Wyrok WSA w Olsztynie z 2 marca 2004 r., III SA 979/02

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie

Rozpoznanie

w dniu 2 marca 2004r.

Sprawa

sprawy ze skargi K. S. i T. S. na decyzję Izby Skarbowej z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1994r. oddala skargę.

Skład

Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Błesiński (spr.) Sędzia WSA - Tadeusz Piskozub Asesor WSA - Wojciech Czajkowski
- Katarzyna Lenartowicz protokolant

Uzasadnienie

1 III SA 979/02

Uzasadnienie

Urząd Skarbowy w O. decyzją z dnia 22.12.1997r. znak: "[...]", "[...]" określił podatnikom: K. i T. S., z których działalność gospodarczą pod nazwą A prowadził K. S., w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1994 zobowiązanie podatkowe w wysokości 13.488,90 zł, zaległość podatkową w wysokości 11.528,40 zł, odsetki w wysokości 4.021,60 zł.

Decyzją z dnia 30.05.2000r. znak: "[...]" Izba Skarbowa w O. utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w O. z dnia 22.12.1997r. znak: "[...]", "[...]", na którą to decyzję K. i T. S. wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21.12.2001r. decyzja Izby Skarbowej w O. z dnia 30.05.2000r. znak: "[...]" została uchylona z powodu istotnych uchybień przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy.

W konsekwencji tego wyroku wydana została decyzja z dnia 11.03.2002r. znak: "[...]", którą to decyzją Izba Skarbowa w O. uchyliła decyzję Urzędu Skarbowego w O. z dnia 22.12.1997r. znak: "[...]", "[...]" i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu zaleciła uzupełnienie materiału dowodowego oraz wydanie odrębnej decyzji co do odsetek od zaniżonych zaliczek na podatek dochodowy z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej przez K. S. Skargę od powyższej decyzji Izby Skarbowej wnieśli K. i T. S. Skarga zarzuca naruszenie art. 208 w związku z art. 59, art. 68 i art. 70 oraz art. 121§1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. o Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 137, poz. 926 ze zm. dalej o.p.). Według pełnomocnika skarżących zobowiązanie za 1994r. wygasło na skutek przedawnienia – art. 59§1 pkt 3 o.p. Wskazując na art. 68 i art. 70 o.p. podnosi, że Izba Skarbowa winna "stwierdzić w swej decyzji, iż zobowiązanie podatkowe przedawniło się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności i nie jest możliwe dalsze prowadzenie postępowania w sprawie". W ocenie pełnomocnika Izba Skarbowa winna była uchylić decyzję Urzędu Skarbowego i umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe – na podstawie art. 208 o.p. Ponadto w skardze zawarto zarzut naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych wynikający jakoby z prowadzenia postępowania przez organy podatkowe "za wszelką cenę" pomimo przedawnienia zobowiązania. Przywołuje także argument wynikający z treści art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz.U. z 2002r. Nr 110, poz. 968 z późn. zm.) zgodnie z którym podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji może być przedawnienie obowiązku podatkowego.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w O. wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu podniesiono, iż sugestie zawarte w skardze jakoby przedawnienie w niniejszej sprawie nastąpiło w dniu 31.12.2000r. nie zasługują na uwzględnienie. I tak organ podatkowy wskazuje na art. 70§3 o.p. z treści którego wynika, iż bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek pierwszej czynności egzekucyjnej, o której podatnik został powiadomiony. W dniu 30.03.1998r., w związku z zobowiązaniem skarżących za 1994r. został doręczony tytuł wykonawczy Nr "[...]"r., a następnie organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności i wystąpił do Sądu Rejonowego VI Wydział Ksiąg Wieczystych o wpisanie hipoteki przymusowej w dziale księgi wieczystej Nr KW "[...]" urządzonej dla nieruchomości położonej w "[...]" stanowiącej własność skarżących. Ze skarżącym K. S. pracownicy Działu Egzekucji w Urzędzie Skarbowym w O. spisali dwa protokoły o stanie majątkowym: w dniu 09.02.1999r. i 31.08.2000r. Dlatego też w ocenie Izby Skarbowej bieg terminu przedawnienia w niniejszej sprawie został przerwany wskutek pierwszej czynności egzekucyjnej, o której podatnik został powiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne (§4 art. 70 o.p.). W niniejszej sprawie likwidacja tytułu egzekucyjnego "[...]" nastąpiła w dniu 29 marca 2002r w związku z wydaniem w dniu 11 marca 2002r. zaskarżonej decyzji. Zatem przedawnienie rozpoczęło nowy bieg od 30 marca 2002r. i nastąpi w dniu 31 marca 2007r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1§2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję nie można podzielić zarzutu skarżących, że wydana została z naruszeniem prawa.

