierdził nieprawidłowości w prowadzeniu księgi.
W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji podatnicy podnieśli zarzuty, iż Urząd Skarbowy nieprawidłowo ustalił kwalifikację wydatków budowlanych poniesionych w roku 1998 na remont [...]. Wyjaśniają, że budynek [...] w latach osiemdziesiątych został zaadaptowany na [...] z części budynku obory, co mogą potwierdzić lekarze weterynarii zajmujący się w tamtym okresie badaniem zwierząt rzeźnych. Następnie od początku lat dziewięćdziesiątych nie był w ogóle wykorzystywany do działalności gospodarczej, gdyż w tym czasie podatnicy zaprzestali [...] i prowadzili działalność w zakresie hodowli koni i cieląt.
Za niewłaściwą uznano klasyfikację wydatków poniesionych w związku z zawarciem umowy leasingu samochodu Renault Premium jako zupełnie niezgodną z rzeczywistym stanem faktycznym i obowiązującym w tym, że pomiędzy wydatkiem a osiąganymi przychodami nie istnieje związek przyczynowo skutkowy tego rodzaju, że kwestionowane wydatki przysłużyły się bezpośrednio osiągnięciu przychodów.
W toku kontroli nie stwierdzono ażeby samochód będący przedmiotem leasingu nie służył działalności gospodarczej. Z uzasadnienia decyzji wynika, iż Urząd kwestionuje nie sam związek przedmiotowego wydatku z uzyskiwanymi przychodami a raczej zasadność ekonomiczną przyjętego sposobu rozliczenia kosztów uzyskania przychodu. Jednakże same względy ekonomiczne na podstawie art. 22 ust. l i art. 23 nie stanowią przesłanek do nie uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu.
Zakwestionowano także wysokość zaległych zaliczek na podatek dochodowy za rok 1998 do zapłaty. Działaniem tym, zdaniem podatników, naruszono art. 44 i 45 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z przepisów tych oraz art. 45 ust. 4 wynika, że obowiązek zapłaty zaliczek ustaje po upływie terminu płatności zobowiązania za cały rok podatkowy. W przypadku podatników decyzja została wydana po dniu 30 kwietnia 1999 r., a zatem nie było podstaw do określenia im zaległości w zaliczkach do zapłaty. Zarzucono również naruszenie art. 201 § l pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa gdyż w dniu [...].11.2002 r. wnieśli skargę na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...].10.2002 r. Nr [...], którą uchylono decyzję urzędu skarbowego z dnia [..].07.2002r. w związku z czym sprawa zawisła przed NSA i w obecnym jej stanie działania organów podatkowych powinny być wstrzymane do czasu orzeczenia o legalności w/w decyzji Izby Skarbowej, którą to sprawę cofnięto do stanu początkowego tj. postępowania przed urzędem skarbowym i rozstrzygnięcie o legalności przedmiotowego cofnięcia sprawy stanowi zagadnienie wstępne.
Izba Skarbowa podzielając w zaskarżonej decyzji stanowisko Urzędu Skarbowego powołała się na art. 23 ust. l pkt l lit. c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych zgodnie z którym nie uważa się za koszt uzyskania przychodu wydatków na ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z przepisami w sprawie amortyzacji środków trwałych, powiększają wartość tych środków stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych. Wyjaśniła, że ulepszenie polega na przebudowie, rozbudowie, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji obiektu przez co zwiększa się np. wartość użytkową obiektu. Z kolei remontem są wszystkie prace zmierzające do przywrócenia stanu technicznego danego obiektu, które nie powodują zwiększenia jego wartości użytkowej jak również zmiany jego charakteru.
Stwierdziła, iż z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, iż podatnicy wnioskiem z [..].10.1998 r. zwrócili się do Urzędu Rejonowego w S. o pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na potrzeby [...]. Kierownik Urzędu Rejonowego, w oparciu o przedłożoną dokumentację projektową na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego, pozwolenia na zmianę udzielił. Z opisu do projektu zagospodarowania działki nr 2488 oraz opisu technicznego wynika jasno, że przedmiotem inwestycji była zmiana sposobu użytkowania, adaptacja wydzielonej części budynku gospodarczego ogniotrwałego na [...] zwierząt - bydła / powierzchnia przeznaczona do adaptacji o powierzchni 167,86 m2 oznaczona w projekcie jako część A budynku Nr 4. Ta część budynku była w latach 1984-1985 przystosowana do użytkowania na [...].
