Uzasadnienie
Według art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym- każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Rozpoznając skargę wniesioną na postawie wskazanego przepisu, obowiązkiem Sądu jest zbadanie legitymacji procesowej skarżącego przez ustalenie, czy zaskarżona ustawa narusza prawem chroniony jego interes lub uprawnienie i czy jest to uchwała z zakresu administracji publicznej.
Przyjmując, iż zaskarżona uchwała może mieć charakter uchwały z zakresu administracji publicznej stwierdzić należy, że czynnością konstytutywną odnośnie wyboru ławników były same wybory dokonane w głosowaniu tajnym.
Zaskarżona uchwała ma jedynie charakter deklaratoryjny potwierdzający wynik i prawidłowość wyboru.
Skarżący, J.F., wywodząc swój interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały wskazał, ze rada gminy podejmując ta uchwałę ograniczyła jego prawo do udziału w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości gwarantowane art. 128 Konstytucji RP i ustawą – Prawo o ustroju sądów powszechnych.
Sąd stoi na stanowisku, że kwestionowanie uchwały organu gminy w omawianym trybie przysługuje jedynie temu, kto wykaże, że zaskarżonym rozstrzygnięciem został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie.
W orzecznictwie NSA jednoznacznie prezentowany jest pogląd, iż "przy korzystaniu z tego przepisu należy wykazać już dokonane uchwałą organu gminy, a nie tylko ewentualnie zagrażające naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę. Naruszenie takie powinno mieć charakter ingerencji w indywidualny interes prawny lub uprawnienie podmiotu i wywoływać skutki uzasadniające skorzystanie z możliwości zaskarżenia uchwały organu gminy do sądu administracyjnego" (postanowienie NSA z dnia 9 listopada 1995r. Sygn. akt. II SA 1933/95).
W niniejszej sprawie skarżący wywodzi swój interes prawny z ograniczenia dostępu do sprawowania wymiaru sprawiedliwości.
W orzecznictwie NSA eksponowane jest stanowisko, iż " treścią pojęcia " interes prawny" jest prawo podmiotowe rozumiane jako przyznanie przez przepis prawa konkretnych korzyści,, które można realizować w postępowaniu administracyjnym. Cechami tego "interesu" jest to, że jest on konkretny, indywidualny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego" (wyrok NSA w Warszawie z dnia 2 czerwca 200r. Sygn. akt I SA 1019/99).
W świetlne powyższej definicji, Sąd nie może uznać, iż uchwała Rady Gminy z dnia 12 września 2003r. w sprawie wyboru ławników, której legalność kwestionuje prawo w skardze J.F., narusza jego interes prawny lub uprawnienia w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy samorządowej. Tym samym skarżącemu nie przysługuje legitymacja do wniesienia przewidzianej w tym przepisie skargi do sądu administracyjnego.
Wprawdzie badanie legitymacji procesowej w zasadzie następuje na rozprawie, a wykazanie braku legitymacji powoduje oddalenie skargi, jednakże oczywisty brak legitymacji do wniesienia skargi powoduje oddalenie skargi, jednakże oczywisty brak legitymacji do wniesienia skargi, niewymagający badania, uzasadnia odrzucenie skargi na posiedzeniu niejawnym. Takimi podmiotem jest – jak wyżej wykazano- J.F., kwestionujący uchwałę rady gminy.
W świetle powyższego Sąd w oparciu o 58§ 3 w związku z § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) postanowił jak w sentencji.