Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 26 kwietnia 1995 r., III SA 974/94

Teza

Sformułowanie "pod budowę", zawarte w art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. "a" ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416/ w odniesieniu do gruntu, należy rozumieć w ten sposób, że chodzi o grunt, na którym ma być wzniesiony budynek, a nie o grunt, na którym taki budynek już został wzniesiony.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę Grażyny Ł. na decyzję Izby Skarbowej w (...) z dnia 2 lipca 1994 r. w przedmiocie ustalenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych za 1993 r.

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją Izby Skarbowej w (...) z dnia 2 lipca 1994 r. nr IS/FB/2/RO-116/D/94 została utrzymana w mocy decyzja Urzędu Skarbowego w G.M. z dnia 22 kwietnia 1994 r., którą określono Grażynie Ł. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1993 r. w wysokości 5 866 000 zł.

Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco:

Podatniczka była od 1975 r. użytkownikiem wieczystym działki nr 24 o powierzchni 599 m2, na której wzniesiono budynek mieszkalny zasiedlony w 1991 r. W dniu 20 grudnia 1993 r. podatniczka nabyła tę działkę na własność, wraz z przylegającą do niej działką nr 23 o powierzchni 173 m2. W umowie notarialnej zaznaczono, że działka nr 23 "(...) nie może stanowić odrębnej działki budowlanej, a przeznaczona została jako uzupełnienie i na poprawę warunków zagospodarowania przyległej nieruchomości" - działki nr 24.

Organy obu instancji zakwestionowały odliczenie od dochodu za rok 1993 kwot wydatkowanych na zakup tych działek, powołując się na art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. "a" ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416/. W myśl tego przepisu odliczeniu podlegają kwoty wydatków poniesionych w roku podatkowym na cele mieszkaniowe podatnika, przeznaczonych na zakup gruntu lub prawa wieczystego użytkowania gruntu pod budowę budynku mieszkalnego. Działka nr 24 w chwili nabycia jej na własność była już zabudowana domem mieszkalnym, a działka nr 23 stanowi jedynie uzupełnienie działki nr 24, co powoduje, że wydatki na zakup tych działek nie korzystają z odliczeń, o których mowa w cytowanych na wstępie przepisach.

W skardze na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego Grażyna Ł. zarzuciła organom podatkowych stosowanie ścieśniającej interpretacji tego przepisu. Zakupiła bowiem dwie działki, w tym jedną zabudowaną, ale zapłaciła za sam grunt. Mniejsza działka mogła być sprzedana tylko jako dodatek do działki budowlanej i tym samym uzyskała, łącznie z tą działką, charakter działki pod budowę. Skarżąca powołała się ponadto na interpretację uzyskaną "u pani notariusz" o przysługującym jej odliczeniu. W tej sytuacji wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Wszelki ulgi i zwolnienia podatkowe - co wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie - są wyjątkiem od zasady równości i powszechności opodatkowania. W związku z tym przepisy wprowadzające takie ulgi nie mogą być interpretowane z zastosowaniem ani wykładni rozszerzającej, ani ścieśniającej.

Wykładnia, którą posłużyły się organy podatkowe przy rozstrzyganiu sprawy, jest wykładnią ścisłą, w pełni odpowiadającą treści art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. "a" ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowych od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416/. Skoro w tym przepisie jest mowa o nabyciu /zakupie/ gruntu pod budowę budynku mieszkalnego, to oczywiste jest, że nie chodzi o grunt, który już jest zabudowany takim budynkiem /działka nr 24/. Przepis ten nie może również odnosić się do działki, która powiększy obszar zabudowanej nieruchomości już posiadanej przez skarżącą i nie jest sama w sobie działką "pod budowę" w rozumieniu tego przepisu. Sformułowanie "pod budowę", zawarte w powyższym przepisie w odniesieniu do gruntu, należy rozumieć w ten sposób, że chodzi o grunt, na którym ma być wzniesiony budynek, a nie o grunt, na którym taki budynek już został wzniesiony.

Odliczenie przez skarżącą kwot wydatkowanych na zakup omawianych działek było w tej sytuacji bezpodstawne.

Tym samym skarga, jako bezzasadna, podlegała oddaleniu /art. 207 par. 5 Kpa/.