Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 30 marca 1994 r., sygn. akt III SA 909/93

Tezy

1. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych /Dz.U. nr 6 poz. 43 ze zm./ ocena czy okoliczności faktyczne, na które powołuje się osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na broń uzasadniają wydanie takiego pozwolenia pozostawiona została organom Policji. Poczucie zagrożenia wynikające z ogólnego stanu bezpieczeństwa publicznego nie może stanowić dostatecznej przesłanki do wydania pozwolenia na broń. Oznaczałoby to w konsekwencji, że każdej osobie, która wystąpi o wydanie pozwolenia na broń z taką argumentacją pozwolenie takie powinno być wydane. W rezultacie prowadziłoby to do powszechnego uzbrojenia obywateli, co byłoby sprzeczne z zasadniczym celem ustawy mającej zapewnić bezpieczeństwo i porządek publiczny. Trafnie więc organy Policji zwróciły uwagę na reglamentacyjny charakter tej ustawy.

2. Wydawanie pozwoleń na broń nie może być regułą lecz może mieć miejsce tylko w okolicznościach szczególnie uzasadnionych, których istnienie należy do oceny organów Policji. Brak po stronie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń przesłanek negatywnych wymienionych w art. 7 cyt. ustawy nie oznacza jeszcze, że takie pozwolenie winno być tej osobie wydane. Muszą bowiem zaistnieć okoliczności faktyczne, z którymi związane jest szczególne zagrożenie bezpieczeństwa życia lub zdrowia wnioskodawcy. Do takich okoliczności zaliczyć można np. wykonywanie określonych funkcji publicznych czy koncesjonowanych usług ochrony mienia.