Uzasadnienie
Zaskarżoną do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzją z dnia 16.01.2001 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. odmawiającą Jackowi W. wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej.
W jej uzasadnieniu Komendant wskazał, że w dniu 4.05.2000 r. Jacek W. wystąpił z wnioskiem do KWP o wydanie pozwolenia na broń palną-bojową do ochrony osobistej, w związku z obawą o własne bezpieczeństwo. Obawy te wynikały z faktu, iż w 1998/1999 dokonano na niego kilku napadów rabunkowych. Ponadto w 1999 roku okradzione mieszkanie zainteresowanego, a raz próbowano włamać się do tego mieszkania. Wnioskodawca poinformował również, że posiada amerykańskie pozwolenie na broń i jest przeszkolony w tym zakresie, na poparcie czego podał kilka konkretnych informacji.
Komendant powołując treść art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji /Dz.U. nr 53 poz. 549/ oraz art. 138 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego stwierdził, że organy Policji wydają pozwolenia na broń, jeżeli okoliczności faktyczne, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Powyższy przepis, pozostawia więc ocenę argumentów przedstawionych przez podmiot wnioskujący o wydanie pozwolenia na broń, organom Policji.
Z uwagi na reglamentacyjny charakter ustawy o broni i amunicji oraz w celu ujednolicenia zasad wydawania pozwoleń na broń przyjęto, że podstawową przesłanką udzielania pozwoleń osobom fizycznym, jest szczególne narażenie ich na niebezpieczeństwo zamachu na życie bądź utraty zdrowia. Ponadto, ich stopień zagrożenia musi być na tyle szczególny, że wyróżnia te osoby na tle ogółu społeczeństwa. Stwierdził, iż obawa o własne bezpieczeństwo, wynikająca z posiadania znacznego majątku, próby kradzieży z włamaniem do mieszkania oraz jednokrotne jego okradzenie, jak również to, że strona była w przeszłości ofiarą napadów rabunkowych nie stanowi okoliczności uzasadniającej wydanie pozwolenia na broń do ochrony osobistej. Taką okolicznością nie jest również obawa wynikająca z niezadawalającego stanu bezpieczeństwa publicznego czy posiadania przeszkolenia i odpowiednich kwalifikacji z zakresu broni. Ponieważ postępowanie administracyjne nie potwierdziło zasadności obaw oraz nie wykazało, aby Jacek W. znajdował się w stałym, rzeczywistym i ponadprzeciętnym zagrożeniu - wyróżniającym go na tle ogółu społeczeństwa - Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia zaskarżonej decyzji.
W skardze na wymienioną decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie i zarzucił:
- naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 10 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji poprzez utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej wydania skarżącemu się pozwolenia na broń w sytuacji, gdy spełniona została przesłanka z art. 10 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy wydania takiego pozwolenia, a przepis art. 10 ust. 1 tej ustawy przewiduje w takim wypadku obligatoryjne wydanie na wniosek strony decyzji - pozwolenia na broń.
- istotne naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy,
- art. 80 Kpa poprzez zastąpienie swobodnej oceny dowodów przedstawionych w przedmiotowej sprawie przez skarżącego i nie zakwestionowanych przez organy wydające obydwie decyzje administracyjne dowolna oceną dowodów w związku z art. 77 ust. 1 Kpa poprzez pominięcie - jak to wynika z lakonicznej treści uzasadnienia faktycznego wydanych decyzji administracyjnych - istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów, przy wydawaniu zaskarżonej decyzji,
- art. 7 Kpa poprzez rażące naruszenie słusznego interesu obywatela - skarżącego rozstrzygnięciem zawartym w obydwu decyzjach.
Podniósł, że swój wniosek motywował:
- zaświadczeniem Zastępcy Komendanta Rejonowego Policji K.- P. z dnia 31.03.1998 r.,
- postanowieniem Prokuratury Rejonowej K.-P. o umorzeniu dochodzenia z dnia 19.11.1999 r.,
- postanowieniem komisariatu Policji K.-P. o umorzeniu dochodzenia z dnia 30.11.1999 r.,
- postanowieniem komisariatu Policji K.-P. o umorzeniu dochodzenia z dnia 19.05.2000 r.
W ocenie strony okoliczności sprawy w sposób jednoznaczny wskazują, iż wystąpiły przesłanki do uznania zasadności jego wniosku i wydania w związku z tym pozwolenia na broń palną. Naruszenie art. 10 ust. 1 i 3 ustawy o broni i amunicji, uzasadnił tym, iż w sytuacji nie zakwestionowania przez żaden z organów faktu, iż w okresie 2 lat podlegał sześciokrotnemu naruszeniu nietykalności swojej osoby i mienia, twierdzenie obydwu organów administracyjnych, iż nie wykazał że jest w sposób szczególny, ponadprzeciętny narażony na niebezpieczeństwo stanowi w jego ocenie nieporozumienie. W szczególności bezpodstawne jest stanowisko, iż to organ ustawowo powołany do ochrony bezpieczeństwa ludzi i mienia i porządku publicznego, stwierdza iż tak częsta wiktymizacja skarżącego się, nie stanowi dowodu ponadprzeciętnego zagrożenia bezpieczeństwa. O tym, iż zagrożenie życia i zdrowia skarżącego nie jest przeciętne, w jego ocenie świadczą zasady doświadczenia życiowego. W konsekwencji taka ocena dowodów świadczy o dowolności organów w tym zakresie i błędnej wykładni i zastosowaniu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wydanie pozwolenia na broń. Okolicznością taką zgodnie z jego wnioskiem była potrzeba zapewnienia ochrony osobistej samemu sobie.
