Uzasadnienie
Decyzją z dnia 23 stycznia 2004r. Dyrektor Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddziału Rejonowego [...] na podstawie art. 13 ust. 4 i 5 pkt 2 i art. 38 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddziału Terenowego w G. z dnia 1 grudnia 2003 r. nr [...] nakazującą J.Z. wraz z osobami wspólnie zamieszkałymi opuszczenie, opróżnienie i przekazanie do dyspozycji OT WAM G. dotychczas zajmowanej kwatery usytuowanej w G. przy ul. [...] i zarządzającą przymusowe przekwaterowanie do wskazanej kwatery zastępczej w miejscowości S., Osiedle [...].
W uzasadnieniu stwierdzono, że J.Z. otrzymał przydział kwatery stałej nr [...] przy ul. [...] decyzją z dnia 13.01.1984 r. W przydziale uwzględniono jego żonę E., synów R. i S. Następnie w 1987 r. urodziła się córka J. i w 1991 r. córka N. W związku z nie uiszczaniem czynszu i opłat za zajmowaną kwaterę Dyrektor OT WAM w G. stosownie do art. 38 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP wskazał J.Z. inną kwaterę, której zainteresowany nie przyjął i nie uregulował zadłużenia w wyznaczonym terminie. W następstwie powyższego Dyrektor OT WAM G. w dniu 1 grudnia 2003 r. wydał decyzję nakazującą J.Z. opuszczenie wraz ze wszystkimi wspólnie zamieszkałymi osobami zajmowanej kwatery w G. przy ul. [...] i zarządził przymusowe przekwaterowanie do kwatery zastępczej w S. Organ stwierdził, że w myśl art. 38 osobom, które nie uiszczają czynszu i opłat z tytułu zajmowanej kwatery lub lokalu mieszkalnego przez okres łączny dłuższy niż trzy miesiące, dyrektor oddziału terenowego Agencji wskazuje inną kwaterę lub lokal mieszkalny.
Zgodnie z ust. 2 powyższego artykułu w wypadku odmowy przyjęcia wskazanej kwatery lub lokalu mieszkalnego i dalszego nie wnoszenia czynszu i opłat przez kolejne trzy miesiące dyrektor oddziału terenowego Agencji zarządza przymusowe przekwaterowanie tych osób wraz ze wszystkimi wspólnie zamieszkującymi osobami do lokalu socjalnego albo kwatery zastępczej. Po otrzymaniu decyzji Dyrektora OT WAM G. z dnia 1.12.2003 r. w sprawie zwolnienia kwatery zainteresowani nie podjęli próby spłaty zadłużenia. Od listopada 2002 r. nie dokonano żadnej wpłaty, w związku z powyższym zadłużenie na styczeń 2004 r. wynosi 30.955,44 zł.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosła E.Z. Zarzuciła w niej, że cała procedura egzekucyjna prowadzona była niezgodnie z prawem, bowiem nie była informowana o prowadzonym postępowaniu, mimo, że dostarczono do WAM wyrok rozwodowy. Listy polecone odbierał były mąż, który o niczym jej nie informował. Wniosła o przydzielenie dwóch odrębnych lokali, umożliwienie spłaty zaległości raty i umorzenie odsetek.
Dyrektor Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddziału Rejonowego [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podnosząc, że dla oceny legalności wydanej w trybie art.42 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych decyzji o zwolnieniu kwatery nie ma wpływu przyczyna powstania zadłużenia jak i to, że osoby podlegające przekwaterowaniu nie pozostają w związku małżeńskim. Do czasu wydania zaskarżonych decyzji ani J.Z., ani skarżąca nie informowali o rozwiązaniu związku małżeńskiego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga jest zasadna, choć nie z przyczyn w niej wskazanych.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Art. 38 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 368 ze zm.) stanowił, że osobom, które nie uiszczają czynszu i opłat z tytułu zajmowania kwatery lub lokalu mieszkalnego przez łączny okres dłuższy niż trzy miesiące, dyrektor oddziału terenowego Agencji wskazuje inną kwaterę lub lokal mieszkalny (ust. 1). W wypadku odmowy przyjęcia wskazanej kwatery lub lokalu mieszkalnego i dalszego niewnoszenia czynszu i opłat przez kolejne trzy miesiące, dyrektor oddziału terenowego Agencji zarządza przymusowe przekwaterowanie tych osób wraz z wszystkimi wspólnie zamieszkującymi osobami do lokalu socjalnego w rozumieniu przepisów o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych albo do kwatery zastępczej, o której mowa w art. 50 ust. 3 i 4. Przepis art. 45 stosuje się odpowiednio (ust. 2). Przepis art. 42 ust. 1 w/w ustawy stanowił natomiast, że w wypadkach określonych w art. 38, 41, 43 i 44 dyrektor oddziału terenowego Agencji wydaje decyzje o zwolnieniu kwatery lub wypowiada umowę najmu.
Na podstawie wyżej zacytowanych przepisów należy stwierdzić, że ustawodawca uzależnił możliwość zastosowania przepisu art. 38 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej od łącznego spełnienia dwóch przesłanek: odmowy przyjęcia wskazanej kwatery lub lokalu mieszkalnego oraz dalszego niewnoszenia czynszu i opłat przez kolejne trzy miesiące.
W aktach administracyjnych sprawy znajduje się co prawda wskazanie z dnia 19.09.2002 r. J.Z. innej kwatery na podstawie art. 38 ust. 1 ustawy o Zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, lecz w aktach brak jest dowodu doręczenia tego wskazania. Informacja zawarta w skardze o odbiorze wszystkich listów poleconych przez byłego męża skarżącej nie jest równoznaczna z otrzymaniem przez adresata pisma zawierającego wskazanie innej kwatery.
Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera ponadto sformułowanie, że J.Z. nie przyjął wskazanej kwatery, lecz z treści uzasadnienia nie wynika, na czym organ oparł to stwierdzenie, a w aktach brak jest dowodu na odmowę przyjęcia wskazanej kwatery.
Wobec powyższego stwierdzić trzeba, że wydana decyzja wymyka się pod kontroli Sądu, bowiem nie można ocenić, czy zostały spełnione przesłanki do wydania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy będą miały na uwadze powyższe wskazania jak też rozważą, czy i jakie znaczenie dla prawidłowego przeprowadzenia i rozpatrzenia sprawy będzie miał fakt orzeczenia rozwodu wobec państwa Z. przez Sąd.
Mając na uwadze powyższe Sąd na mocy art. 145 §1 pkt 1 c w zw. z art. 135 oraz art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.