Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2020 r., sygn. akt (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania złożonego przez B.G. od decyzji Starosty z dnia 4 listopada 2019 r., nr (...) o obciążeniu B.G. kosztami usunięcia, przechowania, oszacowania i złomowania pojazdu (...).
W uzasadnieniu, organ podkreślił, że wraz z odwołaniem B.G. złożył wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Wniosek o przywrócenie terminu organ rozpatrzył odmownie postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2020 r., sygn. akt (...).
Organ wskazał, że decyzja Starosty z dnia 4 listopada 2019 r. została skutecznie doręczona B.G. za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. w dniu 19 listopada 2019 r. Odbiór decyzji pokwitował dorosły domownik, który zobowiązał się do przekazania pisma adresatowi. Oznacza to, że czternastodniowy termin do złożenia odwołania rozpoczął swój bieg w dniu 20 listopada 2019 r. a zakończył w dniu 3 grudnia 2019 r. i z jego upływem decyzja Starosty z dnia 4 listopada 2019 r. stała się ostateczna.
Organ wskazał, że ze znajdującej się na odwołaniu prezentaty oraz nadesłanych wyjaśnień organu pierwszej instancji wynika, że datowane na dzień 17 kwietnia 2020 r. odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu zostało złożone za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A i wpłynęło do Starostwa Powiatowego w dniu 21 kwietnia 2020 r. Koperta została omyłkowo zniszczona, a Poczta Polska S.A. nie udzieliła odpowiedzi na prośbę o wyjaśnienia, jednakże w ocenie organu okoliczność ta nie ma znaczenia, gdyż sama data sporządzenia i daty wpływu podania do organu pierwszej instancji nie budzi wątpliwości co do uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
W konsekwencji powyższego organ stosownie do art. 134 k.p.a. uznał, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem ustawowego 14 dniowego terminu.
B.G. wniósł skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, zarzucając mu naruszenie art. 134 k.p.a. w zw. z art. 58 § 1 i 2 k.p.a. przez ich błędne zastosowanie poprzez:
- - wydanie zaskarżonego postanowienia przy jednoczesnym wydaniu w dniu 17 sierpnia 2020 r. postanowienia w sprawie o sygn. akt: (...) w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania od przedmiotowej decyzji, mimo istniejącego w orzecznictwie poglądu o wyłączeniu potrzeby wydania odrębnego postanowienia na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdzającego uchybienie do wniesienia odwołania, w sytuacji jednoczesnego wniesienia wraz z odwołaniem wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia tego odwołania. Wniosek o przywrócenie terminu umotywowany został wpływem choroby alkoholowej skarżącego na jego postępowanie. Ponadto skarżący wskazał, że o decyzji Starosty dowiedział się dopiero w dniu 12 kwietnia 2020 r., kiedy otrzymał od brata dokumenty w przedmiocie wszczęcia egzekucji administracyjnej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego na podstawie decyzji Starosty z dnia 4 listopada 2019 r.;
- - przedwczesne wydanie postanowienia z dnia 17 sierpnia 2020 r. o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, w sytuacji braku przymiotu prawomocności postanowienia z dnia 17 sierpnia 2020 r. o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania.
W uzasadnieniu skargi zwrócono uwagę na to, że decyzję Starosty z dnia 4 listopada 2019 r. odebrała matka skarżącego, która z uwagi na wiek i liczne choroby nie jest w stanie działać za skarżącego. Nawet jeśli we wskazanej przez organ dacie matka skarżącego odebrała decyzję i przekazała ją skarżącemu, to nie był on w stanie pokierować swoim postępowaniem ze względu na "stan ciągu alkoholowego".
Wskazano również, że w ocenie części judykatury odmowa przywrócenia terminu na podstawie art. 59 § 2 k.p.a. sama w sobie zawiera ustalenie, że odwołanie zostało wniesione z naruszeniem terminu i nie ma konieczności wydawania kolejnego postanowienia na podstawie art. 134 k.p.a. dotyczącego uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Przeciwny nurt głosi natomiast, że w każdym przypadku zachodzi konieczność wydania dwóch postanowień, zarówno w oparciu o dyspozycję art. 59 § 2 k.p.a., jak i art. 134 k.p.a.
