Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 23 kwietnia 1997 r., III SA 893/95

Teza

Zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego z uwagi na upływ pięcioletniego terminu z art. 30 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./, nie może uzasadniać uchylenia zaskarżonej decyzji przez Naczelny Sąd Administracyjny, jeżeli w chwili wydania tej decyzji przedawnienie jeszcze nie nastąpiło.

Sentencja

1. oddala skargę.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 16 par. 2 Kpa powodem zaskarżenia decyzji administracyjnej do sądu administracyjnego może być tylko jej niezgodność z prawem. Również art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ stwierdza, że sąd sprawuje kontrolę pod względem zgodności decyzji z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Innymi słowy, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, sąd bada, czy organ administracyjny przy wydaniu decyzji nie naruszył prawa. Oznacza to, że podstawą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego jest z reguły stan rzeczy istniejący w momencie wydania zaskarżonej decyzji, a nie w chwili zamknięcia rozprawy, jak to statuuje art. 316 par. 1 Kpc Przepisy Kodeksu postępowania cywilnego w zakresie oznaczonym w art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, stosuje się przed sądem administracyjnym jedynie odpowiednio. Wskazana wyżej specyfika sądowej kontroli decyzji administracyjnej przesądza, że cytowany fragment artykułu 316 par. 1 Kpc w postępowaniu przed NSA nie ma zastosowania.

Skoro tak, to zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego z uwagi na upływ pięcioletniego terminu z art. 30 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./, nie może uzasadniać uchylenia zaskarżonej decyzji przez Naczelny Sąd Administracyjny, jeżeli w chwili wydania tej decyzji przedawnienie jeszcze nie nastąpiło. W rozpatrywanej sprawie Izba Skarbowa wydała decyzję dnia 25 maja 1995 r., gdy o przedawnieniu nie mogło jeszcze być mowy. Nie można zatem postawić organowi podatkowemu zarzutu naruszenia prawa.

Nie wdając się w rozważania, czy w sprawie nastąpiła przerwa biegu przedawnienia, ani z jaką konkretną datą zobowiązanie podatkowe Spółki uległo albo ulegnie przedawnieniu, należy ograniczyć się do stwierdzenia, że ewentualne przedawnienie może być podstawą zarzutu w toku postępowania egzekucyjnego, na podstawie art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. 1991 nr 36 poz. 161 ze zm./.

Przechodząc do innych kwestii poruszonych przez stronę skarżącą zauważyć należy, że wicedyrektor Izby Skarbowej z samej istoty zastępstwa dyrektora upoważniony jest do podpisywania decyzji Izby Skarbowej. Zarzut nieważności decyzji jest zatem chybiony.

Jeśli chodzi o ustalenia faktyczne co do daty wypłaty premii, to organom podatkowym nie można zarzucić przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, do której upoważniał je art. 80 Kpa Listy wypłat, zawierające podpisy pracowników kwitujących odbiór premii, nie były opatrzone datami. Słusznie zatem organy podatkowe oparły się na dokumentacji, z której wynikało, że w kwietniu i maju 1991 r. Spółka pobrała z banku ponad 1 mld zł i że pieniądze te do banku już nie wróciły. Gdy nadto weźmie się pod uwagę, że:

a/ raporty kasowe z 17 kwietnia i z 6 maja 1991 r. stwierdzały rozchód pieniędzy, a raporty kasowe z grudnia 1991 r. podobnych zapisów nie zawierały;

b/ brak było dokumentów świadczących o stanie i ruchu środków pieniężnych w rzekomym "depozycie", co pozwala na stwierdzenie, że istnienie depozytu nie zostało udowodnione;

c/ strona skarżąca przyznała, iż część osób znajdujących się na tej samej liście pobrała pieniądze w okresie od 23.04-17.06.1991 r.;

• to powyższe okoliczności w zestawieniu z pozostałymi argumentami, przytoczonymi przez Izbę Skarbową, prowadzą do wniosku, że organ II instancji ocenił zebrany w sprawie materiał zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego.

Zarzut nieuwzględnienia wniosku dowodowego o przesłuchanie świadków nie może uzasadniać uchylenia zaskarżonej decyzji. Skoro Spółka nie sprecyzowała kogo konkretnie organy podatkowe miały przesłuchać, nie mówiąc już o niepodaniu adresów ewentualnych świadków, to nie można przyjąć, aby wniosek dowodowy w ogóle został złożony.

Z wyżej przytoczonych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.