Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 4 kwietnia 2000 r., III SA 93/00

Tezy

Z istoty przepisu art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1998 r. o finansach publicznych /Dz.U. nr 155 poz. 1014 ze zm./ wynika, że zaciągnięty kredyt musi być przeznaczany na finansowanie wydatków nie znajdujących pokrycia w planowanych dochodach, nie oznacza to jednak, że warunkiem jego zaciągnięcia jest wyszczególnienie, jakie konkretnie wydatki z tego kredytu będą finansowane.

Uzasadnienie

Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej uchwałą z dnia 2.12.1999 r. na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych w zw. z art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym orzekło o nieważności uchwały Rady Powiatu w G. z dnia 26.10.1999 r. w sprawie zaciągania kredytu na pokrycie deficytu budżetu powiatu na 1999 r.

W uzasadnieniu uchwały Kolegium podało, że postanowienia badanej uchwały nie spełniały wymogów art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych, albowiem Rada Powiatu nie podała, jakie pozycje wydatków będą finansowane zaciąganym kredytem długoterminowym.

W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Powiat G. reprezentowany przez Zarząd Powiatu G. podniósł, że postanowienia art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych nie zawierają nakazu szczegółowego wymieniania pozycji wydatków finansowanych kredytem.

Art. 7 ust. 1 wspomnianej ustawy definiuje deficyt jako ujemną różnicę między dochodami a wydatkami, bez konieczności określenia, jakie rodzaje wydatków spowodowały powstanie deficytu.

W konkluzji strona skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonej uchwały.

W odpowiedzi na skargę Regionalna Izba Obrachunkowa wniosła o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył: co następuje:

Skarga jest zasadna. Wbrew twierdzeniom uzasadnienia uchwały Regionalnej Izby Obrachunkowej, przepis art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych nie nakazuje organom gminy wskazania, na jakie konkretnie wydatki ma być przeznaczony zaciągnięty kredyt.

Przepis usytuowany w Rozdziale 4 Ogólne zasady zaciągania zobowiązań, stanowi bowiem, że jednostki samorządu terytorialnego mogą zaciągać kredyty i pożyczki oraz emitować papiery wartościowe na finansowanie wydatków nie znajdujących pokrycia w planowanych dochodach samorządu terytorialnego. Z istoty tegoż przepisu wynika, że zaciągnięty kredyt musi być przeznaczany na finansowanie wydatków nie znajdujących pokrycia w planowanych dochodach, nie oznacza to jednak, że warunkiem jego zaciągnięcia jest wyszczególnienie, jakie konkretnie wydatki z tego kredytu będą finansowane. Zaciągając bowiem kredyt jednostki samorządu terytorialnego mogą jeszcze nie wiedzieć jaki konkretnie wydatek z kredytu będzie finansowany albowiem może się np. okazać, że wskazany wcześniej wydatek musi być sfinansowany przed datą otrzymania kredytu i w tej sytuacji finansowany będzie inny wydatek /w ramach uchwalonej kwoty/, który na dzień uzyskania kredytu nie będzie znajdował pokrycia w planowanych dochodach.

Powoływany w odpowiedzi na skargę przepis art. 112 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych wylicza taksatywnie przychody, którymi może być pokrywany deficyt budżetowy. Jego treść i usytuowanie w ustawie nie daje podstaw do twierdzenia, że art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych nakazuje wskazanie konkretnych wydatków finansowanych kredytem.

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA Sąd orzekł jak w sentencji.