Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego z 20 stycznia 2017 r. przyznano stronie radcę prawnego z urzędu. Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu – radcę prawnego W. Ł..
Pełnomocnik skarżącego brał udział w rozprawie w dniu 23 marca 2017 r., podtrzymał wówczas wnioski i zarzuty zawarte w skardze oraz złożył wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.
Wyrokiem z 23 marca 2017 r. wydanym na rozprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Wyznaczony z urzędu pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz do zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a.
Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, ponoszone przez Skarb Państwa, obejmują zgodnie z § 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715) – zwanego dalej "rozporządzeniem", opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne udokumentowane wydatki radcy prawnego.
Według § 4 ust. 1 rozporządzenia, opłatę ustala się w wysokości określonej w jego rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Stosownie natomiast do ust. 2 tego przepisu, ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w przywołanym ust. 1, a nieprzekraczającej 150% opłat określonych w rozdziałach 2-4, następuje z uwzględnieniem nakładu pracy radcy prawnego oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.
Mając na uwadze treść przywołanych wyżej unormowań, referendarz sądowy ocenił działanie pełnomocnika strony z uwzględnieniem kryteriów wskazanych w cytowanym § 4 ust. 2 rozporządzenia i przyznał mu zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, w kwocie 295, 20 zł, na którą składa się:
- - opłata 240 zł za prowadzenie sprawy w I instancji w postępowaniu przed sądem administracyjnym, przyznana na podstawie § 4 ust. 1 w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia,
- - podatek od towarów i usług wynoszący 55, 20 zł, doliczony na podstawie § 4 ust. 3 rozporządzenia według aktualnej stawki 23 %.
Referendarz sądowy przyznając pełnomocnikowi, koszty udzielonej przez niego pomocy prawnej z urzędu, uznał, że należy je przyznać w wysokości stawki maksymalnej.
W związku z powyższym na postawie art. 258 § 1 i 2 pkt 8 P.p.s.a., referendarz sądowy orzekł, jak w sentencji.