Uzasadnienie
W dniu....11.2001r. Urząd Skarbowy W. wydał decyzję znak... w przedmiocie określenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 1995, zaległości podatkowej z tego tytułu i wysokości odsetek za zwłokę od powyższej zaległości - na imię obojga małżonków A. i S.K.
Próba doręczenia tej decyzji listem poleconym podjęta została w dniu 21.11.2001r., jednakże z uwagi na nieobecność adresata w domu poczta zwróciła korespondencję do nadawcy w dniu 5.12.2001r.
Urząd Skarbowy W. w dniu 6.12.2001r. przekazał w/w decyzję do Urzędu Gminy W. celem doręczenia w trybie art.150 §1 Ordynacji podatkowej, zawiadamiając jednocześnie podatników o fakcie złożenia pisma w Urzędzie Gminy w sposób określony w art.150 §2 Ordynacji podatkowej /pismo z dnia 5.11.2001 znak... pozostawione w skrzynce pocztowej podatnika w dniu 6.12.2001r./
Jak wynika z notatki służbowej pracownika Urzędu Skarbowego sporządzonej w dniu 4.01.2002r. podatnik potwierdził, że w miesiącach listopad i grudzień 2001r. przebywał stale poza W. i nie mógł zgłosić się po decyzję wcześniej.
Okoliczności tej w odwołaniu od decyzji nie potwierdza podatnik; twierdzi on, że w listopadzie i grudniu 2001 r. był w kontakcie z Urzędem Skarbowym i istniała możliwość doręczenia mu korespondencji w sposób bezpośredni.
Kopię decyzji podatnik otrzymał z Urzędu Skarbowego w dniu 15.01.2002r. po osobistym stawiennictwie. Pouczenie decyzji zawierało sformułowanie, iż prawo do wniesienia odwołania przysługuje w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania.
W dniu 25.01.2002r. S.K. złożył odwołanie od decyzji US W. z dnia....11.2001, w którym podniósł zarzuty dotyczące zarówno samego rozstrzygnięcia, sposobu doręczenia jak i prowadzonego postępowania egzekucyjnego i wpisu hipoteki.
Izba Skarbowa w W. w dniu....03.2002r. wydała postanowienie znak..., w którym stwierdziła, że odwołanie podatnika zostało złożone z uchybieniem terminu określonego w art.223§ 2 Ordynacji podatkowej i w związku z tym pozostawia się je bez rozpatrzenia.
W dniu 9.04.2002r. podatnicy pismem o tej samej dacie złożyli do NSA w Warszawie skargę na postanowienie IS w W., w której wnoszą o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zarzucają organowi odwoławczemu wadliwą ocenę stanu faktycznego przez co naruszone zostało prawo oraz interes prawny podatników przez nierozpoznanie odwołania, a w szczególności że:
- pouczenie o trybie wnoszenia odwołania w decyzji jest błędne, nie powołuje się na postanowienia art.223§ 2 Ordynacji podatkowej;
- działanie podatnika po otrzymaniu kopii decyzji było zgodne z pouczeniem- otrzymał decyzję w dniu 14.01.2002r. a odwołanie złożył w dniu 25.01.2002r. a więc w terminie określonym w pouczeniu;
- Izba Skarbowa nie odniosła się do zarzutów odwołania dotyczących prawidłowości zastosowania sposobu doręczenia przewidzianego w art.150 Ordynacji podatkowej; zdaniem podatnika organ podatkowy I instancji nie miał podstaw do stosowania doręczenia zastępczego, ponieważ podatnik był w tym okresie w kontakcie z Urzędem Skarbowym;
- wezwanie p. A.K. przez Izbę Skarbową w W. pismem z dnia 17.02.2002 w trybie art.155§1 Ordynacji podatkowej spowodowało wszczęcie postępowania odwoławczego i przywróciło termin do wniesienia odwołania;
- z powodu przedawnienia określonego w art.68 Ordynacji podatkowej Izba Skarbowa miała obowiązek przerwać i umorzyć postępowanie.
Izba Skarbowa w W. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Zdaniem strony przeciwnej tryb doręczenia zastosowany przez organ I instancji był prawidłowy, ponieważ wcześniejsze próby doręczenia za pośrednictwem poczty i pracowników Urzędu Skarbowego nie powiodły się. Doręczenie to nastąpiło w dniu 13 grudnia 2001r. z tego względu odwołanie złożone 25 01.2002r.nie mogło zostać merytorycznie rozpatrzone, bowiem złożone zostało po terminie. Zdaniem strony przeciwnej błędne poinformowanie o przysługującym sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia nie przedłuża terminu; może stanowić jedynie podstawę do jego przywrócenia. Skarżący nie wnosili o przywrócenie terminu, z tego względu Izba Skarbowa orzekła jak w sentencji postanowienia.
Sąd zważył co następuje
W świetle przepisów Ordynacji podatkowej, a w szczególności art. 228 tej ustawy konsekwencją stwierdzenia przez organ odwoławczy uchybienia terminowi do wniesienia odwołania jest pozostawienie go bez rozpatrzenia. Oznacza to, że podatnik pozbawiony zostaje prawa do kontroli instancyjnej wydanego przez organ I instancji rozstrzygnięcia. Dlatego też postanowienia dotyczące stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania powinny być wydawane wówczas, gdy przekroczenie terminu jest oczywiste i po analizie zgromadzonego, pełnego materiału dowodowego.
Wydając zaskarżone postanowienie organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów odwołania dotyczących prawidłowości zastosowania doręczenia zastępczego; nie poczynił także żadnych ustaleń w tym zakresie. Tym samym naruszone zostały dyspozycje wynikające z art.art.: 122, 187 i 191 Ordynacji podatkowej, w sposób, który mógł mieć wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie.
Z tego względu na podstawie art.145 § 1pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), art. 55 ust.1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w związku z art.97 §1 i §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji orzeczenia.