Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Z przedłożonych Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu akt rozpatrywanej sprawy wynika, iż niewątpliwie Zakład Produkcyjny "P." Spółka z o.o. Oddział Nr 3 w B., będący zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, w dniu 3.01.1996 r., na druku VAT-4 zgłosił o zaprzestaniu z dniem 31.12.1995 r. działalności podlegającej opodatkowaniu z uwagi na likwidację Oddziału /rubryka 20/, w wyniku czego został wykreślony z rejestru podatników podatku od towarów i usług. Zauważyć zaś trzeba, że po myśli art. 25 ust. 3 powołanej wcześniej ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do podatników, którzy nie dokonali zgłoszenia rejestracyjnego lub zostali wykreśleni z rejestru, o którym mowa w art. 9 ustawy.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się /vide wyrok z dnia 22 czerwca 1995 r., SA/Po 445/95/, że powołany przepis wyklucza możliwość zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad podatkiem należnym po wykreśleniu podatnika z rejestru, albowiem rozliczenia tego typu mogą być dokonywane tylko z podatnikiem VAT, a więc osobą zobowiązaną do płacenia tego podatku.
Ustawa nie przewiduje natomiast możliwości dokonywania takich rozliczeń po wykreśleniu z rejestru, a więc kiedy dana osoba przestała być podatnikiem.
W świetle powyższego podnoszona przez stronę skarżącą okoliczność, że w istocie na skutek zmian organizacyjnych osoby prawnej dotychczasowy podatnik /zakład osoby prawnej/ stał się niewyodrębnioną częścią tej osoby, a nadto nie zaprzestał on czynności podlegających opodatkowaniu nie może mieć znaczenia rozstrzygającego, skoro niewątpliwie na skutek swojej inicjatywy zgłosił on zaprzestanie działalności podlegającej opodatkowaniu, a w rezultacie tego został wykreślony z rejestru. Podkreślenia wymaga, że również piśmiennictwo dotyczące problematyki podatku od towarów i usług akcentuje, że w świetle przepisu art. 25 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług w interesie podatników leży unikanie zbyt szybkiego zgłoszenia urzędowi skarbowemu zaprzestania działalności opodatkowanej, stanowiącego podstawę do wykreślenia z rejestru właśnie z uwagi na skutki w tym przepisie określone /patrz J. Kamiński, W. Maruchin, "Ustawa o VAT - Komentarz", Wyd. C.H. Beck, Warszawa 1995, str. 131/.
Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w sentencji.