Uzasadnienie
Decyzją z dnia 7 lipca 1994 r., Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym Województwa Ł. utrzymało w mocy decyzję burmistrza miasta G. z dnia 13 czerwca 1994 r., wymierzającą Okręgowemu Przedsiębiorstwu Przemysłu Zbożowo-Młynarskiego PZZ w B. podatek od nieruchomości za 1994 r., w kwocie 324.401.000 zł. Organy obu instancji nie podzieliły poglądu podatnika, jakoby wyłączenie młyna od dnia 1 stycznia 1994 r. z działalności gospodarczej uzasadniało zastosowanie stawki z art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./, zamiast stawki z punktu 2 tego przepisu.
Kolegium Odwoławcze powołało się na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażony w wyroku z dnia 19 października 1990 r. /III SA 643/90/, że budynek zajęty na prowadzenie działalności albo związany z prowadzeniem działalności gospodarczej nie traci tego charakteru przez fakt czasowego zawieszenia takiej działalności. Kolegium dodało również, że zgodnie z art. 5 ust. 1 omawianej ustawy, wszystkie nieruchomości są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą /z wyjątkiem budynków mieszkalnych/, o ile znajdują się we władaniu podmiotu utworzonego w celu prowadzenia tej działalności. Nie ma przy tym znaczenia, w jaki faktyczny sposób są wykorzystywane i jakim celom służą.
Okręgowe Przedsiębiorstwo Przemysłu Zbożowo-Młynarskiego wniosło skargę na decyzję Kolegium, domagając się jej uchylenia. Zdaniem skarżącego, logiczna wykładnia art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz art. 6 ust. 3 ustawy przemawia za stosowaniem zmniejszonych stawek podatkowych w przypadku wyłączenia budynków z działalności gospodarczej. W przeciwnym razie ustawodawca nie czyniłby rozróżnienia w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 między budynkami, w których jest prowadzona działalność gospodarcza i budynkami pozostałymi. Skarżący podniósł, że powołany przez organ II instancji wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego został wydany pod rządem innej ustawy i dlatego stracił na aktualności.
Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, prezentując tezę, iż art. 6 ust. 3 ustawy miałby tylko wówczas zastosowanie, gdyby dany podmiot podjął działalność dotychczas nie prowadzoną, względnie zaprzestałby dotychczasowej działalności, wykreślając ją z ewidencji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna. Zachował aktualność pogląd wyrażony w wyroku z dnia 19 października 1990 r. /III SA 643/90/, że jeżeli budynek został zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, to nie stracił on charakteru budynku związanego z tą działalnością, mimo czasowego niewykorzystywania go w sposób dotychczasowy. Zmiana sposobu wykorzystywania budynku, o której mowa w art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ ma miejsce tylko wówczas, gdy budynek otrzyma nowe przeznaczenie. Innymi słowy, konieczne jest wykorzystywanie go w inny sposób, a nie pozostawienie go nie wykorzystanym. Takie uregulowanie podatkowe ma skłonić podmioty gospodarcze do pozbywania się budynków zbędnych.
Wbrew poglądowi skarżącego, powyższej tezie nie przeczy treść art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy. O tzw. budynkach pozostałych można mówić na przykład w sytuacji, gdy ich właściciel /posiadacz/ nie prowadził i nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej. W takim przypadku mamy do czynienia z dychotomicznym podziałem budynków na mieszkalne i pozostałe.
Z powyższych wywodów wynika, że organy administracji nie naruszyły prawa przy wymiarze podatku od nieruchomości. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 207 par. 5 Kpa.