Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 12 lutego 2008 r. Dyrektor Izby Celnej [...], powołując art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8 poz.60 ze zm.); art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo Celne (Dz. U. nr 68 poz. 623 ze zm.), art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. nr 68 poz. 622 ze zm.) - po rozpatrzeniu odwołania P. T. H. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "A" utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 19 listopada 2007 r., którą orzekł w przedmiocie zwrotu cła z odsetkami liczonymi od dnia dokonania wpłaty do dnia dokonania zwrotu.
Uzasadniając rozstrzygniecie, organ celny wskazał m.in., iż Agencja Celna "B" działając w imieniu w/w zgłosiła do objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym towar opisany w polu 31 zgłoszenia celnego jako "zupy błyskawiczne - zupy i buliony i przetwory z nich; suszone". Zgłaszający dla przedmiotowego towaru zadeklarował kod PCN 2104 10 10 0 ze stawką celną w wysokości 25 %.
Naczelnik Urzędu Celnego [...], w wyniku dokonanej weryfikacji decyzją z dnia 25 kwietnia 2003 r. uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej oraz zaklasyfikował przedmiotowy towar do pozycji 1902 30 10 0 ze stawką celną w wysokości 40 %.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 stycznia 2005 r. Dyrektor Izby Celnej [...], decyzją z dnia 20 września 2005 r. uchylił opisaną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w części dotyczącej podstawy prawnej, w pozostałej części utrzymując ją w mocy.
Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...]. Następnie Naczelnik Urzędu Celnego [...], decyzją z dnia 27 sierpnia 2007 r. umorzył postępowanie w sprawie w/w zgłoszenia celnego.
Po wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zwrotu należności celnych, decyzją z dnia 19 listopada 2007 r. Dyrektor Izby Celnej [...], powołując art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa, art.246 § 5, art. 250 § 3 i § 5 oraz art.262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny oraz art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne, orzekł w przedmiocie zwrotu cła z odsetkami liczonymi od dnia dokonania wpłaty do dnia dokonania zwrotu.
Kwota określona w decyzji została przekazana na rachunek strony.
Odwołanie od w/w decyzji wniósł P. T. H., zaskarżając ją w części, która nie uwzględnia zwrotu należności celnych w kwocie określonej w zgłoszeniu celnym z odsetkami do dnia zapłaty.
W uzasadnieniu podniesiono, iż kwota ta stanowi należność celną, uiszczoną na mocy opisanej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] utrzymanej w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej [...], które następnie zostały uchylone w całości wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 grudnia 2006 r.
W ocenie odwołującego, skoro sąd administracyjny uchylił decyzje organów obu instancji jest jednoznacznym, że doszło do uchylenia przedmiotowych decyzji w całości, a nie jedynie w części dotyczącej różnicy wynikającej pomiędzy kwotami objętymi decyzją Naczelnika Urzędu Celnego [...] z dnia 25 kwietnia 2003 r. a kwotą wskazaną w zgłoszeniu celnym.
Uzasadniając zaskarżoną decyzję Dyrektor Izby Celnej [...] podniósł, iż organ I instancji orzekał jedynie w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w zakresie zastosowanego kodu taryfy celnej, a co się z tym wiąże i stawki celnej. Zakwestionowanie przez organ celny zastosowanej przez odwołującego stawki celnej w zgłoszeniu celnym łączyło się z koniecznością ustalenia długu celnego w wysokości innej, aniżeli ta, która wynikała ze zgłoszenia.
Organ odwoławczy wskazał, iż dług celny, w myśl art. 3 § 1 pkt 2 ustawy - Kodeks celny, oznacza powstałe z mocy prawa zobowiązanie do uiszczenia należności celnych przywozowych (dług celny w przywozie). Zgodnie zaś z art. 209 Kodeksu celnego, dług celny w przywozie powstaje w wypadku dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego a dłużnikiem jest zgłaszający (w tym wypadku importer).
W niniejszej sprawie zostało złożone zgłoszenie celne o dopuszczenie towaru do obrotu, zatem dług celny powstał z mocy prawa w chwili przyjęcia przez organ celny przedmiotowego zgłoszenia. Wysokość długu celnego została określona w złożonym zgłoszeniu o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu. Wysokość tak określonego przez stronę długu celnego skorygował organ celny wydając decyzje w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w zakresie klasyfikacji towaru oraz zastosowanej stawki celnej. Po uchyleniu tych decyzji przez sąd administracyjny, pozostaje do zapłaty należne cło określone przez zgłaszającego w złożonym zgłoszeniu celnym o dopuszczenie towaru do obrotu.
