Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2002 roku Nr [...] [...] Urząd Skarbowy w R., rozpoznając wniosek skarżącego W. J., orzekł o rozłożeniu zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997 rok oraz odsetek od tej zaległości na 15 rat.
Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, które zostało rozpatrzone przez Izbę Skarbową w W. – Ośrodek Zamiejscowy w R.. Decyzją
Nr [...] z dnia [...] marca 2003 roku organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję pierwszej instancji.
Decyzja Izby Skarbowej była przedmiotem skargi, wniesionej przez skarżącego do Naczelnego Sądu Administracyjnego w W.. W skardze wskazane zostały okoliczności, jakie – zdaniem skarżącego – miały zasadniczy wpływ na powstanie zaległości podatkowej, a w konsekwencji także odsetek od zaległości. W szczególności podniesiony został zarzut udzielania błędnych informacji przez organy podatkowe, w tym także w środkach masowego przekazu, odnośnie zwolnienia dochodu od sprzedanych akcji, uzyskanych w drodze darowizny, z podatku dochodowego od osób fizycznych. Powołano się także na dwa pisma Ministra Finansów z lutego i czerwca 1997 roku, potwierdzające powyższy pogląd.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa podtrzymała swoje stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosła o oddalenie skargi.
Działając w sprawie niniejszej na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Na wstępie rozważań Sąd wskazuje, że przedmiotem zaskarżenia w sprawie niniejszej była decyzja Izby Skarbowej w W. – Ośrodek Zamiejscowy w R., wydana w postępowaniu odwoławczym w sprawie rozłożenia na raty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997 rok oraz odsetek od tej zaległości.
Punktem wyjścia dla rozważań Sądu była treść artykułu 48 § 1 pkt 2) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 z późn. zm.), stanowiącego podstawę do rozstrzygnięcia w tym względzie. Przepis ten stanowi bowiem, że organ podatkowy może, na wniosek podatnika i w przypadkach uzasadnionych ważnym jego interesem lub interesem publicznym, odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę. Literalne brzmienie powyżej zacytowanego przepisu wskazuje w sposób bezsprzeczny na uprawnienie organów podatkowych do stosowania przewidzianych w nim ulg wyłącznie w odniesieniu do istniejących zobowiązań podatkowych. Podobne stanowisko prezentuje w tym względzie piśmiennictwo (por. C. Kosikowski, H. Dzwonkowski, A. Uchla, Ustawa Ordynacja podatkowa – Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2003, wyd. III).
Tymczasem okolicznością o istotnym znaczeniu dla oceny rozstrzygnięcia Izby Skarbowej był, w sprawie niniejszej, fakt uchylenia przez Sąd w odrębnym postępowaniu decyzji Izby o odmowie skarżącemu umorzenia w całości odsetek od zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997 rok (wyrok z dnia 23 czerwca 2004 roku, sygn. akt III SA 816/03). Przesłanką, przemawiającą za takim rozstrzygnięciem było, we wskazanej sprawie, naruszenie przez organ przepisów prawa materialnego i formalnego, a ponadto fakt istnienia podstaw do umorzenia skarżącemu odsetek w związku z treścią art. 14 § 3 Ordynacji podatkowej, którego skutki należało rozciągnąć na rozpatrywaną sytuację. Mając zatem na względzie powyższe okoliczności, jak również cytowaną treść artykułu 48 § 1 pkt 2), Sąd uznał za zasadne uchylenie w całości decyzji w przedmiocie rozłożenia odsetek na raty.
Uwzględniając całość powyższej argumentacji, a w szczególności fakt naruszenia w sprawie przez organy podatkowe art. 48 § 1 pkt 2) Ordynacji podatkowej oraz działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 wskazanych przepisów wprowadzających do powyższej ustawy, Sąd orzekł jak w sentencji.