Uzasadnienie
Decyzją z dnia 4 lipca 2016 r., wydaną na podstawie art. 92a ust. 1 oraz art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.) – dalej jako "u.d.t.", [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na K. M. karę pieniężną w wysokości 3000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące.
W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że dnia 9 maja 2016 r. w miejscowości W. na drodze krajowej nr [...], zatrzymano do kontroli pojazd członowy, składający się z ciągnika samochodowego marki DAF o nr rej. [...] i naczepy ciężarowej marki [...] o nr rej. [...], którym wykonywano krajowy transport drogowy w imieniu przedsiębiorcy K. M. W wyniku oględzin kabiny pojazdu stwierdzono, że kontrolowany ciągnik samochodowy wyposażony jest w tachograf analogowy marki MANNESMANN VDO AG oraz że pojazd nie był wyposażony w żadne cyfrowe urządzenie rejestrujące. Z okazanych dokumentów pojazdu silnikowego wynika, że kontrolowany pojazd został zarejestrowany po raz pierwszy i dopuszczony do ruchu dnia 22 sierpnia 2007 r. Zdaniem organu z uwagi na datę pierwszej rejestracji pojazdu, w ww. pojeździe powinien być zainstalowany tachograf cyfrowy, a nie tachograf analogowy.
W ocenie organu strona nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku tj. instalacji w pojeździe wymaganego cyfrowego urządzenia rejestrującego. Mając na uwadze fakt wykonywania przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące, organ stosownie do treści art. 92a ust. 1, 6 i 7 w związku z lp. 6.1.1 załącznika nr III do ustawy o transporcie drogowym, winien był nałożyć karę pieniężną w wysokości 3000 zł.
W odwołaniu od powyższej decyzji K. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, zarzucając jej naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zdaniem skarżącego, skoro kontrolowany pojazd był sprowadzony z Holandii w 2007 r., w związku z tym nie było obowiązku zmieniać zamontowanego w nim tachografu analogowego na tachograf cyfrowy. Zdaniem skarżącego przepisy nakładają obowiązek wyposażenia w cyfrowe tachografy jedynie pojazdy rejestrowane po raz pierwszy. Każdy użytkownik urządzenia analogowego może z niego korzystać, aż do jego technicznej usterki. Wymiana urządzenia analogowego na cyfrowy będzie konieczna tylko wówczas, gdy nie będzie technicznej możliwości jego naprawienia. Obowiązek wyposażenia pojazdów w cyfrowe tachografy nie dotyczy osób sprowadzających pojazdy z zagranicy, wcześniej już zarejestrowanych w kraju Unii Europejskiej lecz jedynie pojazdów wprowadzonych do użytkowania po raz pierwszy np. jako nowo wyprodukowane.
Decyzją z dnia 12 października 2016 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22 lit. a i h, art. 92a ust. 1 i 2 u.d.t., lp. 6.1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 3 ust. 1 i 2, art. 32 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tj. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.), art. 27 pkt 1 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85(Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r., tachografy są instalowane i użytkowane w pojazdach zarejestrowanych w państwie członkowskim używanych do przewozu drogowego osób lub rzeczy oraz do których zastosowanie ma rozporządzenie (WE) nr 561/2006. Państwa członkowskie mogą wyłączyć z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia pojazdy wymienione w art. 13 ust. 1 i 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006.
Według art. 32 ust. 1 rozporządzenia 165/2014, przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek.
Stosownie do treści art. 27 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, zmieniającym art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2135/98, od dwudziestego dnia po dniu opublikowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego i zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) nr 2135/98 pojazdy dopuszczone do ruchu po raz pierwszy będą wyposażane w urządzenie rejestrujące zgodnie z wymaganiami załącznika IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85.
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 zostało opublikowane w dniu 11 kwietnia 2006 r., wobec czego na mocy art. 29 tegoż rozporządzenia wskazany powyżej przepis art. 27 wszedł w życie z dniem 1 maja 2006 r.
Analizując ww. zapisy organ odwoławczy wskazał, że po dacie 1 maja 2006 r., wszystkie pojazdy zarejestrowane po raz pierwszy winny być wyposażone w tachografy cyfrowe. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 6.1.1 załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym, która przewiduje karę pieniężną w wysokości 3000 złotych za naruszenie w postaci wykonywania przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące.
