Uzasadnienie
Wbrew twierdzeniom skarżących nie można przyjąć, że izba skarbowa naruszyła przepisy art. 22 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. nr 80 poz. 350 ze zm./, gdyż oparta była głównie na szczegółowej i prawidłowej analizie przepisów tego artykułu na tle stanu faktycznego sprawy.
Z art. 22 ust. 1 tej ustawy wynika, że kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art.
- 23. Jednakże należy mieć na uwadze również dalsze ustępy tego artykułu, które stanowią o zasadach potrącania kosztów uzyskania przychodów w poszczególnych latach podatkowych.
I tak w myśl art. 22 ust. 4 koszty uzyskania przychodów są potrącalne tylko w tym roku podatkowym, w którym zostały poniesione, ale z zastrzeżeniem ust. 5 i 6. Z ust. 5 i 6 wynika zaś, że w danym roku podatkowym mogą być również potrącane koszty poniesione w roku /latach/ poprzedzającym rok podatkowy, gdy chodzi o podatników prowadzących podatkowe księgi przychodów i rozchodów /ust. 4/ - pod warunkiem, że stale, w każdym roku podatkowym, księgi te będą prowadzone w sposób umożliwiający wyodrębnienie kosztów uzyskania odnoszących się tylko do tego roku podatkowego.
Jeżeli więc zgodzić się z tym, że niektóre z zakupionych rzeczy, chociaż nie stanowiły towarów, to z uwagi na charakter działalności skarżących mogły być ewentualnie zaliczone do materiałów pomocniczych i że służyły one uzyskaniu przychodu, to jednak na podstawie prowadzonych przez skarżących ksiąg nie można było ustalić, że odnosiły się one tylko do tego roku podatkowego, w tym przypadku do 1992 r. Nie zostały więc spełnione podstawowe warunki określone w art. 22 ust. 4-6 ustawy. Dotyczyło to zwłaszcza przedmiotów o charakterze inwestycyjnym, które w myśl par. 13 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 1991 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów nie powinny być objęte spisem remanentowym, przyjmowanym do ustalenia kosztu własnego zużytych materiałów i towarów handlowych. Okoliczność, że skarżący zostali błędnie poinformowani przez księgową, jakie rzeczy należy objąć spisem remanentowym, nie mogła tu mieć istotnego znaczenia.
Nie można też zakwestionować zasadności stanowiska izby skarbowej, że nie mogło być uznane za prawidłowe bieżące wliczanie w koszty i wydatki kwot zakupu wyposażenia, ubrań, wiader oraz innych urządzeń i artykułów, a następnie przyjmowanie ich przy wyliczaniu kosztów uzyskania przychodów z uwzględnieniem różnicy remanentów obejmujących spisem te rzeczy.
Mając powyższe na uwadze Sąd nie dopatrzył się w tej sprawie naruszeń prawa, które mogłyby uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji.
Z tych względów, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę oddalił.