Zdaniem organu odwoławczego wymienione wyżej prace z pewnością nie były pracami odtworzeniowymi, lecz spowodowały ulepszenie i zaadoptowanie istniejącego już środka trwałego dla nowych celów. Nastąpiło to poprzez dostosowanie budynku do potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej i zmianę parametrów budynku. O powyższym świadczy również rodzaj i ilość zakupionych w 1998 r. materiałów budowlanych. W związku z tym poniesione wydatki budowlane i wykonane prace zwiększyły wartość początkową budynku, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych. Tym samym nie można dać wiary wyjaśnieniom odwołujących, że wykonane przez nich prace miały na celu remont budynku.
Odnośnie zarzutu podatników dotyczącego nieuznania przez Urząd Skarbowy wydatków poniesionych przez odwołujących w związku z zawarciem umowy przedwstępnej sprzedaży pojazdu Renault Premium z firmą "S." Izba Skarbowa wyjaśniła, iż w dniu [...] stycznia 1998 r. Pani E. O. zawarła umowę przedwstępną sprzedaży pojazdu Renault Premium z Przedsiębiorstwem Handlowym "S.". W umowie tej kupująca zobowiązuje się dokonać wpłaty zadatku w kwocie 10% ceny netto pojazdu na poczet zamówienia i jak wynika z pkt 3 w/w umowy w terminie 7 dni przed datą odbioru pojazdu kupujący zobowiązuje się do zapłaty całej ceny netto pojazdu, a wpłacony uprzednio zadatek / [....] / podlega zaliczeniu na poczet ceny całkowitej wymienionej w fakturze wystawionej przez sprzedawcę.
Powyższą kwotę podatnicy zaliczyli w koszty uzyskania przychodu jako "pozostałe wydatki" mimo, że do zawarcia umowy sprzedaży z firmą "S." nie doszło. W dniu [...] lutego 1998 r. P.H. S. sprzedało natomiast w/w pojazd C. [...] S.A. za kwotę pomniejszoną o wartość zadatku wpłaconego przez podatniczkę,co stwierdzono fakturą VAT Nr [....] z dnia [...].02.98r. Jednakże, z umowy leasingowej zawartej przez Panią O. i C. [...] oraz z przedstawionego harmonogramu wnoszenia opłat leasingowych wynika wyraźnie, iż wartość przyjęta do kalkulacji rat leasingowych tj. 83.549,27 DEM (równowartość 160.155,60 zł netto) nie została pomniejszona o koszt zadatku wpłaconego firmie "S." przez Panią O. na poczet zakupu pojazdu Renault Premium. Zdaniem Izby Skarbowej świadczy to o tym, iż wpłacona kwota 17.585,08 zł, traktowana przez podatników jako koszt zawarcia umowy, została przez podatników po raz drugi zaliczona do kosztów uzyskania przychodów jako raty leasingowe, w związku z czym nie uznano iż wydatek ten, jak twierdzą podatnicy, stanowi koszt zawarcia umowy leasingu samochodu.
Odnosząc się do zarzutu odwołujących dotyczącego naruszenia przez Urząd Skarbowy art. 201 § l pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, Izba Skarbowa zwróciła uwagę na fakt, iż jedną z przyczyn obligatoryjnego zawieszenia postępowania podatkowego jest konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Przeszkoda w prowadzeniu postępowania podatkowego polega na tym, że rozpatrzenie sprawy podatkowej i wydanie decyzji merytorycznej jest uwarunkowane uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia prawnego należącego do kompetencji sądu lub innego organu, niż ten, który prowadzi dane postępowanie podatkowe. Przy czym rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego musi pozostawać w takim związku z postępowaniem podatkowym, iż bez jego rozstrzygnięcia nie jest możliwe rozstrzygnięcie sprawy podatkowej.
