Uzasadnienie
W dniu 12 kwietnia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga A. R. na decyzję – rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 3 lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie wzrostu uposażenia zasadniczego.
Następnie w dniu 16 kwietnia 2010 roku do Sądu wpłynął wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
We wniosku tym skarżąca wskazała, że uchybienie terminowi do wniesienia skargi nastąpiło bez jej winy albowiem skargę nadała z zachowaniem drogi służbowej. Skarga ta została następnie błędnie przekazana przez zwierzchników do Komendanta Miejskiego Policji zamiast do Komendanta Wojewódzkiego Policji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W świetle art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy.
Tryb złożenia w/w wniosku określono z kolei w art. 87 p.p.s.a.
W ustawie wskazano, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W tej sytuacji w pierwszej kolejności Sąd zobowiązany jest ustalić czy termin ten został zachowany. Jak wynika z akt sprawy wnioskująca dowiedziała się o uchybieniu terminu do złożenia skargi w dniu 15 kwietnia 2010 roku z korespondencji przesłanej jej z tut. Sądu zawierającej odpowiedź organu na jej skargę, w której zawarto wniosek o odrzucenie skargi z powodu uchybienia terminu do jej złożenia /dowód: zpo.k.[...]/. Tak więc złożony następnego dnia wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi zachowuje termin o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a.
Stosownie do art. 87 § 2 w/w ustawy w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Kryterium braku winy stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega z kolei na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu danej czynności procesowej. Sąd powinien przyjąć zaś obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Wskazywana przez skarżącą okoliczność, tj. przekonanie, iż w tym wypadku winna wyczerpać drogę służbową, nie może w ocenie Sądu wykluczać możliwości zachowania terminu do wniesienia skargi. Natomiast w ocenie Sądu błędne przekazanie skargi przez przełożonych, mimo prawidłowego wskazania przez funkcjonariuszkę adresata przesyłki, skutkowało uchybieniem terminu za co winą w rozumieniu niedochowania należytej staranności, nie sposób obarczać skarżącej. Zdaniem Sądu miała ona podstawy przypuszczać, że złożona przed upływem terminu do jej złożenia skarga, za pośrednictwem bezpośredniego przełożonego zostanie "niezwłocznie" przekazana do wskazanego przez nią adresata tak jak dzieje się to w wypadku złożenia wniosku w sprawie osobowej /patrz § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 2.09.2002 roku w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U 2002 nr 151 poz. 1261)/.
Zwłaszcza, że przyjmujący skargę organ w żaden sposób nie zasygnalizował nieprawidłowości jej postępowania. Skierowanie sprawy za pośrednictwem innego organu – mimo treści pouczenia – w terminie umożliwiającym dochowanie terminu ustawowego do złożenia skargi, gdyby przekazanie nastąpiło do właściwego - wskazanego przez skarżącą adresata i brak zasygnalizowania, że przy tego rodzaju pismach droga służbowa nie obowiązuje, właśnie z powodu tych okoliczności, nie może zdaniem Sądu, zostać ocenione jako przejaw niestaranności skarżącej. Nie można tym samym uznać, że uchybienie terminowi do wniesienia skargi było zawinione.
W związku z powyższym na podstawie art. 86 § 1 w/w aktu normatywnego orzeczono jak w sentencji postanowienia.