Uzasadnienie
Wnioskiem zawartym w piśmie datowanym na dzień 20 kwietnia 2017 r. A. M. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika. W dniu 22 maja 2017 r. skarżącemu został doręczony formularz PPF wraz z wezwaniem do jego wypełnienia i odesłania do Sądu.
Ponieważ skarżący nie wypełnił i nie nadesłał formularza PPF, zarządzeniem z dnia 4 lipca 2017 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Zarządzenie doręczono skarżącemu w dniu 24 lipca 2017 r.
W dniu 28 lipca 2017 r. A. M. wniósł sprzeciw od ww. zarządzenia, domagając się jego zmiany, ponieważ rażąco narusza ono przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo po postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U., 2017, poz. 1369), zasady praworządności i interes obywatelski oraz powoduje całkowitą utratę zaufania do władzy publicznej. Skarżący wskazał w uzasadnieniu, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który skierował do Sądu szczegółowo obrazował jego aktualną sytuację osobistą i majątkową oraz spełniał wszelkie wymogi prawne. Tym samym złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy było w ocenie skarżącego zbędne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W świetle art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.) rozpoznając sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego sąd wydaje postanowienie, w którym zarządzenie referendarza zmienia lub utrzymuje w mocy.
Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zostać złożony na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Zgodnie z przepisem art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Wobec jednoznacznej treści art. 257 p.p.s.a. i stwierdzonych w przedmiotowej sprawie okoliczności faktycznych, stanowisko referendarza należy ocenić jako prawidłowe.
Skarżący, pomimo wezwania, nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, lecz w odręcznie sporządzonym piśmie procesowym. Co istotne, skarżący nie kwestionuje tego faktu. Stwierdza jednak, że referendarz nie miał podstaw do pozostawienia wniosku bez rozpoznania, ponieważ w wyczerpujący sposób obrazował on sytuacje wnioskodawcy ubiegającego się o przyznanie prawa pomocy.
Mając na uwadze stanowisko skarżącego, podkreślania wymaga, że z ww. przytoczonych przepisów ustawy p.p.s.a. wynika, że rozpoznaniu co do istoty sprawy, podlegać może tylko wniosek złożony na urzędowym formularzu PPF Wnioski skierowane do Sądu w innej formie, nie są oceniane pod kątem ich merytorycznej treści, a wnioskodawca zawsze wzywany o sprecyzowanie swojego żądania w formie ujednoliconego wniosku, którego formularz jest przesyłany stronie w takiej sytuacji przez Sąd. Niezłożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest bowiem brakiem formalnym, do uzupełnienia którego należy wezwać stronę wnioskującą o przyznanie prawa pomocy niezależnie od tego, czy jest nią osoba fizyczna, czy osoba prawna lub inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej (uchwała NSA z 21.04.2008 r., I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008/5/74).
Stronie skarżącej formularz PPF został doręczony 22 maja 2017 r. wraz z wezwaniem do jego wypełnienia i odesłania do Sądu, czego skarżący nie uczynił.
Ponieważ wnioskodawca nie nadesłał wypełnionego formularza w zakreślonym terminie, w tej sytuacji referendarz nie miał innej możliwości jak tylko pozostawić wniosek bez rozpoznania, bowiem obowiązek taki określony został w cytowanym wyżej art. 257 p.p.s.a.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 257 w zw. z art. 260 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.