Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 6 lipca 1994 r., III SA 827/93

Teza

1. Ewidencjonowanie obrotów i innych zdarzeń gospodarczych niezgodnie ze stanem faktycznym, nieterminowe ewidencjonowanie zdarzeń gospodarczych i dokonanie zapisów w tym zakresie dopiero po ich odtworzeniu w sposób jednoznaczny świadczy o tym, że zapisy w księdze nie odzwierciedlały stanu rzeczywistego.
2. Zobiektywizowane kryterium rzetelności księgi nie pozwala organom podatkowym na uwzględnienie okoliczności, że stan jej niezgodności ze stanem rzeczywistym spowodowany został przez osobę, której podatnicy powierzyli prowadzenie księgi, zwłaszcza że ryzyko wyboru takiej osoby leżało po ich stronie.
3. Stwierdzona przez organ podatkowy w sposób niewątpliwy nierzetelność księgi, a także wadliwość w jej prowadzeniu, stanowiące fakty prawotwórcze, obligują ten organ do nie uznania księgi za dowód w postępowaniu podatkowym zgodnie z art. 169 par. 1 Kpa i ustalenia podstaw opodatkowania w drodze oszacowania.