Nadto skarżący podniósł, że w świetle bezspornych, ustalonych niekwestionowanymi dowodami okoliczności faktycznych sprawy, w jego ocenie, zachodzą istotne okoliczności jednoznacznie uzasadniające wydanie pozwolenia na broń i w tym zakresie skarżący nie może zgodzić się z twierdzeniami organu drugiej instancji zawartymi w uzasadnieniu decyzji. Nadto, skarżący podniósł, że organ II instancji dokonał nadinterpretacji ustawy, wpisując w jej brzmienie treść, która z niej nie wynika, a to wymóg znajdowania się w stałym i ponadprzeciętnym zagrożeniu. Wymóg taki w żaden sposób nie wynika z treści ust. 3 art. 10 ustawy o broni i amunicji. Natomiast dokonana przez organ II instancji zawężająca wykładnia powoływanego przepisu narusza prawa obywatelskie zawarte w Konstytucji. Reasumując wskazał, że w sprawie zachodzi istotne, poważne zagrożenie osoby i mienia, co powoduje konieczność zapewnienia skutecznej ochrony osobistej. Tym samym spełniona jest uznaniowa przesłanka, w takiej sytuacji, obligatoryjnego wydania decyzji - pozwolenia na broń przez organy administracji, na zasadzie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na analogiczną argumentację jak w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje:
Kontrolując pod względem zgodności z prawem /art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ rozstrzygnięcia wydawane przez organy Policji, w zakresie wydawania pozwolenia na broń Sąd ten m.in. uprawniony jest do badania, czy zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z regułami postępowania administracyjnego /w szczególności art. 7 oraz art. 80 Kpa/.
Sąd natomiast nie ma uprawnień do oceny merytorycznej - zasadności podjętych w sprawie rozstrzygnięć.
Badając zaskarżoną decyzję w zakresie jej legalności, Sąd nie stwierdził, aby naruszała ona prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organów Policji stanowił art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Przepis ten stanowi, że jeśli zachodzą okoliczności w tym przepisie wymienione organy Policji mają obowiązek wydania pozwolenia na broń. Jest to więc tak zwana decyzja związana.
Należy przyznać rację Komendantowi Głównemu Policji, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w tym przepisie.
Jak już wielokrotnie wyjaśniał Naczelny Sąd Administracyjny, pozwolenia na broń palną można wydać jedynie w wypadku, gdy zagrożenie dla zdrowia lub życia jest oczywiście większe niż niebezpieczeństwo, na które narażony jest przeciętny obywatel. Chodzi tu o sytuację, w której dana osoba wyróżnia się z ogółu społeczeństwa, że owo wyróżnianie stwarza duże prawdopodobieństwo ataku ze strony osób trzecich.
Podane okoliczności przez stronę skarżącą zostały ocenione przez organy Policji, które uznały, że nie mogą one stanowić podstawy do uwzględnienia jego żądania.
Przyznanie racji bytu poglądowi wyrażonemu przez skarżącego doprowadziłoby do wniosku o konieczności wydawania pozwoleń na broń bardzo szerokiemu kręgowi osób. Naruszyłoby to w sposób ewidentny ducha i literę cytowanej ustawy. Nosi ona w omawianym zakresie charakter jednoznacznie reglamentacyjny, co wynika z art. 9 tej ustawy.
W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organ naruszył prawo, a w szczególności art. 80 Kpa, statuujący zasadę swobodnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.
Sąd nie dopatrzył się, aby materiał ten został oceniony w sposób dowolny.
Wskazać trzeba, że skarżący w istocie nie przedstawił dowodów potwierdzających zasadność jego wniosku o wydanie pozwolenia na broń.
Nie można przecież uznać za zasadne żądania strony, którego podstawę stanowi okradzenie samochodu czy mieszkania, bowiem istnieją systemy ochronne służące zapobieganiu tego typu zjawiskom.
Mając na uwadze wcześniejsze wywody Sądu, również o zasadności uwzględnienia wniosku skarżącego nie mogą świadczyć wskazane przypadki kradzieży w tramwaju czy też na parkingu supermarketu i gróźb pod jego adresem oraz specjalistyczne przeszkolenie i uzyskanie pozwolenia na noszenie broni palnej w USA.
Mając powyższe na uwadze, skargę jako nieuzasadnioną należało na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o NSA oddalić.