Końcowo organ odwoławczy podkreślił, iż towar został objęty procedurą, która co do zasady wiąże się z koniecznością zapłaty cła. Organ celny nie stwierdził istnienia ustawowych przesłanek do zwolnienia z cła lub zwrotu zapłaconego cła w całości.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pełnomocnik P. T. H. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 246 § 5 w zw. z art. 244 pkt 3 i art. 230 §4 ustawy Kodeks celny, polegające na odmowie zwrotu należności celnych w pełnej wysokości pomimo wygaśnięcia długu celnego.
W ocenie skarżącego analizując datę zgłoszenia oraz datę powiadomienia strony o wysokości należności celnych, nawet przy uwzględnieniu zawieszenia biegu terminu przedawnienia w związku z wniesionym odwołaniem, należy stwierdzić, iż doszło do przedawnienia. W ocenie skarżącego okoliczność ta uzasadnia żądanie zwrotu należności w ich pełnej wysokości z odsetkami od dnia ich zapłaty do dnia zwrotu, a nie tylko arbitralnie ustalonej przez organ różnicy w wysokości należności celnych.
Skarżący wskazał, iż dług celny jako zobowiązanie powstaje na warunkach przewidzianych w Kodeksie celnym, zaś w sprawie ma zastosowanie art. 209 tej ustawy. Dopiero jednak zarejestrowanie należności celnych konkretyzuje wielkość tego zobowiązania. Uprawnionym do zarejestrowania należności celnych jest wyłącznie organ celny. Kwota należności celnych zarejestrowana przez organ może być zbieżna z kwotą obliczoną przez dłużnika, ale może być też kwotą od niej różną. Fakt późniejszego prawomocnego uchylenia decyzji opiewających na kwoty zarejestrowane przez organ celny nie prowadzi do stanu, w którym w miejsce kwot zarejestrowanych w wysokości ustalonej przez organ celny wchodzą kwoty obliczone przez dłużnika. O ile dług celny jako zobowiązanie powstaje z mocy prawa, to obowiązek uiszczenia należności uzależniony jest od wydania stosownej decyzji przez uprawniony organ. Brak takiej decyzji jest tożsamy z brakiem obowiązku zapłaty.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub inne rozstrzygnięcie z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, w tym aktów organów jednostek samorządu terytorialnego, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tych aktów.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji we wskazanym zakresie należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie zaznaczyć należy, że przepisy ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz. U. nr 23, poz. 117 ze zm.) utraciły moc obowiązującą z dniem 1 maja 2004 r. na podstawie art. 25 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. nr 68, poz. 623). Artykuł 26 tej ustawy stanowi, że przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej.
W rozpoznawanej sprawie miały zatem zastosowanie przepisy ustawy dawnej, tj. przepisy Kodeksu celnego z 1997 r.
Powołany jako podstawa materialnoprawna decyzji organu I instancji w przedmiocie zwrotu cła, przepis art. 246 § 5 Kodeksu celnego stanowi, iż, organ celny dokona zwrotu lub umorzenia z urzędu, gdy stwierdzi przed upływem 3 lat od powiadomienia dłużnika, że zachodzą okoliczności uzasadniające zwrot lub umorzenie.
Natomiast w myśl art. 250 § 3 powołanej ustawy, organy celne zobowiązane są do zwrotu cła wraz z odsetkami, gdy niewłaściwe ustalenie kwoty należności było wynikiem błędu organu celnego, a dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do powstania tego błędu. W razie spełnienia wskazanych w tym przepisie przesłanek na organach celnych ciąży obowiązek zapłaty odsetek od zwracanego cła.
Podstawową przesłanką uzasadniającą zwrot cła z odsetkami jest więc stwierdzenie, że niewłaściwe ustalenie kwoty należności było wynikiem błędu organu celnego. Organy celne obu instancji uznały, że popełniły błąd, wydając wadliwą decyzję w przedmiocie uznania zgłoszeń celnych za nieprawidłowe, w zakresie zastosowanego kodu taryfy celnej, ustalającą zawyżoną należność, która ostatecznie (wskutek wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku) została uchylona, a postępowanie weryfikacyjne zostało umorzone. Geneza błędu nie należy już do istoty sprawy, bo nie jest on spowodowany przez dłużnika. Tak więc organy celne podjęły nieudaną próbę weryfikacji zgłoszeń celnych. Skutkiem tej próby było pobranie określonych należności celnych, zwróconych następnie w części skarżącemu z odsetkami.
Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej, domagającej się zwrotu należności celnych w pełnej wysokości z odsetkami od dnia ich zapłaty do dnia zwrotu, a nie tylko w kwocie ustalonej przez organ, Sąd zauważa, że obowiązek zapłaty należności celnych powstaje z mocy prawa. Zgłoszenie celne, o którym mowa w art. 64 § 1 Kodeksu celnego jest czynnością materialno-techniczną. Przyjęcie zgłoszenia celnego powoduje z mocy prawa objęcie towaru procedurą celną i określenie długu celnego (art. 65 § 3 Kodeksu celnego). Długiem celnym w przywozie w myśl art. 3 § 1 pkt 2 Kodeksu celnego jest powstałe z mocy prawa zobowiązanie do uiszczenia należności celnych przywozowych. Zgodnie z art. 85 § 1 Kodeksu celnego należności celne przywozowe są wymagalne wg wartości celnej towaru w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego. Nadto w myśl art. 209 § 2 dług celny powstaje z chwilą przyjęcia zgłoszenia celnego.
W niniejszej sprawie skarżący dokonał zgłoszenia celnego, które zostało przez organ celny przyjęte. Po przyjęciu zgłoszenia, a zatem już po powstaniu długu celnego, organ celny działając z urzędu wydał decyzje w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w zakresie zastosowanego kodu taryfy celnej i ustalił wyższą niż w zgłoszeniu celnym stawkę celną i kwotę cła. W decyzji wskazano, iż jej doręczenie jest równoznaczne z powiadomieniem dłużnika o wysokości należności wynikających z długu celnego. Decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego wskutek prawomocnego wyroku sądu administracyjnego, zaś postępowanie w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego zostało umorzone.
W konsekwencji nie nastąpiła żadna z okoliczności wskazanych w art. 65 § 2 i 3 Kodeksu celnego wyłączająca zasadę, według której przyjęcie zgłoszenia celnego powoduje z mocy prawa określenie kwoty wynikającej z długu celnego.
W niniejszej sprawie nastąpiło zarejestrowanie kwoty należności celnej i powiadomienie o niej dłużnika. Wprawdzie rejestracja nastąpiła w kwocie wyższej, obejmującej ustalenia zawarte w decyzjach określających należności celne, lecz nie zmienia to faktu, iż tak zarejestrowana kwota obejmowała kwotę zawartą w zgłoszeniu celnym. Istotnym jest bowiem odnosząc się do zarzutu skargi, że powiadomienie dłużnika o wysokości należności wynikającej z długu celnego zgodnie z dyspozycją art. 230 § 1 Kodeksu celnego nastąpiło wraz z doręczeniem pierwszej decyzji weryfikującej zgłoszenie celne / w niniejszej sprawie k. 25 - 28 akt administracyjnych/ i pozostało skuteczne nadal po zakończeniu postępowań w przedmiocie uznania zgłoszeń celnych za nieprawidłowe. Uchylenie wszakże decyzji na mocy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku nie niweczy skutku w postaci powiadomienia dłużnika o wysokości należności celnej, w sytuacji, gdy jest ona w kwocie niższej od dotychczas ustalonej.
Podkreślić trzeba, że rejestracja jest czynnością materialno – techniczną, do której nie znajdują zastosowania przepisy dotyczące wydania decyzji administracyjnych a zastosowanie mają wyłącznie przepisy art. 226 - 230 Kodeksu celnego. Zgodnie zaś z nimi dodatkowe czy ponowne zarejestrowanie następuje wówczas gdy kwota należności nie została zarejestrowana lub została zarejestrowana w kwocie niższej / art. 229 Kodeksu celnego /.
Uwzględniając daty zgłoszeń celnych oraz fakt skutecznego powiadomienia strony o wysokości należności celnych należy stwierdzić, że wbrew zarzutom skarg nie doszło do przedawnienia. Przyjęcie, że uchylenie przez Sąd decyzji weryfikujących zgłoszenia celne znosi skutek powiadomienia dłużnika o wysokości należności celnych w każdym przypadku, bez względu na ich wysokość, mogłoby prowadzić do przedawnienia niespornych, objętych zgłoszeniem zobowiązań celnych, wskutek działań strony zainteresowanej takim zakończeniem postępowania celnego.
Na marginesie jedynie wskazać należy, że pełnomocnik skarżącego na rozprawie nie był w stanie odnieść się merytorycznie do podniesionego przez siebie w tym zakresie zarzutu.
Skoro zgłaszany towar został objęty procedurą dopuszczenia do obrotu, która co do zasady wiąże się z koniecznością zapłaty cła, a nie stwierdzono przesłanek uzasadniających zwolnienie z cła bądź zwrotu zapłaconego cła w całości to skarżący zasadnie uiścił należności celne wynikające z dokonanego zgłoszenia.
Nie ulega wątpliwości, że działania organu celnego sprowadzające się do wydania decyzji na podstawie art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego kształtują sytuację prawną strony co do określenia kwoty długu celnego, a więc określenia wysokości należności celnych prawnie należnych. Uchylenie tych decyzji przez sąd administracyjny i umorzenie postępowania administracyjnego przez organ nie oznacza jednak, że należności uiszczone w wysokości zadeklarowanej przez skarżącego w zgłoszeniu celnym nie były prawnie należne.
Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.