W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy w pełni potwierdza fakt naruszenia przepisów przez adresata decyzji. Odnośnie twierdzeń strony o pierwszym zarejestrowaniu pojazdu w 2002 r. w Holandii, organ wyjaśnił, że strona nie dostarczyła, żadnych dokumentów potwierdzających jej wyjaśnienia, zatem nie można było ich uwzględnić. Pojazd o nr rej. [...] w dniu kontroli wyposażony był w tachograf analogowy zamiast wymaganego prawem tachografu cyfrowego dlatego też inspektorzy stwierdzone naruszenie zakwalifikowali jako wykonywanie przewozu pojazdem nie wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące. Gdyby kontrolowany pojazd był dopuszczony do ruchu przed 1 maja 2006 r. zamontowany tachograf w tym pojeździe byłby uznany za prawidłowy i do naruszenia by nie doszło. Sam fakt wyposażenia pojazdu w tachograf nie powoduje, że strona wykonuje przewóz zgodnie z przepisami jeżeli dany tachograf nie spełnia wymogów określonych przez ustawodawcę tak jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie.
Zdaniem organu odwoławczego w czasie kontroli inspektorzy dysponowali niebudzącymi ich wątpliwości danymi świadczącymi, że strona wykonywała transport pojazdem nie wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące. Nie było więc koniecznym zebranie dodatkowego materiału dowodowego w sytuacji gdy ustalenia faktyczne uzyskane w trakcie kontroli nie budziły wątpliwości i jednoznacznie wskazywały na powstanie naruszenia. W świetle powyższego, w ocenie organu odwoławczego, nie można uznać, aby organ pierwszej instancji zaniechał przeprowadzenia rzetelnego postępowania.
W skardze na powyższą decyzję K. M. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
- - art. 7 k.p.a., ponieważ organ administracji publicznej wydał decyzję bez podjęcia wszelkich czynności mających na celu dogłębne wyjaśnienie stanu faktycznego i obowiązujących w tym zakresie przepisów,
- - art. 8 k.p.a. ponieważ sposób przeprowadzenia postępowania przez organ wydający decyzję podważył zaufanie do władzy publicznej, a ponadto
- - prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie przez organ pierwszej instancji przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym stwierdzające naruszenie tj. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące.
Zdaniem skarżącego, w prowadzonym przez organ pierwszej instancji postępowaniu, strona została pozbawiona przysługujących jej praw, gdyż strona pomimo złożenia wniosków dowodowych w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego, nie została zawiadomiona o sposobie załatwienia złożonego przez stronę wniosku dowodowego o przesłuchanie świadka.
Skarżący podtrzymał swoje stanowisko, że obowiązek wyposażenia w cyfrowe tachografy dotyczy jedynie pojazdów wprowadzonych do użytkowania po raz pierwszy np. jako nowo wyprodukowane. Wskazał, że pojazd został wyprodukowany w 2002 r. w Holandii, a sprowadzony został do kraju w 2007 r. Na potwierdzenie powyższego skarżący załączył do skargi kserokopię dowodu rejestracyjnego pojazdu.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu wydawania zaskarżonej decyzji dysponował kopią potwierdzoną za zgodność z oryginałem dowodu rejestracyjnego kontrolowanego pojazdu, w którym za datę pierwszej rejestracji pojazdu wskazano dzień 22 sierpnia 2007 r. Z pisma przedłożonego w odwołaniu -zaświadczenia z dnia 29 lipca 2016 r. - nie wynika inna data pierwszej rejestracji kontrolowanego pojazdu. Mając powyższe na uwadze organ II instancji wydał decyzję w oparciu o materiał dowody znajdujący się w aktach sprawy. Natomiast mając na uwadze treść przesłanej kserokopii dowodu rejestracyjnego wraz z kserokopią tłumaczenia poświadczonego z języka niderlandzkiego organ stwierdził, że rzeczywiście wynika z niego data pierwszego dopuszczenia w dniu 8 kwietnia 2002 r. Są to jednakże jedynie kserokopie przedmiotowych dokumentów i na etapie sądowoadministracyjnym to sąd może podjąć odpowiednie działania w celu weryfikacji ich treści.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016, poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).
Zgodnie z art. 134 § 1 tej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Powołując się na treść art. 92a ust. 1, art. 92a ust.6 oraz na podstawie lp. 6.1.1 załącznika nr 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.) na skarżącego nałożono karę pieniężną za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące.
W myśl art. 93 ust.1 ww. ustawy karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1, nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, z zastrzeżeniem ust. 4-6.
