Uzasadnienie
A. L. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na radcę prawnego w sprawie odmowy przyznania zasiłku okresowego. Skarżąca domagała się zobowiązania organu I instancji do wydania decyzji zgodnej z prawem w terminie do 15.02.2012 r.; zasądzenia kwoty 8.000 zł; 40 godzin prac społecznie użytecznych przy oczyszczaniu miasta.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta wskazał, że MOPS w P. odmówił skarżącej przyznania zasiłku okresowego, przy czym radca prawny nie był zaangażowany w sprawę bezpośrednio.
Pismem z dnia 27 lutego 2012 r. zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia 23 lutego 2012 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez sprecyzowanie żądania skargi przez wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu lub zaskarżonej czynności. Jednocześnie poinformowano, że przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują rozpoznawania przez sąd administracyjny skarg na radców prawnych zatrudnionych przez organy administracji publicznej. W wezwaniu określono termin 7 dni i rygor odrzucenia skargi.
Powyższe wezwanie skarżąca odebrała w dniu 29 lutego 2012 r.
W przewidzianym terminie skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi, a jedynie wniosła o umorzenie postępowania, gdyż otrzymała skierowanie do innego radcy prawnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – w skrócie p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Skarżąca została prawidłowo wezwana do usunięcia braków formalnych skargi, jednak w zakreślonym terminie nie uzupełniła wskazanych braków.
Nie było możliwe umorzenie postępowania, skoro nie uzupełniono braków formalnych skargi. Sąd samodzielnie nie może określać przedmiotu zaskarżenia lub prowadzić dochodzenia w celu określenia czego dotyczy skarga. To obowiązkiem skarżącego jest wskazanie danego aktu, czynności lub też określenie, że skarga dotyczy bezczynności i w jakim zakresie (por. art. 57 § 1 p.p.s.a.).
Mając na względzie powyższe Sąd na mocy art. 58 § 1 p.p.s.a. skargę odrzucił.