Uzasadnienie
S. Ż. wniósł za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję z dnia 4 listopada 2011 r. nr [...], wydaną przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta [...], dotyczącą odmowy potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.
Decyzja ta, doręczona skarżącemu w dniu 8 listopada 2011 r. zawierała pouczenie o prawie wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] za pośrednictwem organu I instancji w terminie 14 dni od daty otrzymania rozstrzygnięcia. Skarżący skorzystał z tego prawa, a następnie wniósł do sądu skargę na opisaną decyzję organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącego środków zaskarżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
W myśl art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziane w ustawie. Oznacza to, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego możliwe jest dopiero wówczas, gdy strona wyczerpie środki zaskarżenia służące jej na etapie postępowania administracyjnego. Jednocześnie, przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być jedynie akt wydany przez organ wyższego stopnia po rozpoznaniu środka odwoławczego.
Wskazany obowiązek wyczerpania trybu zaskarżenia na drodze administracyjnej wynika z zasady pierwszeństwa trybu administracyjnej kontroli postępowania organu administracyjnego w stosunku do kontroli sądowej. Natomiast tryb administracyjny właściwy do rozstrzygania spraw indywidualnych w drodze decyzji administracyjnych oparty jest na zasadzie dwuinstancyjności postępowania określonej w art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a., która daje stronie prawo domagania się dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia jej sprawy.
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że zaskarżona decyzja o odmowie potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych jest aktem organu pierwszej instancji. Zgodnie zatem z art. 127 § 1 i 2 K.p.a. służyło stronie od niej odwołanie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
Strona skarżąca wniosła skargę na decyzję wydaną w pierwszej instancji, co prawda po uprzednim wniesieniu odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], ale przed jego rozpoznaniem w postępowaniu odwoławczym.
W tych okolicznościach należało uznać, ze samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 P.p.s.a. O spełnieniu tego warunku można bowiem mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez organ administracji publicznej wyższego stopnia.
Reasumując, za niedopuszczalne uznać należy wniesienie skargi na decyzję organu pierwszej instancji, bez uprzedniego wyczerpania administracyjnego trybu zaskarżenia. W niniejszej sprawie warunek wyczerpania środków zaskarżenia w ramach administracyjnego toku instancji nie został spełniony, bowiem decyzja, której legalność została zakwestionowana przez skarżącego, nie była przedmiotem kontroli właściwego organu odwoławczego.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 52 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. odrzucił skargę jako niedopuszczalną.