Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 23 września 1994 r., III SA 957/93

Teza

Niedostateczna znajomość przepisów dotyczących obchodzenia się z daną bronią uzasadnia odmowę wydania pozwolenia na broń także w sytuacji, gdy występują okoliczności faktyczne uzasadniające wydanie takiego pozwolenia /art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych - Dz.U. nr 6 poz. 43 ze zm./.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę Piotra G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 27 kwietnia 1993 r. w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń sportową.

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją nr E. IIIb-530/93 z dnia 27 kwietnia 1993 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji, którą odmówiono Piotrowi G. wydania pozwolenia na broń sportową. Z uzasadnienia decyzji organów obu instancji wynika, że Piotr G., poddany sprawdzianowi, o którym mowa w art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych /Dz.U. nr 6 poz. 43 ze zm./, nie wykazał się odpowiednią znajomością przepisów dotyczących obchodzenia się z bronią.

W skardze na powyższą decyzję Piotr G. zarzucił, że organ I instancji, korzystając z możliwości, o której mowa w art. 5 ust. 2 cytowanej ustawy, "dokonał nadużycia formalnego i materialnego". Protokół z przebiegu egzaminu kazano mu podpisać przed zadaniem pierwszego pytania. Na postawione cztery pytania odpowiedział "zdecydowanie prawidłowo". Skarżący podniósł, że jest członkiem sekcji strzeleckiej, a posiadanie własnej broni jest warunkiem doskonalenia umiejętności w tej dziedzinie. Po zaprezentowaniu swoich poglądów na problemy posiadania broni wniósł o "wydanie pozwolenia na posiadanie i używanie /zgodnie z przepisami/ broni sportowej krótkiej".

Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Wniosek skarżącego nie może być uwzględniony już tylko z tego powodu, że uprawnienie do wydawania pozwoleń na broń, wynikające z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych /Dz.U. nr 6 poz. 43 ze zm./, przysługuje wyłącznie właściwym organom Policji. Sądowa kontrola decyzji administracyjnych, obejmująca wyłącznie ich zgodność z prawem /art. 16 par. 2 i art. 196 par. 1 Kpa/, nie pozwala Sądowi na bezpośrednie kształtowanie sytuacji prawnej stron i wyręczanie w tym zakresie organów administracji.

Natomiast ocena zaskarżonej decyzji w aspekcie zgodności z prawem /legalności/ nie daje podstawy do jej zakwestionowania. Ze względu na zagrożenie, jakie stwarza broń, gdy znajdzie się w posiadaniu osoby niedostatecznie do tego przygotowanej, ustawodawca przewidział możliwość sprawdzenia przez organ wydający pozwolenie, czy osoba ubiegająca się o nie jest zaznajomiona z przepisami dotyczącymi obchodzenia się z daną bronią.

Z protokołu z dnia 5 lutego 1993 r. wynika, że skarżący "nie wykazał się znajomością dot. zasad używania i przechowywania broni palnej ". Podpisując ten protokół, skarżący nie zgłosił żadnych uwag ani zastrzeżeń. Sąd nie ma uprawnień ani możliwości skontrolowania przebiegu sprawdzianu, do którego zastrzeżenia skarżący zgłosił dopiero w skardze. W odwołaniu tłumaczył "braki w znajomości przepisów" utrudnionym dostępem do "materiałów źródłowych", a nie niewłaściwym postępowaniem osób przeprowadzających tę czynność.

Niedostateczna znajomość przepisów dotyczących obchodzenia się z daną bronią uzasadnia odmowę wydania pozwolenia na broń także w sytuacji, gdy występują okoliczności faktyczne uzasadniające wydanie takiego pozwolenia /art. 5 ust. 1 i 2 cytowanej ustaw/. Dlatego argumenty skarżącego, uzasadniające potrzebę posiadania przez niego broni, nie mogą decydować o uznaniu decyzji za naruszającą prawo. (...)

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 par. 5 Kpa orzekł jak w sentencji.