Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 12 maja 2008 r. sygn. akt III SA/Gd 100/08 przyznano skarżącej prawo pomocy przez ustanowienie radcy prawnego z urzędu.
Okręgowa Izba Radców Prawnych [...] jako pełnomocnika z urzędu wyznaczyła radcę prawnego M. Ł., której skarżąca w dniu 7 lipca 2008 r. udzieliła pełnomocnictwa do reprezentowania jej w sprawie.
Wyrokiem z dnia 9 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę H. J. na opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oraz przyznał pełnomocnikowi wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną skarżącej z urzędu.
Wnioskiem z dnia 20 listopada 2008 r. złożonym na urzędowym formularzu H. J. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie kolejnego pełnomocnika z urzędu w celu sporządzenia skargi kasacyjnej, oświadczając, iż wypowiada dotychczasowe pełnomocnictwo z uwagi na nienależytą reprezentację jej interesów.
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 28 listopada 2008 r. umorzono postępowanie w przedmiocie przyznania skarżącej prawa pomocy.
Od powołanego orzeczenia skarżąca wniosła sprzeciw, podnosząc m.in., iż wnosi o ustanowienie adwokata z urzędu celem wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 9 października 2008 r. W ocenie skarżącej, reprezentujący ją dotychczas pełnomocnik z urzędu nie był gotowy do obrony jej interesów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Skuteczne wniesienie sprzeciwu przez skarżącą, w myśl cytowanego przepisu powoduje utratę mocy postanowienia referendarza sądowego z dnia 28 listopada 2008 r. i konieczność rozpoznania sprawy będącej przedmiotem sprzeciwu przez Sąd.
Bezspornym jest, iż w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 12 maja 2008 r. przyznano skarżącej prawo pomocy przez ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Stanowiło ono podstawę do zwrócenia się przez Sąd do Okręgowej Izby Radców Prawnych [...] o wyznaczenie konkretnego radcy prawnego, któremu następnie skarżąca w dniu 7 lipca 2008 r. udzieliła pełnomocnictwa do reprezentowania jej w sprawie. Pełnomocnik skarżącej podejmowała czynności w toku postępowania sądowego, co w ocenie Sądu stanowi wykonanie wydanego w sprawie postanowienia z dnia 12 maja 2008r. o przyznaniu prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego z urzędu.
W tych okolicznościach strona skarżąca nie może skutecznie domagać się wyznaczenia kolejnego pełnomocnika z urzędu, bowiem przyznane jej prawo pomocy w tym zakresie zostało już skonsumowane. Zgłoszenie takiego wniosku, z uwagi na wcześniejsze przyznanie stronie prawa pomocy w tym zakresie musi skutkować wydaniem postanowienia o umorzeniu postępowania w tej kwestii.
W myśl art. 244 § 2 P.p.s.a. ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego stanowi uprawnienie strony do udzielenia pełnomocnictwa wyznaczonemu adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu bez ponoszenia przez nią wynagrodzenia i wydatków adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Powyższa regulacja oznacza, iż sąd administracyjny może przyznać prawo pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, jednakże bez imiennego wskazywania konkretnej osoby, co należy już do odpowiednich samorządów zawodowych poszczególnych korporacji. Tam też należy kierować wszelkie ewentualne zastrzeżenia, co do świadczonej przez pełnomocnika procesowego z urzędu pomocy prawnej. W przepisach P.p.s.a. brak jest natomiast przepisu, który uprawniałby stronę do żądania wyznaczenia kolejnego adwokata (radcy prawnego) w sytuacji, gdy dotychczas wyznaczony adwokat (radca prawny) nie spełnił - w ocenie strony - jej oczekiwań.
Przechodząc do zawartego we wniosku z dnia 20 listopada 2008 r. żądania dotyczącego zwolnienia od kosztów sądowych, Sąd zauważa, iż wnosząc skargę na decyzję w przedmiocie dodatku mieszkaniowego skarżąca z mocy prawa korzysta ze zwolnienia od kosztów sądowych na podstawie art. 239 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. Przepis ten stanowi, iż strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej, nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Uwzględniając powyższe, postępowanie z wniosku skarżącej z dnia 20 listopada 2008 r. należało umorzyć jako bezprzedmiotowe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.