Skarżący opowiedział się za pierwszym poglądem stwierdzając, że do czasu uprawomocnienia się postanowienia w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania, bezprzedmiotowym jest wydanie postanowienia w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a." sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie.
Nawet nieznaczne uchybienie powyższego terminu determinuje uznanie, że czynność wniesienia odwołania jest bezskuteczna, zaś organ odwoławczy obowiązany jest wówczas, zgodnie z treścią art. 134 k.p.a. stwierdzić w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Z akt sprawy wynika, że decyzja Starosty z dnia 4 listopada 2019 r. została doręczona skutecznie do rąk dorosłego domownika – matki skarżącego w dniu 19 listopada 2019 r. Doręczenie nastąpiło w trybie doręczenia zastępczego uregulowanego przez art. 43 k.p.a., ustanawiającego domniemanie, że osoba wskazana na potwierdzeniu odbioru pisma jako dorosły domownik, która pokwitowała odbiór, przyjęła je w celu oddania adresatowi. Rodzi to skutek tożsamy z doręczeniem korespondencji do rąk adresata.
Bez wpływu na ocenę skuteczności doręczenia decyzji Starosty z dnia 4 listopada 2019r. pozostaje kwestia, czy faktycznie przesyłka zostaje przekazana. Istotą doręczenia zastępczego jest już samo powstanie domniemania takiego przekazania, czyli samo pobranie przesyłki przez domownika oraz pokwitowanie jej odbioru. Samo oświadczenie strony, że dana osoba nie przekazała odebranej przesyłki adresatowi w określonym dniu, jest niewystarczające do podważenia skuteczności doręczania zastępczego (por. wyroki NSA z dnia 14 czerwca 2019 r., II OSK 2022/17 oraz z dnia 18 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 395/19).
Zatem stosownie do art. 57 § 1 k.p.a. termin do wniesienia odwołania rozpoczął swój bieg w dniu 20 listopada 2019 r., a zakończył się z dniem 3 grudnia 2019 r.
Data znajdująca się na prezentacie odwołania, wskazująca wpływ odwołania do Starostwa Powiatowego w dniu 21 kwietnia 2020 r. oraz samo datowanie odwołania na dzień 17 kwietnia 2020 r. nie budzą wątpliwości co do uchybienia przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania.
Skarżący w skardze nie kwestionuje tego, że odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji zostało wniesione po upływie terminu, a podważa jedynie zasadność wydania zaskarżonego postanowienia w sytuacji złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W ocenie skarżącego wydanie postanowienia w sprawie stwierdzenia uchybienia terminu było niezasadne do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie dotyczącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Co do tej kwestii należy przywołać stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjny wyrażone w wyroku z dnia 7 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 1696/19, zgodnie z którym rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej nie uniemożliwia rozstrzygnięcia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. NSA stwierdził, że aby móc rozstrzygać o przesłankach przywrócenia terminu, należy najpierw ustalić, iż do uchybienia terminu doszło. Tym samym organ odwoławczy, wobec nieuwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu nie tylko jest uprawniony, lecz wręcz obowiązany do wydania postanowienia na postawie art. 134 k.p.a. Pogląd powyższy skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela.
Odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania dokonana postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 sierpnia 2020 r., nr (...), nie stanowiła zatem w żaden sposób przeszkody do wydania postawienia w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu, w którym organ odwoławczy wypowiedział się jedynie co do terminowości czynności wniesienia odwołania.
W ocenie Sądu w realiach niniejszej sprawy organ słusznie stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Data zastępczego doręczenia w dniu 19 listopada 2019r. decyzji Starosty i data wniesienia odwołania 21 kwietnia 2020 r. wynikająca z umieszczonej na nim prezentaty oraz załączony do odwołania wniosek o przywrócenie terminu jednoznacznie wskazują na uchybienie terminu ustawowego zakreślonego w art. 129 § 2 k.p.a.
Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie nie naruszało prawa, a zatem skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia została dokonana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Orzeczenia powołane powyżej dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).