Uzasadnienie
Pismem z dnia 15 stycznia 2014 r. A. L. wniosła skargę na niewykonanie przez Burmistrza wyroku Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 464/11. W skardze zawarto żądanie wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.).
Skarżąca oparła skargę na argumencie, że "organ podaje, że jego działanie przez ponowne wydanie decyzji odmownej ma na celu wykonanie wskazanego wyroku, gdy tymczasem takie działanie jednoznacznie wskazuje na ignorowanie wyroku sądu, jak również kolejnego wyroku, którym nałożono na Burmistrza grzywnę za niewykonanie wyroku".
W odpowiedzi na skargę Burmistrz wskazał, że żądanie wymierzenia grzywny jest bezzasadne.
Poinformował, że decyzją z dnia 9 stycznia 2014 r. sygn. akt [[...]] SKO orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji wydanej przez Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia 12 marca 2013 r. Organ zakwestionował twierdzenie skarżącej wskazującej na dowolne interpretowanie wyroku Sądu oraz braku jego wykonania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Przedmiotowa skarga A. L. jest kolejną skargą na niewykonanie wyroku Sądu z dnia 13 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 464/11, na mocy którego uchylono decyzję SKO z dnia 24 lutego 2011 r., nr [[...]] oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza z dnia 10 maja 2010 r., nr [[...]] odmawiającą skarżącej prawa do zasiłku okresowego za okres od dnia 1 lutego 2010 r.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako - p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.
Analiza akt sprawy prowadzonej pod sygnaturą III SA/Gd 621/12 jak i sprawy niniejszej wskazuje zarówno na tożsamość przedmiotu (wymierzenie organowi grzywny za niewykonanie wyroku z dnia 13 lipca 2011 r. wydanego w sprawie o sygnaturze II SA/Gd 464/11) jak i tożsamość podmiotów (skarżąca A. L. oraz organ administracji publicznej Burmistrz).
Jednocześnie Sąd stwierdził, że wyrok wydany w sprawie o sygnaturze III SA/Gd 621/12 jest już prawomocny (vide: postanowienie o stwierdzeniu prawomocności z dnia 8 kwietnia 2013 r. - k. 96 verte akt III SA/Gd 621/12).
Ponadto odnosząc się do twierdzeń strony skarżącej Sąd wskazuje, że skarga na niewykonanie wyroku nie może zastępować skargi na konkretny akt administracji. Wydanie ponownie decyzji odmawiającej przyznanie świadczenia, w świetle wytycznych zawartych w wyroku wydanym w sprawie o sygnaturze akt II SA/Gd 464/11 może być oceniane w świetle dyspozycji art.153 p.p.s.a. Stosownie bowiem do regulacji zawartej w tym przepisie ustawy, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.
Poniesione w treści wniesionej przez skarżącą skargi argumenty mają w istocie merytoryczny charakter, kwestionując prawidłowość decyzji administracyjnych wydanych wobec strony po wyrokach Sądu z dnia 13 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 464/11 oraz z dnia 31 stycznia 2013 r. sygn. akt III SA/Gd 621/12. Przepis art. 154 § 1 p.p.s.a. wprowadza natomiast szczególną sankcję dla organu administracji za bezczynność w rozpoznaniu sprawy występującą po wydaniu wyroku uchylającego wydaną w sprawie decyzję. Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć więc tylko pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ww. ustawy zobligowany był odrzucić wniesioną obecnie skargę o wymierzenie organowi grzywny, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.