Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2002 r. nr [...] Izba Skarbowa w W. utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w C. nr [...] z dnia [...] listopada 2001 r. określający A. A. zobowiązanie podatkowe i zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za wrzesień, październik i grudzień 1997 r. odsetki za zwłokę od tych zaległości i nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za listopad 1997 r. oraz ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za listopad 1997 r.
W motywach decyzji podano, że A. A. w 1997 r. prowadziła działalność gospodarczą w zakresie handlu, to jest sprzedaży kwiatów, artykułów przemysłowych i rolno-spożywczych.
Z dniem 1 września 1997 r. A. A. zarejestrowała się jako podatnik podatku od towarów i usług po uprzednim złożeniu oświadczenia o rezygnacji ze zwolnienia. Urząd Skarbowy w C. przeprowadził kontrolę działalności podatniczki w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za 1997 r., stwierdzając nieprawidłowości w wymienionych w decyzji organu podatkowego pierwszej instancji miesiącach. Jak chodzi o okres od września do listopada 1997 r. to nieprawidłowości ustalone w toku kontroli polegały na tym, że rejestr zaległości VAT za wymienione miesiące nie odpowiadał treści art. 27 art. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. w podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.). W związku z tym za listopad 1997 r. ustalono podatniczce dodatkowe zobowiązanie podatkowe na podstawie art. 27 ust. 4, 5 i 6 wymienionej ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Jak chodzi o miesiąc grudzień 1997 r., to organy podatkowe zakwestionowały podstawę prawną do wystawienia przez podatniczkę korekty faktury VAT z dnia 31 grudnia 1997 r. do faktury pro forma z dnia 22 grudnia 1997 r. w świetle § 43 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 154, poz. 797 z późn. zm.), gdyż A. A. nie dokonała zwrotu kwoty wynikającej z faktury korygującej.
W skardze do Sądu A. A. wniosła o uchylenie w całości decyzji Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2002 r. Zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 32 ust. 1, art. 33 i art. 27 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz przepisów wymienionego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 r. Skarżąca zarzuciła też zaskarżonej decyzji naruszenie zasad postępowania określonych w art. 120, 122, 123 § 1, art. 180 § 1 i art. 187, 188, 192 § 4 i 6 oraz 210 Ordynacji podatkowej.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w W. wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się częściowo uzasadniona. Dotyczy to ustalenia skarżącej w zaskarżonej decyzji dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług za listopad 1997 r. na podstawie art. 27 ust. 4, 5 i 6 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Wymienione przepisy art. 27 ust. 5 i 6 straciły moc prawną na podstawie obwieszczenia Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 listopada 1998 r. w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 kwietnia 1998 r. sygn. K. 17/97 (OTK z 1998 r. nr 3, poz. 30). Skarżąca prowadziła działalność gospodarczą jako osoba fizyczna i w stosunku do niej powołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego miał zastosowanie. III SA 842/02
Z tych powodów należało uznać, że w części dotyczącej ustalenia skarżącej dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług zaskarżona decyzja naruszała prawo materialne, podane wyżej przepisy ustawy o podatku od towarów i usług zakwestionowane przez Trybunał Konstytucyjny.
Mając powyższe na względzie na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) uchylono zaskarżoną decyzję w części dotyczącej ustalenia skarżącej dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oraz orzeczono o zwrocie kosztów postępowania sądowego na rzecz skarżącej stosownie do zakresu uwzględnienia jej skargi, stosownie do przepisów art. 201 i 206 wymienionej ustawy. W pozostałym zakresie skargę oddalono uznając ją za nieuzasadnioną.