Uzasadnienie
Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej decyzją z dnia 18.12.1997 r. określiła Polskiemu Związkowi L. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za czerwiec, lipiec, październik i grudzień 1996 r. oraz ustaliła dodatkowe zobowiązanie w tymże podatku przyjmując, iż w podanym wyżej okresie tenże związek sportowy świadczył usługi reklamowe na rzecz firmy "M. P." w wyniku umowy z dnia 25.04.1996 r. o sponsorowaniu narodowych reprezentacji Polski oraz o sponsorowaniu PZL.
Decyzją tegoż Inspektora z dnia 18.12.1997 r. określone zostały także zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu wypłacanych w 1996 r. stypendiów sportowych przez PZL.
Polski Związek L. od tych dwu decyzji wniósł jedno odwołanie w dniu 31.12.1997 r.
W odniesieniu do decyzji dotyczącej zobowiązania podatkowego w podatku VAT w tymże odwołaniu stwierdzono co następuje: "pragniemy wyjaśnić, że umowa PZL z "M. P." /zakończona w 1996 r./ określała, że uzyskane z niej środki przeznaczone są na zadania statutowe PZL np. na:
- zakup strojów dla reprezentacji juniorów
- organizowanie zgrupowania dla juniorów przed Mistrzostwami Świata
- organizację zawodów Memoriał np. J. Kusocińskiego itp.
Z treści umowy wynika, że PZL jedynie pośredniczył w realizacji wydatków przeznaczonych na ściśle określone przez sponsora cele. W omawianej umowie między innymi figuruje kwota 72.000 DEM (...)" (...) "Następną pozycją było częściowe sfinansowanie kosztów zgrupowań szkoleniowych reprezentacji Polski juniorów przygotowujących się do mistrzostw świata. Sponsor przekazał na ten cel kwotę 14.400 DEM, a w kwocie tej figuruje wydatek na zakup ubiorów dla reprezentacji. Dokonując zakupów strojów związek pokrył w rachunku podatek VAT".
"Z pozostałej kwoty otrzymanej od sponsora /48.200 DEM/ sfinansowano szereg zadań statutowych, takich jak mityngi la w kraju, zawody młodzieżowe, kursokonferencje trenerów itp., co pozwalało na zmniejszenie dotacji na te cele".
W dalszej części odwołania zwrócono uwagę, że PZL jest stowarzyszeniem nie prowadzącym działalności gospodarczej. Realizuje zadania statutowe ze środków budżetowych Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki na podstawie umów o realizację konkretnych zadań i rozliczane przez UKFiT w stosownym trybie.
Izba Skarbowa jako organ odwoławczy pismem z dnia 22 lipca 1998 r. wezwała Związek do uzupełnienia wniesionego odwołania wyjaśniając, że zgodnie z art. 170 Kpa odwołanie od decyzji organu podatkowego winno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie.
Izba stwierdziła, że wniesione odwołanie nie zawiera żadnych zarzutów przeciw decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej. W piśmie powyższym zawarte zostało pouczenie o skutkach procesowych braku uzupełnienia odwołania.
Izba Skarbowa postanowieniem z dnia 10.11.1998 r. na podstawie art. 134 oraz art. 170 Kpa stwierdziła, iż odwołanie PZL jest niedopuszczalne w związku z nieprzedstawieniem zarzutów wobec decyzji Inspektora.
W tymże postanowieniu Izba stwierdziła, że odwołanie Związku z dnia 31.12.1997 r. nie spełniło warunków określonych w art. 170 Kpa, strona została w trybie art. 64 par. 2 Kpa wezwania do usunięcia braków odwołania, a termin do ich usunięcia upłynął w dniu 31 lipca 1998 r., zaś PZL na to wezwanie nie zareagował.
W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik PZL wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia wywodząc, iż strona tymczasem w odwołaniu podniosła następujące zarzuty:
1/ nie spełnienia "usługi reklamy", lecz tylko pośredniczenia w takiej czynności.
2/ błędnej kwalifikacji przez Inspektora UKS całości i zapłaty, jako zapłaty za usługę, podczas gdy 50 procent kwoty, jaka wpłynęła na konto PZL sponsor przeznaczył na zorganizowanie imprezy sportowej - Memoriał J. Kusocińskiego, a ponadto 14.400 DEM na zakup ubiorów dla reprezentacji, 3/ PZL nie prowadzi działalności gospodarczej, a zatem i nie świadczy żadnych usług, nie podlega zatem przepisom VAT, 4/ działalność statutowa PZL jest przedmiotowo zwolniona z VAT. Działalność, którą Inspektor zakwalifikował jako "usługi reklamowe" jest zgodna ze statutem związku. Skarżący przyznał, iż zarzuty te nie są wypunktowane, ale znajdują się w treści odwołania Związku.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej odwołanie utrzymując się przy argumentacji zawartej w zaskarżonym postanowieniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało uznać za uzasadnioną.
Wbrew twierdzeniom Izby Skarbowej wniesione w dniu 31 grudnia 1997 r. odwołanie od decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia 18 grudnia 1997 r. w sprawie podatku od towarów i usług zawiera dostateczną ilość wywodów pozwalających na uznanie tego odwołania jako środka zaskarżenia zawierającego wymagania z art. 170 Kpa.
Podatnik w odwołaniu od decyzji podatkowej nie musi używać terminu "zarzuty" wystarczy, że ze sformułowań odwołania wynika kwestionowanie rozstrzygnięcia, zwłaszcza gdy odwołanie wskazuje na istnienie innego stanu faktycznego niż to wynika z treści zaskarżonej decyzji.
Z kolei twierdzenia o istnieniu odmiennego stanu faktycznego mogą służyć zarzutom o sprzeczności ustaleń z treścią zebranego materiału i zarzutom o błędnym zastosowaniu przepisów prawa materialnego.
Tego rodzaju sytuacja zmusza organ odwoławczy do przyjęcia, iż strona domaga się powtórnego merytorycznego załatwienia sprawy.
Analiza zawartego w aktach sprawy odwołania pozwala na przyjęcie, iż jego treść w części dotyczącej wymiaru podatku VAT jest wystarczająca do stwierdzenia, że w istocie zgłoszone zostały zarzuty przeciw decyzji oparte na odmiennej ocenie zebranego materiału. W skardze zarzuty te zostały wyspecyfikowane przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika strony. W odpowiedzi na skargę nie zostały one zakwestionowane przez Izbę Skarbową jako nie odpowiadające treści wniesionego przez samą stronę odwołania.
Dodać należy, iż organ odwoławczy nie jest związany treścią i zakresem wezwania od uzupełnienia odwołania podatnika.
Samo wezwanie jest wyrazem jedynie wstępnej kontroli formalnej wniesionego odwołania w zakresie jego braków.
Natomiast organ odwoławczy, decydując się na zamknięcie drogi do instancyjnej kontroli merytorycznej decyzji podatkowej, zobowiązany jest wykazać w trybie art. 107 par. 1 i 3 Kpa jakie przesłanki faktyczne legły u podstaw stwierdzenia, że sporne odwołanie nie spełniło warunków określonych w art. 170 Kpa. Samo przytoczenie treści tego przepisu w żadnym razie nie może być uznane za wypełnienie powinności w wyjaśnieniu motywów rozstrzygnięcia mającego walor ostateczności.
Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy.
A zatem na podstawie art. 22 ust. 1 pkt. 1 i ust. 2 pkt. 3 oraz na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w wyroku.