Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 29 września 1997 r., III SA 976/95

Teza

Dopiero w ustawie z dnia 21 listopada 1996 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i o zmianie ustawy karnej skarbowej /Dz.U. nr 137 poz. 640/ znalazł się przepis /art. 1 pkt 18 lit. "b"/, którym dodano w art. 27 w ustawie z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ nowy ustęp /ust. 7/, w którym zostało przewidziane /ustawowo/ ograniczenie możliwości dokonywania zmian w deklaracji podatkowej do czasu wszczęcia kontroli przez urząd skarbowy lub organ kontroli skarbowej; do tego czasu ograniczenia takiego nie było.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Nie zasadne są zarzuty dotyczące właściwości osób do podejmowania decyzji podpisanych pod wydanymi w sprawie decyzjami. Sprawa ta częściowo została wyjaśniona w wyroku z dnia 11 marca 1997 r. III SA 1395/95 /Monitor Podatkowy 1998 nr 1 str. 17/ w sprawie też ze skargi "O.", gdzie m.in. podano, że prawo wicedyrektora do podpisywania decyzji wynika z istoty zastępstwa.

Podano także, że uprawnienia te wynikają też z "regulaminu wewnętrznego" Izby Skarbowej.

W sprawie rozpoznawanej w aktach sprawy znajduje się także regulamin Urzędu Skarbowego, z którego wynikają uprawnienia zastępcy naczelnika do podpisywania decyzji.

Skarga jest natomiast zasadna z innych względów.

Zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym w 1994 r. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że Urząd Skarbowy ustali je w innej wysokości.

Ze zwrotu "przyjmuje się" wynika, że kwota zobowiązania podatkowego podana w deklaracji może odbiegać od jego rzeczywistej wysokości.

Jednakże dopóki Urząd Skarbowy nie wyda decyzji, określającej inną wysokość zobowiązania podatkowego, należy przyjmować je w kwocie wynikającej z deklaracji.

Przy czym jeżeli podatnik w pierwotnej deklaracji dokonał korekty, co zostało wyraźnie przewidziane w obowiązującym wzorze deklaracji VAT-7, to zobowiązanie podatkowe należy przyjmować w kwocie wynikającej z tej korekty.

W tej sytuacji nie znajduje podstaw prawnych "informacja" Urzędu Skarbowego zawarta w uzasadnieniu decyzji z dnia 22 lutego 1995 r., iż rozpoczęcie kontroli powoduje, że jednostka traci prawo do autokorekty.

Problematyka omawiana powinna być też z urzędu wzięta pod uwagę przez organ odwoławczy, który zgodnie z art. 138 Kpa wszak ponownie orzeka co do istoty sprawy, a nie tylko rozpatruje zarzuty odwołania.

Mając powyższe na względzie stosownie do art. 207 par. 2 pkt 1 i 3 Kpa i art. 208 Kpa w związku z art. 58 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało orzec, jak w sentencji.

Przy ponownym rozpatrywaniu odwołania organ odwoławczy powinien wziąć także pod uwagę zmodyfikowane stanowisko strony skarżącej wyrażone w piśmie z dnia 21 sierpnia 1995 r.

Na marginesie sprawy warto nadmienić, że dopiero w ustawie z dnia 21 listopada 1996 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i o zmianie ustawy karnej skarbowej /Dz.U. nr 137 poz. 640/ znalazł się przepis /art. 1 pkt 18 lit. "b"/, którym dodano w art. 27 nowy ustęp /ust. 7/, w którym zostało przewidziane /ustawowo/ ograniczenie możliwości dokonywania zmian w deklaracji podatkowej do czasu wszczęcia kontroli przez urząd skarbowy lub organ kontroli skarbowej; do tego czasu ograniczenia takiego nie było.