W omawianej sprawie przesłanka taka nie zachodzi, ponieważ rozstrzygnięcie przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi podatników na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...].10.2002 r. Nr [...] nie stanowi zagadnienia wstępnego, o którym mowa w w/w przepisie. Zaskarżona decyzja dotyczy kwestii proceduralnych, które pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy podatkowej odwołujących.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na tą decyzję Skarżący zarzucają iż decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
W szczególności zarzucają, że w zaskarżonej decyzji nieprawidłowo ustalono kwalifikację wydatków budowlanych poniesionych na remonty [...], podtrzymując argumentację zawartą w odwołaniu. Ponadto Izba Skarbowa w swojej decyzji nie podała podstawy prawnej nieuznania przez nią za koszt uzyskania przychodów kwoty wpłaconej na rzecz firmy "S." w związku z zawarciem umowy leasingu pomiędzy skarżącymi, a firmą C. samochodu Renault Premium. Działaniem tym rażąco naruszono art. 124 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tymi przepisami organ wydając decyzję m.in. ma obowiązek uzasadnić ją w taki sposób, ażeby strona wiedziała jakie przepisy swym zachowaniem naruszyła i na podstawie jakich faktów organ opiera swe twierdzenia w tym zakresie. W tej sprawie brak jest tego elementu decyzji, a w/w przesłanek strona może jedynie się domyślać. Uważają, że przyjęta przez urząd kwalifikacja tych wydatków jest zupełnie niezgodna z rzeczywistym stanem faktycznym i obowiązującym w tym zakresie stanem prawnym.
Powszechnie wiadomo, że umowa leasingu jest stosunkiem prawnym, w którym występują trzy a nawet cztery strony lub właściwiej rzecz ujmując uczestnicy tego stosunku, są to leasingodawca, leasingobiorca, bank finansujący umowę leasingu, który udziela leasingodawcy kredytu na zakup przedmiotu umowy leasingu i sprzedawca rzeczy będącej przedmiotem umowy leasingu.
W zakresie przedmiotowych wydatków związanych z umową leasingu zawartą z C. S. A., której przedmiotem było używanie samochodu Renault Premium, firma S. na rzecz, której poniesiono kwestionowany wydatek był sprzedawcą przedmiotu leasingu. Wyjaśniają, że zgodnie z umową zobowiązali się wskazać leasingodawcy przedmiot leasingu oraz zapłacić kwotę która wg. pkt 4 i 5 warunków umowy stanowiła zabezpieczenie kosztów związanych z zawarciem umowy na wypadek gdyby odstąpili od umowy, po podjęciu przez leasingodawcę działań na rzecz przygotowania zawarcia tej umowy. Właśnie temu celowi miały służyć wydatki poniesione na rzecz firmy S. Z całokształtu tych postanowień wynika, że przyjęty przez leasingodawcę sposób rozliczeń miał na celu związanie z firmą leasingową i uchronienie jej przed stratami w przypadku gdyby odstąpili od zawarcia umowy po poczynieniu przez leasingodawcę nakładów na przedmiot przyszłej umowy.
Temu celowi miały służyć kwestionowane wydatki i z tych względów wydatki te należy zakwalifikować jako opłaty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, gdyż poniesiono je w celu zawarcia umowy leasingu pojazdu wykorzystywanego do działalności gospodarczej, który nadal na podstawie tej samej umowy jest użytkowany.
Ustalenie, że były to wydatki inwestycyjne poniesione na obce środki trwałe nie jest poparte żadnymi dowodami. Organy mogłyby tak twierdzić dopiero w sytuacji, gdyby stwierdzono, że sama umowa leasingu, której dotyczyły te wydatki była w rzeczywistości umową zakupu przedmiotowego samochodu. Dopiero wtedy też urząd mógłby twierdzić, że Skarżący naruszyli przepis art. 23 ust. l pkt l lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z tych samych względów chybiony jest zarzut braku związku przyczynowo skutkowego przedmiotowych wydatków z osiąganiem przez E. O. przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. Postawienie zarzutu naruszenia art. 22 ust. l ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymaga wykazania, że pomiędzy wydatkiem, a osiąganymi przychodami nie istnieje związek przyczynowoskutkowy tego rodzaju, że kwestionowane wydatki przysłużyły się bezpośrednio osiągnięciu przychodów. W toku kontroli nie stwierdzono ażeby samochód będący przedmiotem umowy leasingu nie służył działalności.
