Uzasadnienie
A. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na pismo Zastępcy Naczelnika Wydziału Gospodarki Materiałowo - Technicznej Komendy Wojewódzkiej Policji z dnia 26 stycznia 2011 r. [...] w przedmiocie równoważnika za remont lokalu mieszkalnego.
W zaskarżonym piśmie skarżący został poinformowany, że równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego nie przysługuje osobom uprawnionym do zaopatrzenia emerytalnego Policji. Wskazano również, że prawomocnymi decyzjami z dnia 19 maja 2010 r. orzeczono o odmowie przyznania A. G. równoważnika za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006-2010. Złożone przez A. G. skargi na te decyzje zostały przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalone. Ponieważ po raz kolejny A. G. złożył wniosek o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za rok 2010, zasadnie Komendant Miejski Policji odpowiedział na w/w wniosek pismem.
Zdaniem skarżącego – wbrew twierdzeniom organu - w/w pismo jest decyzją administracyjną. Wskazał, że wniesienie przez niego wniosku o wypłatę równoważnika za remont lokalu spowodowało wszczęcie postępowania administracyjnego w myśl przepisów k.p.a., które winno być zakończone poprzez podjęcie czynności materialno-technicznej naliczenia i wypłaty należności finansowych lub – w przypadku odmowy uznania roszczenia – wydania stosownego aktu administracyjnego umożliwiającego stronie dochodzenie roszczeń w postępowaniu odwoławczym i skargowym. Zdaniem skarżącego zaskarżone pismo posiada wszystkie niezbędne elementy do uznania, że jest ono decyzją administracyjną.
Dalsza część skargi zawiera rozważania odnośnie przysługiwania emerytom policyjnym prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego i egzekwowania w trybie egzekucji administracyjnej wykonania przez organ administracji państwowej pozostającej w obiegu prawnym decyzji administracyjnej przyznającej skarżącemu równoważnik ze remont lokalu mieszkalnego.
W odpowiedzi na wniesioną skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej odrzucenie wskazując, że zaskarżone pismo nie jest decyzją administracyjną, ma ono charakter informacyjny i nie przyznaje ani nie pozbawia skarżącego żadnych uprawnień.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Rozwinięcie powyższego przepisu zawarte jest w treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie p.p.s.a., który przewiduje, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a.
Powszechnie akceptowane jest stanowisko, że za decyzję administracyjną uznać należy pismo właściwego organu zawierające co najmniej oznaczenie organu i adresata aktu, rozstrzygające o sprawie i podpis upoważnionego pracownika. Kwestionowane przez skarżącego pismo zostało podpisane przez Zastępcę Naczelnika Wydziału Gospodarki Materiałowo-Technicznej KWP w G. i nie zawiera ono wskazania, że wydawane jest w imieniu Komendanta Wojewódzkiego Policji, który, zgodnie z art. 6a ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277, z późn. zm.) jest w postępowaniu administracyjnym organem wyższego stopnia w stosunku do Komendanta Miejskiego Policji.
Podobnie pieczęć Zastępcy Naczelnika Wydziału Gospodarki Materiałowo -Technicznej KWP w G. nie wskazuje, że osoba podpisująca pismo działała z upoważnienia organu administracji publicznej.
Mając też na uwadze charakter i formę zaskarżonego pisma należy stwierdzić, że nie mieści się ono w żadnej z wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. kategorii aktów organów administracji publicznej podlegających kontroli sądów administracyjnych. W ocenie Sądu jest to jedynie pismo o charakterze stricte informacyjnym, które nie przyznaje, ani nie pozbawia skarżącego jakichkolwiek uprawnień. Należy też zauważyć, że w piśmie tym wprost wskazano, że nie jest ono decyzja administracyjną.
Zgodnie zaś z art. 58 § 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie.
Wobec tego Sąd na mocy powyższego przepisu zobligowany był odrzucić skargę.