Jednym ze sposobów wygaśnięcia zobowiązania podatkowego jest jego przedawnienie. Celem przedawnienia jest uregulowanie sytuacji prawnej przeciągającego się w czasie stosunku prawnopodatkowego nawet kosztem niewykonania zobowiązania. Zgodnie z treścią art. 70 §1 o.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Przedawnienie następuje z mocy prawa i musi być uwzględnione z urzędu przez organ podatkowy. Przedawnieniu ulegają zobowiązania podatkowe wraz z przypadającymi od nich odsetkami za zwłokę i opłatami prolongacyjnymi. Przepis art. 70 §3 o.p. normuje przypadki kiedy dochodzi do przerwania biegu terminu przedawnienia. I tak zgodnie z treścią cytowanego przepisu bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek pierwszej czynności egzekucyjnej, o której podatnik został powiadomiony. Przerwanie to taka ingerencja w bieg terminu, po której ustaniu biegnie on na nowo. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne. (§ 4 art. 70 o.p.).

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 §3 o.p. Zgodnie z treścią tego przepisu podatnik został powiadomiony o pierwszej czynności egzekucyjnej. Do uznania bowiem określonego zdarzenia za czynność egzekucyjną skutecznie podjętą do wywołania przerwy biegu przedawnienia musi być spełniona nie tylko przesłanka dokonania samej czynności i właściwego zawiadomienia o niej podatnika, ale również musi nastąpić spełnienie warunku określonego w art. 32 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, czyli doręczenie zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony. Stosownie również do art. 67§1 cytowanej wyżej ustawy podstawę zastosowania środków egzekucyjnych, stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności. Zawiadomienie powinno zawierać m.in. numer tytułu wykonawczego (art. 67§2 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Środkiem egzekucyjnym w rozumieniu art. 1a pkt 12 cytowanej wyżej ustawy jest m.in. egzekucja z pieniędzy, wynagrodzenia za pracę, z wierzytelności pieniężnych czy nieruchomości.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, iż podatnikowi został doręczony tytuł wykonawczy w dniu 30.03.1998r., następnie organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności i wystąpił do Sądu Rejonowego VI Wydział Ksiąg Wieczystych o wpisanie hipoteki przymusowej w dziale księgi wieczystej Nr "[...]" urządzonej dla nieruchomości położonej w "[...]" stanowiącej własność skarżących. Ze skarżącym K. S. pracownicy Działu Egzekucji w Urzędzie Skarbowym w O. spisali dwa protokoły o stanie majątkowym: w dniu 09.02.1999 r. i 31.08.2000 r.

Z powyższego wynika, iż bieg terminu przedawnienia został przerwany zgodnie z art. 70§3 o.p. W konsekwencji przerwania terminu przedawnienia oraz w świetle art. 70§4 o.p. w niniejszej sprawie przedawnienie rozpoczęło nowy bieg od 30 marca 2002r i nastąpi w dniu 31 marca 2007r. Tym samym nie jest zasadny zarzut naruszenia przez organy podatkowe art. 121§1 o.p. podniesiony w skardze przez pełnomocnika.

Wobec tego, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) należało skargę oddalić z powodu jej bezzasadności.