Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 19 kwietnia 2000 r., III SA 894/99

Sprawa

sprawy ze skargi Eugeniusz R. na decyzję Izby Skarbowej w O. w przedmiocie podatku od towarów i usług - oddala skargę.

Teza

Od wystawcy faktury, który nie posiada jej kopii, a zaprzecza prawdziwości podpisanego przez siebie oryginału, organ skarbowy może zażądać zapłaty.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Podatnik wystawił fakturę VAT, w której stwierdzał wykonanie usługi. Odbiorca ją przyjął. W toku kontroli organy podatkowe ustaliły, że podatek nie został uiszczony. Odbiorca twierdził, iż go zapłacił. Wystawca, który nie posiadał kopii faktury, zaprzeczał wykonaniu jakiejkolwiek usługi. Dodatkowym problemem był brak materialnego dowodu na jej wykonanie. Choć odbiorca posiadał oryginał z podpisem domniemanego wykonawcy usługi, ten utrzymywał, że doszło do fałszerstwa jego podpisu i pieczątek. Organy skarbowe nie dały wiary tym wyjaśnieniom i stosując wobec wystawcy art. 33 ustawy o VAT wymierzyły zaległy podatek nakazując jego zapłatę wraz z odsetkami za zwłokę. W konsekwencji ukarano zarówno wystawcę - za to, że fakturę wystawił, choć zaprzecza jej istnieniu - jak i odbiorcę, którego pozbawiono prawa do odliczenia zgodnie z przepisami wykonawczymi, bo wystawca nie posiadał kopii. Stanowiska organów w obu instancjach były zgodne.

Wystawca, od którego zażądano zapłaty, wniósł skargę do NSA.

Sąd jednak nie podzielił tej argumentacji i stwierdził, że organy podatkowe prawidłowo zastosowały sankcje z art 33 ustawy o VAT. Skład orzekający na poparcie swojego rozstrzygnięcia powołał się na liczne zgodne orzecznictwo NSA. Jasno z niego wynika, że wyżej wymieniony przepis stanowi szczególny przypadek powstania obowiązku podatkowego wynikający w tym przypadku z samego wystawienia faktury /niezależnie od wykonania usługi czy obrotu towarem/.