Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę B. W. na opisaną decyzję Wojewody [...].
Wnioskiem z dnia 22 kwietnia 2010 r., złożonym na urzędowym formularzu PPF, skarżąca zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Stosownie do przepisu art. 246 § 3 P.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy.
W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, jeżeli wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym.
Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.
Na podstawie złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz przedłożonych w odpowiedzi na zarządzenie z dnia 23 kwietnia 2010 r. dokumentów źródłowych (odpisu informacji o dochodach PIT-11, wyciągu z rachunku bankowego, zaświadczenia o zarobkach, dokumentów obrazujących wysokość opłat za eksploatację lokalu, energię elektryczną, gaz, odpisu skierowania do szpitala oraz dodatkowego oświadczenia skarżącej), ustalono, że skarżąca jest osobą samotnie wychowującą dwoje dzieci, oprócz lokalu mieszkalnego o powierzchni 94 m2 stanowiącego przedmiot współwłasności, nie posiada nieruchomości, oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro oraz nie korzysta z pomocy społecznej. Skarżąca uzyskuje miesięczny dochód ze stosunku pracy w kwocie 1 561,12 zł netto. Łączny dochód z tego tytułu w 2009 r. wyniósł 29 780,46 zł. Ponadto otrzymuje ona alimenty w wysokości 400 zł miesięcznie oraz dochody z umów cywilnoprawnych, których wysokość w lutym br. wyniosła 83,80 zł, w marcu br. - 397 zł, zaś w kwietniu br. - 1012,20 zł.
Udokumentowane przez skarżącą miesięczne koszty utrzymania (czynsz, energia elektryczna, gaz, usługi telekomunikacyjne, internet, podatek od nieruchomości) wynoszą średnio 934,11 zł.
Wprawdzie skarżąca nie przedstawiła dokumentów obrazujących wysokość wydatków na leczenie oraz edukację dzieci, to jednak biorąc pod uwagę takie okoliczności faktyczne jak wysokość dochodów przeznaczonych na potrzeby trzyosobowego gospodarstwa domowego w stosunku do udokumentowanych kosztów utrzymania oraz brak zasobów pieniężnych, uznano, iż dostatecznie wykazała, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia w niniejszej sprawie kosztów zastępstwa procesowego z wyboru bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.