Uzasadnienie
Zaskarżoną uchwałą Rada Miejska wyraziła negatywną opinię o lokalizacji salonu gier na automatach przy ul. [...] Nr [...] w L. Jako podstawę prawną zaskarżonej uchwały powołano art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zmianami) oraz art. 32 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 4 poz. 27 ze zmianami).
W lakonicznym uzasadnieniu uchwały Rada Miejska wskazała, iż w związku z planowaną lokalizacją salonu gier na automatach przy ul. [...] Nr [...] w L. wpłynęło szereg ustnych protestów mieszkańców.
Rada wskazała, że podejmując przedmiotową uchwałę wnikliwie rozważyła wszystkie argumenty zarówno wnioskodawcy jak i mieszkańców a podejmując uchwałę kierowała się interesem społecznym.
Po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, Skarżąca Spółka z o.o. "A" wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały Skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie Spółce faktycznego uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym.
Nadto Skarżąca Spółka zarzuciła organowi naruszenie art. 32 ust. 1 pkt 15 ustawy o grach i zakładach wzajemnych poprzez oparcie opinii na motywach nie związanych z lokalizacją ośrodka gier.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o jej oddalenie podnosząc, iż stosownie do art. 32 ust. 1 pkt 15 ustawy o grach i zakładach wzajemnych wniosek o udzielenie zezwolenia powinien zawierać opinię rady gminy o lokalizacji ośrodka gier. Przepis ten nie wymaga aby była to opinia pozytywna co oznacza, iż wydanie opinii negatywnej nie determinuje uprawnionego organu w kwestii udzielenia zezwolenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
W art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (publ. jak wyżej) zostały określone niezbędne elementy wniosku o udzieleniu zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości, gry w bingo pieniężne, zakładów wzajemnych, gier na automatach oraz gier na automatach o niskich wygranych. Punkt 15 tego przepisu stanowi, że wniosek o udzielenie zezwolenia na prowadzenie tego rodzaju działalności powinien zawierać opinię rady gminy o lokalizacji ośrodka gier.
Z treści tego przepisu wynika jednoznacznie, że opinia rady winna dotyczyć jedynie lokalizacji ośrodka gier. Ocenę lokalizacji gier ustawodawca pozostawił uznaniu organowi uprawnionemu do wydawania opinii, nie precyzując przesłanek oceny tych lokalizacji.
W przedmiotowej sprawie Rada Miejska negatywnie opiniując wniosek lokalizacji salonu gier przy ul. [...] Nr [...] w L. praktycznie nie uzasadniła swojego stanowiska. Zapis w uzasadnieniu, że w związku z planowaną lokalizacją salonu gier na automatach przy ul. [...] Nr [...] w L. wpłynęło szereg ustnych protestów mieszkańców nie może przemawiać za zasadnością takiego stanowiska.
Z takiego zapisu nie wynika ile osób protestowało z jakiego powodu, gdzie te osoby zamieszkują i czy co jest możliwe, nie są to protesty osób zamierzających prowadzić konkurencyjną działalność.
Ze składanych protestów nie sporządzono żadnych notatek pozwalających na identyfikację osób protestujących i ocenę argumentów jakimi się kierowali składając protesty.
Zupełnie niezrozumiały jest zapis w uzasadnieniu, że podejmując uchwałę Rada Miejska wnikliwie rozważa wszystkie argumenty zarówno wnioskodawcy jak i protesty mieszkańców skoro w aktach sprawy znajdują się jedynie argumenty wnioskodawcy.
Uznanie administracyjne jakim kierowała się Rada Miejska musi być uzasadnione w sposób pozwalający na jego ocenę. Nie można uznać za zgodne z prawem takiego działania organu władzy publicznej które aczkolwiek mieści się w jego prawem określonych kompetencjach nosi znamiona arbitralności i uniemożliwia kontrolę zasadności jego działania.
Obowiązek uzasadnienia uchwał rady gminy jest elementem jawności działania władzy publicznej i zaliczany jest do standardów demokratycznego państwa prawa. Nie podzielając zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a. przez organ, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonej uchwały nie spełnia wymogów formalnych i praktycznie nie pozwala na ocenę zasadności zaskarżonej uchwały. Powyższe wskazuje na to, iż zaskarżona uchwała nosi cechy arbitralności nie jest natomiast wydana na podstawie swobodnego uznania administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 200 p.p.s.a.
DSz