Organy podatkowe oceniły, że warunki finansowe przedmiotowej umowy były dla podatników rażąco niekorzystne. Jednakże same względy ekonomiczne na podstawie art. 22 ust. l i art. 23 updof nie stanowią przesłanek do nie uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu. Skarżący powołują się na wyrok w którym NSA stwierdził " nie należy do organów podatkowych ani do sądu badanie celowości i efektywności nakładów gospodarczych podatnika, lecz jedynie czy dany rodzaj wydatku pozostaje w związku z prowadzoną działalnością przedsiębiorstwa i nie stanowi wydatku przeznaczonego na cele osobiste podatnika lub osób trzecich ". Zarzucają, że przyjęty przez organy podatkowe sposób rozumowania świadczy o niewystarczającym zbadaniu przedmiotowych wydatków i naruszeniu art.122 i 187§ l Ordynacji podatkowej.
Skarżący podnieśli przy tym, że w odwołaniu od decyzji zawarli wniosek dowodowy o przesłuchanie pracowników C. na okoliczność charakteru opłat o których mowa w pkt 2 uzasadnienia skargi. Z uwagi na fakt, że w skarżonej decyzji izba nie potrafiła wykazać jasno, przesłanek materialnoprawnych nieuznania ww wydatków za koszt, oczywistym jest, że przeprowadzenie tego dowodu mogłoby przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a w szczególności dowód ten pomógłby wykazać charakter i cel poniesionych wydatków. Zaniechaniem tym izba naruszyła art. 122, 180 i 187§ l Ordynacji podatkowej. W sytuacji gdy Izba uznała, że przeprowadzenie tego dowodu jest zbędne miała obowiązek wykazać to w uzasadnieniu decyzji. W decyzji brak jest jakiejkolwiek wzmianki na ten temat, a zatem decyzja w tym zakresie narusza art. 124 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej.
Zarzucają, że Izba w zaskarżonej decyzji podtrzymała ustalenia urzędu skarbowego dotyczące nieuznania za koszt uzyskania przychodów kwoty zapłaconej na rzecz firmy Z[...] " mimo, że ustalenie to kwestionowali w odwołaniu złożonym do izby, jako dokonane przez urząd z naruszeniem prawa, w uzasadnieniu skarżonej decyzji nie ma ani słowa na ten temat. Kwestia ta jest ważna dla rozstrzygnięcia sprawy i jako taka powinna zostać odpowiednio uzasadniona. Zaniechanie to stanowi kolejny przypadek naruszenia przez izbę art. 124 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej oraz przepisów prawa materialnego o kosztach uzyskania przychodów.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie, podtrzymując zajęte stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który przejął sprawę do rozpoznania na podstawie art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, ze zm.), zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona.
W orzecznictwie i piśmiennictwie utrwalony jest pogląd,że celem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy podatkowej przez organ odwoławczy. Wynika to z zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego. Zadaniem organu odwoławczego jest wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, ustalenie jaka norma stanowi podstawę prawną rozstrzygnięcia danej sprawy i jaka jest jej treść, dokonanie subsumpcji udowodnionego stanu faktycznego pod tę normę, a następnie ustalenie konsekwencji prawnych, jakie norma ta wiąże z udowodnionym stanem faktycznym. W ten sposób organ odwoławczy wyrabia sobie pogląd co do rozstrzygnięcia, jakie powinno zostać wydane w danej sprawie podatkowej.
Następnie organ ten porównuje rozstrzygnięcie, które by wydał, z decyzją, jaka zapadła w pierwszej instancji. W zależności od wyniku tego porównania organ odwoławczy wydaje jedną z decyzji wymienionych w art. 233 ustawy Ordynacja podatkowa.
Zarzuty podniesione w skardze wskazują, że wymogi powyższe nie zostały spełnione w rozpoznawanej sprawie.
Skarżący zarzucając niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy odwołują się do zasady prawdy materialnej obowiązującej w postępowaniu podatkowym. Wyraża ją implicite art. 122 Ordynacji podatkowej, zgodnie z, którym organy podatkowe obowiązane są podejmować wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W konsekwencji zasada prawdy materialnej zmusza organy podatkowe do badania związku stanu faktycznego i prawnego sprawy z rzeczywistością. Dlatego organy podatkowe, ustalając prawdziwość podnoszonych przez podatnika okoliczności, muszą poddać badaniu również informacje uzyskane od innych organów oraz podejmować w uzasadnionych przypadkach różnego rodzaju dodatkowe czynności sprawdzające. Procesowe gwarancje realizacji zasady prawdy materialnej zawierają regulacje dotyczące postępowania dowodowego ujęte w przepisach rozdziału 11 Ordynacji podatkowej. Jedną z podstawowych gwarancji osiągnięcia prawdy materialnej jest wymóg zupełnego zgromadzenia materiału dowodowego sformułowany w art. 187 § l Ordynacji.
