Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 29 marca 2010 r. (data wpływu do sądu) złożonym na urzędowym formularzu PPF, M. T. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.
Na podstawie złożonego przez skarżącą oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz nadesłanych w odpowiedzi na zarządzenie z dnia 31 marca 2010 r. dokumentów źródłowych (m.in. odpisu rocznego obliczenia podatku przez organ rentowy za 2009 r., decyzji w przedmiocie waloryzacji emerytury, wyciągu z rachunku bankowego, dowodów poniesienia wydatków na zakup leków, dodatkowych oświadczeń z dnia 12 kwietnia 2010 r.) ustalono, że prowadzi ona samodzielne gospodarstwo domowe, nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro, nie korzysta obecnie z pomocy społecznej, uczestniczyła natomiast w terapii psychologicznej w [...].
Jedynym źródłem dochodu skarżącej jest emerytura w wysokości 1 063,13 zł netto miesięcznie. Łączny dochód z tego tytułu za 2009 r. wyniósł natomiast 14 307,90 zł. Z zestawienia transakcji na rachunku bankowym skarżącej wynika, że w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 31 marca 2010 r. jego saldo nie przekroczyło kwoty 575,26 zł.
Skarżąca oświadczyła, że nie jest w stanie udokumentować ponoszonych kosztów utrzymania. Jednocześnie przedłożyła kopie paragonów potwierdzających wydatki na zakup niezbędnych leków, które w okresie od 21 stycznia 2010 r. do 23 marca 2010 r. wyniosły ogółem 393,58 zł.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, w tym w szczególności źródło i wysokość dochodów oraz udokumentowanych wydatków skarżącej na zakup leków, uznać należało, iż wykazała ona dostatecznie, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie bez uszczerbku koniecznego utrzymania dla siebie.
W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.