Stosownie do art. 92a ust.1 podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie.
- 2. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych.
Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 3 ust.1 i ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 roku tachografy są instalowane i użytkowane w pojazdach zarejestrowanych w państwie członkowskim używanych do przewozu drogowego osób lub rzeczy oraz do których zastosowanie ma rozporządzenie (WE) nr 561/2006.
W myśl art. 32 ust.1 rozporządzenia 165/2014 przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek.
Stosownie do art. 27 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, zmieniającym art. 2 ust.1 rozporządzenia (WE) nr 2135/98, od dwudziestego dnia po dniu opublikowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 roku w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 pojazdy dopuszczone do ruchu po raz pierwszy będą wyposażane w urządzenie rejestrujące zgodnie z wymaganiami załącznika IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85.
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 zostało opublikowane w dniu 11.04.2006 r. a zatem na mocy art. 29 tego rozporządzenia, przepis art. 27 wszedł w życie z dniem 1 maja 2006 roku.
W reasumcji stwierdzić trzeba, że na podstawie ww. unormowań, po 1 maja 2006 roku, wszystkie pojazdy dopuszczone do ruchu po raz pierwszy w państwie członkowskim UE powinny być wyposażone w tachografy cyfrowe.
Odnośnie stanowiska organów celnych akcentujących, że chodzi o pierwszą rejestrację, wyjaśnić należy, że przepis mówi o dopuszczeniu do ruchu, jednak można przyjąć, iż pierwsze dopuszczenie do ruchu (jeśli nie następuje na podstawie pozwolenia czasowego) może być uznane za tożsame z pierwszą rejestracją. Natomiast co istotne, chodzi o dopuszczenie do ruchu po raz pierwszy na terenie któregokolwiek państwa członkowskiego. Organy celne natomiast, w toku prowadzonego postępowania, mimo sygnalizacji strony skarżącej, że samochód został zakupiony za granicą skoncentrowały się na dowodzie potwierdzającym datę pierwszej rejestracji na terenie Polski.
W odwołaniu z dnia 8 sierpnia 2016 roku K. M. zarzucił m.in. naruszenie naczelnych reguł postępowania administracyjnego w tym art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Do odwołania dołączył zaświadczenie z dnia 29 lipca 2016 roku wydane przez Kierownika autoryzowanego serwisu pojazdów marki DAF A. K. z którego wynika, że pojazd skarżącego był przedmiotem obrotu handlowego na terenie Holandii. Mimo tego organ odwoławczy, wbrew obowiązkowi wynikającemu z ww. reguł postępowania administracyjnego nie zobowiązał skarżącego do złożenia dokumentu potwierdzającego dopuszczenie do ruchu po raz pierwszy kontrolowanego pojazdu na terenie Holandii, jak też sam postępowania w tym kierunku nie prowadził. Wydana przez organ odwoławczy decyzja narusza ww. przepisy postępowania administracyjnego co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy dlatego nie może pozostać w obrocie prawnym.
Niewątpliwym potwierdzeniem takiej konstatacji jest złożenie na etapie skargi, kserokopii dowodu rejestracyjnego kontrolowanego pojazdu, wraz z tłumaczeniem poświadczonym z języka niderlandzkiego przez tłumacza przysięgłego języków niemieckiego i niderlandzkiego W. W., w którym wskazano datę 8 kwietnia 2002 roku jako datę wydania pierwszego dowodu rejestracyjnego w Holandii.
Odnośnie stanowiska organu zawartego w końcowej części odpowiedzi na skargę z dnia 1 grudnia 2016 roku, zwrócić należy uwagę, że sąd administracyjny na podstawie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego oświadczył, że K. M. był kolejnym nabywcą pojazdu i nie dysponuje oryginałem dokumentu ani poświadczonym za zgodność z oryginałem przez właściwy podmiot odpisem dokumentu, nie orientuje się także czy aktualnie oryginał tego dokumentu znajduje się w dyspozycji Starostwa Powiatowego w S. Wydział Komunikacji i Transportu. Z tego względu Sąd uznał, że w okolicznościach tej sprawy, przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu spowoduje nadmierne przedłużenie postępowania w sprawie.
W toku ponownego rozpoznania sprawy rzeczą organu odwoławczego będzie uzupełnienie postępowania dowodowego w zakresie wynikającym z powyższych rozważań.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił decyzję organu odwoławczego.