Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 27 maja 1997 r., III SA 98/96

Teza

Zawarte w Klasyfikacji Usług normy techniczne są swoistymi normami podatkowymi w zakresie podatku obrotowego i podatku VAT. Ani organy podatkowe, ani, w ramach sądowej kontroli sądy administracyjne, nie mogą kwestionować konstrukcji Klasyfikacji Usług, czy też przyjętej w niej zasady grupowania poszczególnych czynności.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Kwestia klasyfikacji statystycznych jest szczególnie eksponowana w podatku obrotowym, w podatku od towarów i usług, bowiem z symbolami GUS wiąże się określona stawka podatkowa albo zwolnienie od podatku.

Urzędy Statystyczne określają tylko zasady metodyczne sporządzania danych, natomiast prawidłowość zaklasyfikowania i w efekcie przyjęcie odpowiedniej stawki podatku jest pod kontrolą organów podatkowych.

Klasyfikacja usług /KU/ obowiązująca w ewidencji i w statystyce do dnia 31 marca 1995 r. a wprowadzona w życie zarządzeniem Nr 30 Prezesa GUS z dnia 28 sierpnia 1985 r. /Dz.Urz. GUS nr 3 poz. 9/ jest zbiorem tzw. norm technicznych, stanowiących usystematyzowany wykaz czynności. Klasyfikacja ta ma na celu zapewnienia jednolitości kwalifikowania i grupowania czynności w różnych badaniach i opracowaniach dotyczących usług i opierają swą budowę o kryterium przedmiotowe, w myśl którego o zaliczeniu usługi do określonej grupy klasyfikacyjnej decydować powinien jej charakter.

Zawarte w Klasyfikacji Usług normy techniczne są swoistymi normami podatkowymi w zakresie podatku obrotowego i podatku VAT.

Ani organy podatkowe, ani w ramach sądowej kontroli /art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym/ - sądy administracyjne nie mogą kwestionować konstrukcji Klasyfikacji Usług, czy też przyjętej w niej zasady grupowania poszczególnych czynności.

W niniejszej sprawie Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Statystyki GUS wydał na wniosek Urzędu Skarbowego opinię statystyczną, w której stwierdził, iż wykonywane przez skarżący Zakład Informatyki i Rozliczeń czynności polegające na rozliczeniu i obsłudze abonamentów RTV w wykonaniu umowy zawartej z Pocztą Polską mieszczą się w zakresie podbranży 89301 - "usługi reklamowe i obsługa biurowa" /Zeszyt Metodyczny GUS Nr 57, Warszawa 1985 r./.

Ponadto z treści umowy zawartej w dniu 25 listopada 1992 r. pomiędzy Dyrekcją Okręgu Poczty w W. a skarżącą Spółką Akcyjną wynika jednoznacznie, iż jest to umowa w sprawie świadczenia usług zaś zapłatą za usługę jest ustalona prowizja.

Reasumując, stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja, nie narusza norm prawa materialnego ani też przepisów postępowania.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. - o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ orzekł jak w sentencji wyroku.