Uzasadnienie
S.A. "W." pismem z dnia 1 kwietnia 1997 r. wezwało Delegaturę Najwyższej Izby Kontroli w W. do usunięcia naruszenia prawa, czym wypełniło dyspozycję art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.
W skardze, która wpłynęła do Sądu dopiero w dniu 28 maja 1997 r. /opatrzonej w nagłówku tą samą datą/, skarżący podmiot przyznał, iż w dniu 4 kwietnia 1997 r. otrzymał pismo dyrektora Delegatury Najwyższej Izby Kontroli w W. informujące o podtrzymaniu stanowiska wyrażonego wcześniej przez dyrektora Departamentu Prawnego Izby. Należałoby z tego wnosić, iż pismo to zostało potraktowane /przynajmniej taki pogląd sformułowano w skardze/ jako negatywna odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Od momentu jej doręczenia powinien zatem być liczony termin do wniesienia skargi, o którym stanowi art. 35 ust. 1 powołanej na wstępie ustawy.
Niezależnie od tego, godzi się zauważyć, iż czynność będąca przedmiotem skargi nie została podjęta przez organ administracji publicznej w rozumieniu art. 20 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, wobec czego pozbawione prawnego uzasadnienia było powołanie w skardze - jako podstawy zaskarżenia - przepisu art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa.
W tej sytuacji, z powodu niedopuszczalności skargi, na mocy art. 27 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, należało orzec jak w sentencji.