Uzasadnienie
Oddział banku zagranicznego złożył wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług; wniosek odnosił się do uprzednio zadeklarowanego podatku z tytułu importu usług świadczonych w Polsce przez zagraniczną centralę banku. Urząd skarbowy nie uwzględnił wniosku, uzasadniając swoje stanowisko tym, iż oddział, jako samobilansująca jednostka organizacyjna, wpisana do KRS, posiadająca REGON i zarejestrowana dla potrzeb VAT, jest obowiązana do zapłaty VAT w związku z przekazywaniem za granicę należności za usługi świadczone na terenie Polski przez pracowników zagranicznej centrali. Izba skarbowa utrzymała w mocy decyzję urzędu skarbowego, wobec czego oddział zagranicznego banku /zwany dalej "Podatnikiem"/ wniósł skargę do sądu administracyjnego.
W postępowaniu przed WSA Podatnik argumentował, że oddział jest jedynie wyodrębnioną częścią osoby prawnej. Należności za usługi nie stanowiły zapłaty, gdyż dłużnik i wierzyciel byli tym samym podmiotem. W konsekwencji, dokonanie płatności było wynikiem "czynności prawnej z samym sobą". Ponadto, Podatnik podniósł, że w pisemnej informacji o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego, wydanej na podstawie art. 14 par. 4 Ordynacji podatkowej, urząd skarbowy podzielił stanowisko podatnika, że brak jest importu usług. Podatnik odwołał się również do argumentu, że to nie polski oddział jest zarejestrowany jako podatnik VAT, ale zagraniczny bank. Zawarcie umowy o świadczenie usług w zakresie zarządzania było - zdaniem Podatnika - konieczne dla celów podatku dochodowego /oddział stanowi zakład w rozumieniu umów o unikaniu podwójnego opodatkowania/. Podsumowując powyższe uwagi, Podatnik utrzymywał, że oddział banku zagranicznego nie ma obowiązku uiszczania podatku VAT z tytułu importu usług, o ile są one świadczone przez zagraniczną centralę.
Z kolei zgodnie ze stanowiskiem organów podatkowych, czynności świadczone przez centralę pociągały za sobą wystąpienie importu usług w rozumieniu art. 2 ust. 2 w zw. z art. 4 pkt 5 ustawy o VAT. Pogląd ten, znajdował potwierdzenie w umowie o świadczenie usług w zakresie zarządzania, zawartej między centralą i oddziałem. Organy podatkowe utrzymywały również, że we wniosku, który został złożony na podstawie art. 14 Ordynacji podatkowej, strona nie przedstawiła wyczerpująco stanu faktycznego, bowiem nie wspomniała o istnieniu powyższej umowy. W konsekwencji, Podatnik nie może się powoływać na informację o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego, wydaną przez urząd skarbowy. Zgodnie z kolejnym argumentem organów podatkowych, w świetle art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT, oddział jest podatnikiem, gdyż "podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące usługobiorcami usług pochodzących z importu".
WSA oddalił skargę podatnika. Ogłaszając ustne motywy wyroku, sąd stwierdził, że "oddział zagranicznego banku jest jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, samodzielnie sporządzającą bilans, wykonującą czynności we własnym imieniu i na własny rachunek. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT, jest on podatnikiem podatku od towarów i usług. Zatem oddział zagranicznego banku, który zawarł umowę z jednostką macierzystą o świadczenie usług w zakresie zarządzania, musi płacić podatek z tytułu importu usług". Sąd stwierdził ponadto, że na podstawie faktur załączonych do akt sprawy Sąd nie może zweryfikować jaka jednostka /bank jako całość, czy też jego oddział/ została zarejestrowana dla celów podatkowych. Ponieważ organy podatkowe tego aspektu sprawy nie kwestionowały. Sąd nie widzi potrzeby jego głębszego wyjaśniania ".