Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańskuz 21 stycznia 2022 r., sygn. akt III SA/Gd 1198/21

Uzasadnienie

I. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wskazując, że jest to "skarga na odmowę czynności materialno – technicznej (...), w kwestii rzekomego braku (...) prawa do uzyskania w formie pisemnej, aktualnej kopii dokumentu, potwierdzającego dokonanie (...) skierowania (...) syna (...) do konkretnej placówki, "skierowania [...] z dnia 31/03/016 r." z adnotacją w jakim dniu (...) stało się prawomocne".

Wskazał, że konieczne jest posiadanie przez niego dokumentu skierowania jego dziecka do placówki opiekuńczo- wychowawczej z potwierdzeniem prawomocności tego skierowania. W piśmie do organu z dnia 18 listopada 2021 r. zawarł w punktach 3 i 4 wniosek o potwierdzenie stanu faktycznego wynikającego z prowadzonych rejestrów i wskazanie, w jakim dniu stała się prawomocna czynność "skierowania" oraz o kopię takiego skierowania z adnotacją, w jakim dniu skierowanie stało się prawomocne.

W dniu 25 listopada 2021 r. organ odmówił mu wydania kopii skierowania z adnotacją, w jakim dniu stało się ono prawomocne podając: " Skierowanie (...) stanowi czynność materialno – techniczną i nie wymaga formy administracyjnej. Zatem brak jest podstawy prawnej do stwierdzenia jego prawomocności".

Skarżący wskazał, że odmowa wydania żądanej kopii stanowi czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej odrzucenie bądź oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje

Z uwagi na opisane powyżej żądanie skargi w pierwszej kolejności rozważyć należało, czy skarga jest dopuszczalna.

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej jako "p.p.s.a.", sąd orzeka w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
5. 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (§ 2a) i w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3).

Jak wynika z przywołanych przepisów, punktem wyjścia do oceny przez sąd administracyjny, czy możliwe jest merytoryczne rozpoznanie wniesionej skargi jest – ogólnie rzecz ujmując - istnienie konkretnej decyzji, postanowienia, aktu, czynności lub zarzucanie organowi stanu bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (we wskazanym powyżej zakresie). Innymi słowy – skargę do sądu administracyjnego można wnieść jedynie w przypadkach określonych ustawą.

Przenosząc powyższe uwagi na stan faktyczny niniejszej sprawy stwierdzić należy, że pismem z dnia 18 listopada 2021 r. skarżący zwrócił się do organu o wydanie zaświadczenia, potwierdzającego stan faktyczny wynikający z prowadzonych rejestrów. Pierwsze dwa punkty pisma dotyczyły faktycznego adresu zamieszkania syna i formalnego adresu placówki.

W punkcie 3 pisma skarżący wniósł o podanie, w jakim dniu skierowanie do placówki pieczy zastępczej, do której syn został skierowany na podstawie orzeczenia sądu cywilnego, stało się prawomocne, zaś w punkcie 4 pisma – o przesłanie kopii takiego skierowania z adnotacją, w jakim dniu stało się ono prawomocne.

W dniu 25 listopada 2021 r. organ wydał skarżącemu, na podstawie m.in. art. 217 § 1 i § 2 pkt 2 oraz art. 218 § 1 k.p.a. zaświadczenie, dotyczące w punktach pierwszym i drugim żądania skarżącego z punktu 1 i 2 jego pisma z dnia 18 listopada 2021 r., przy czym skarga swym zakresem w/w punktów zaświadczenia nie obejmowała.

W punkcie 3 zaświadczenia organ stwierdził, co następuje: "Skierowanie nr [...] z dnia 31 marca 2016 r. małoletniego K. M. do placówki stanowi czynność materialno – techniczną i nie wymaga formy decyzji administracyjnej. Zatem brak jest podstawy prawnej do stwierdzenia jego prawomocności".

Stwierdzenie to skarżący utożsamia z odmową wydania mu odpisu skierowania z adnotacją, od kiedy stało się ono prawomocne. Zauważyć należy, że w treści przywołanego punktu 3 zaświadczenia nie zawarto wprost stwierdzeń o odmowie wydania skarżącemu kopii skierowania ze stwierdzeniem prawomocności. W tej sytuacji skarga dotyczyłaby odmowy, która nie miała miejsca, innymi słowy- która nie istnieje, co w sposób oczywisty czyniłoby skargę niedopuszczalną. Gdyby jednak treść punktu 3 zaświadczenia uznać za taką dorozumianą odmowę, to również wówczas Sąd nie mógłby rozpoznać sprawy merytorycznie.

Skarżącemu, na jego wniosek, wydane zostało opisane powyżej zaświadczenie, zawierające przytoczoną treść punktu 3. Treść tego punktu nawiązuje do żądania zawartego w piśmie skarżącego z dnia 18 listopada 2021 r., przy czym zaświadczenie w omawianym zakresie nie odpowiada treści żądania skarżącego.

Sąd nie jest władny do dokonania merytorycznej oceny prawidłowości wydanego zaświadczenia, bowiem zaświadczenie nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Nie dotyczy ono bowiem uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W tym stanie rzeczy Sąd, z powyższych względów uznając wniesioną skargę za niedopuszczalną, odrzucił ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wskazane w pkt 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.