Poszukiwania stanu faktycznego powinny objąć przy tym wszystkie okoliczności towarzyszące przeprowadzaniu poszczególnych dowodów, zwłaszcza mające znaczenie dla oceny ich wiarygodności oraz mocy przekonywania. Zasada prawdy materialnej zakreśla zatem płaszczyznę obowiązków organu podatkowego w dokonywaniu ustaleń faktycznych, które powinny być ujmowane całościowo, nie zaś fragmentarycznie lub pozbawione pełnego kontekstu. Zgromadzenie materiału dowodowego wpływa bezpośrednio na obiektywizm prowadzonego postępowania dowodowego. Wobec tego, aby dojść do prawdy obiektywnej organy podatkowe nie mogą ograniczać zakresu środków dowodowych.
Z zasady prawdy materialnej wynika nie tylko obowiązek określenia przez organy podatkowe, jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy ale też rodzaju środków dowodowych, dzięki którym dany dowód może być przeprowadzony. Dyrektywa nakazująca ustalenie prawdy materialnej zmusza również organy podatkowe do określenia, które dowody należy przeprowadzić z urzędu oraz jakie wnioski dowodowe stron postępowania należy zaakceptować. Na kształt zakresu postępowania dowodowego ma więc wpływ przede wszystkim organ podatkowy. Obowiązek przeprowadzenia dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego tak z urzędu, jak na wniosek wynika bowiem z art. 122 oraz art. 187 § l Ordynacji.
W rozpoznawanej sprawie postępowanie podatkowe nie doprowadziło do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności nie rozpatrzono dostatecznie wnikliwie podnoszonych przez Skarżących okoliczności stanu budynku [...] na datę rozpoczęcia jej użytkowania w prowadzonej działalności gospodarczej oraz charakteru następnie dokonanych w nim prac. Za uzasadniony Sąd uznał zarzut, że oparcie stanowiska w tej kwestii wyłącznie na załączonych do wniosku o pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na potrzeby [...] dokumentach projektowych, bez wyjaśnienia podnoszonych przez Skarżących okoliczności dotyczących okresu jak i charakteru tych prac stanowi o naruszeniu powołanych w skardze przepisów postępowania. Powoływane przez Skarżących okoliczności wskazywały na potrzebę dokonania szczegółowych ustaleń w tym zakresie i uzasadniały przeprowadzenie postępowania dowodowego przy udziale biegłego.
Również uzasadnione są zarzuty dotyczące niepełnych ustaleń w kwestii prawidłowości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty wpłaconej przez Skarżącą f-mie S., a w szczególności podniesiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argument, że kwota ta traktowana przez podatników jako koszt zawarcia umowy, została przez podatników po raz drugi zaliczona do kosztów uzyskania przychodów bez bliższego wyjaśnienia, co czyni go niezrozumiałym. W celu wyjaśnienia tej kwestii Skarżący wnosili o przesłuchanie pracowników "C. S.A.", które zostały pominięte bez ustosunkowania się do nich przez organ odwoławczy. Analogiczny zarzut dotyczy braku odniesienia się przez Izbę Skarbową do kwestionowanych przez Skarżących ustaleń w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty zapłaconej na rzecz f-my Z[..]. Argumenty, że pełnomocnik w omawianej kwestii nie wyraził się w sposób wystarczająco jasny, nie pozwalający organowi na zrozumienie argumentacji i ustosunkowanie się do nie zwalniały od jej wyjaśnienia w postępowaniu odwoławczym i zajęcia stanowiska.
Powyższe okoliczności wskazują na konieczność przeprowadzenia uzupełniającego postępowania w rozpoznawanej sprawie celem podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia na gruncie prawa materialnego.
Stwierdzając, że zaskarżona decyzja została pojęta z naruszeniem prawa postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a, art. 152 w zw. z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.