Uzasadnienie
A. Ż. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dowódcy Brygady Lotnictwa Marynarki Wojennej z dnia 30 grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie dodatku motywacyjnego
Skarżący w skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości.
W odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że w sprawie nie występują przesłanki do wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Wskazać należy, że przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", daje sądowi administracyjnemu możliwość wstrzymania wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Kompetencja ta dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Z uwagi na treść powyższych norm prawnych, należy stwierdzić, że - po pierwsze - wstrzymaniu podlegają tylko takie akty i czynności organów podatkowych, które posiadają przymiot wykonalności, po drugie zaś - może ono wywodzić się jedynie z wniosku skarżącego, który obowiązany jest wykazać w nim zaistnienie jednej z dwóch przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego rozumie się spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004, s. 122; także: postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. praca zbiorowa pod red. T. Wosia: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 296; postanowienie NSA z 14 września 2005 r., sygn. akt II FZ 580/05, niepubl.).
Sąd podzielając wskazane wyżej stanowisko i odnosząc je do okoliczności niniejszej sprawy stwierdza, że skarżona decyzja, jako akt odmowny, pozbawiony cech wykonalności, nie podlega wstrzymaniu.
Niezależnie od powyższego trzeba zwrócić uwagę, że podstawę uniemożliwiającą uwzględnienie przedmiotowego wniosku stanowi zaniechanie przez stronę wykazania zaistnienia po jej stronie okoliczności z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie podał jakichkolwiek danych, które Sąd mógłby ocenić w odniesieniu do cytowanych wyżej przesłanek wstrzymania wykonania aktu. Nie ma zaś podstaw do prowadzenia przez Sąd w tym zakresie jakichkolwiek własnych ustaleń.
Podkreślenia wymaga, że sąd przy rozpoznaniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje oceny zasadności skargi.
W tej sytuacji Sąd, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku, na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.