Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 lipca 2010 r. Wójt Gminy, na podstawie art. 111 § 1 i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – w skrócie k.p.a., odmówił uzupełnienia decyzji nr [...] z dnia 14 czerwca 2010 r. w zakresie pouczenia co do trybu odwoławczego.
W uzasadnieniu wskazał, że wniosek T. D. o uzupełnienie w/w decyzji nie może być uwzględniony ponieważ decyzja zawiera prawidłowe pouczenie o możliwości wystąpienia o przekazanie sprawy do Sądu za pośrednictwem Wójta Gminy. Jest ono zgodne z art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.).
T. D. złożył zażalenie na to postanowienie zarzucając mu naruszenie art. 111 § 2 k.p.a. Jego zdaniem organ nie tylko nie odniósł się do argumentów zawartych we wniosku o uzupełnienie decyzji, ale także zawarł błędną informacje, że od postanowienia zażalenie nie przysługuje.
Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność wniesienia zażalenia.
Organ drugiej instancji poddał, że zgodnie z art. 111 § 1 k.p.a. strona może w ciągu czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. W myśl art. 111 § 2 k.p.a. w przypadkach określonych w § 1 termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia doręczenia jej odpowiedzi. Stosownie do art. 141 § 1 k.p.a. na postanowienie o uzupełnieniu lub odmowie uzupełnienia decyzji nie służy zażalenie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T. D. wniósł o uchylenie powyższego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Skarżący twierdził, że organ odwoławczy uchylił się od merytorycznej oceny argumentacji organu pierwszej instancji. Podniósł, że Wójt Gminy bezzasadnie przyjmuje, iż jedyną możliwością kwestionowania decyzji jest skierowanie sprawy do postępowania przed sądem powszechnym. Tymczasem jak wynika z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r. OPK 31/02 (publ. ONSA 2003/4/122), od decyzji umarzającej postępowanie administracyjne i przekazującej sprawę o rozgraniczenie z urzędu sądowi na podstawie art. 34 ust. 2 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, służy stronie prawo wniesienia odwołania do samorządowego kolegium odwoławczego. Zaznaczył, że postępowanie rozgraniczeniowe było wadliwe.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Na rozprawie w dniu 19 maja 2011 r. skarżący oświadczył, że chodziło mu o zwrot majątku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W niniejszej sprawie skarżący wnioskował o uzupełnienie decyzji Wójta Gminy z dnia 14 czerwca 2010 r., którą organ umorzył postępowanie wznowione z urzędu w sprawie rozgraniczenia działki. Umorzenie postępowania oznaczało, że pozostała w mocy ostateczna decyzja rozgraniczeniowa Wójta Gminy z dnia 14 maja 2008 r. Powyższa decyzja umorzeniowa z dnia 14 czerwca 2010 r. zawierała pouczenie, że strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy w terminie 14 dni od otrzymania niniejszej decyzji, może wystąpić o przekazanie sprawy do Sądu za pośrednictwem organu. Pouczenie takie odpowiadało treści art. 33 ust. 3 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne.
Mając na uwadze, że w decyzji znalazło się pouczenie o możliwości przekazania sprawy do sądu, Wójt Gminy prawidłowo odmówił uzupełnienia w/w decyzji umorzeniowej o pouczenie co do prawa odwołania do organu wyższej instancji. Należy podkreślić, że postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji zostało wydane w oparciu o cytowany art. 111 § 1 k.p.a.
Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Natomiast w myśl art. 142 k.p.a. postanowienie na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje, aby od postanowienia o uzupełnieniu lub odmowie uzupełnienia decyzji przysługiwało zażalenie. Zatem na tego typu rozstrzygnięcie nie przysługuje środek odwoławczy. Tak też przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 września 2008 r. IV SA/Wa 850/08, baza Lex nr 524020, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 30 czerwca 2009 r. II SA/Ol 521/09, baza Lex nr 503979).
Jak stanowi art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza - w drodze postanowienia - niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Przy czym do zażaleń maja odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań (art. 144 k.p.a.).
Organ odwoławczy słusznie zatem stwierdził niedopuszczalność zażalenia w niniejszej sprawie, gdyż skarżącemu – w oparciu o w/w przepisy – nie przysługiwał środek odwoławczy. Należy więc uznać, że zaskarżone rozstrzygnięcie było zgodne z prawem.
Odnosząc się do zarzutów skargi, należy zauważyć, że w orzecznictwie odmiennie traktowane są tryby odwoławcze od rozstrzygnięć wydanych na podstawie art. 33 i art. 34 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Trafną analizę w tym zakresie przeprowadził Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej uchwale z dnia 19 maja 2003 r. OPK 31/02. Wynika z niej, że w przypadku wydania decyzji rozgraniczeniowej strona może żądać przekazania sprawy sądowi powszechnemu (art. 33 ust. 3). Jest to tryb szczególny stanowiący wyjątek od ogólnej zasady wyrażonej w art. 15 i art. 127 k.p.a. Inaczej jest w przypadku art. 34 ustawy, tzn. gdy w razie sporu co do przebiegu linii granicznych nie dojdzie do zawarcie ugody lub nie ma podstaw do wydania decyzji, o której mowa w art. 33 ust.
1. W takiej sytuacji organ umarza postępowanie administracyjne i przekazuje sprawę z urzędu do rozpatrzenia sądowi. Uchwała przesądziła, że od takiego rozstrzygnięcia organu stronie przysługuje odwołanie w trybie administracyjnym. Należy to odnieść odpowiednio do postępowania w przypadku uzupełnienia decyzji.
W sprawie badanej wydano decyzję rozgraniczeniową, a zatem miał zastosowanie tryby określony w art. 33 powyższej ustawy.
Sąd nie zajął się analizą postępowania rozgraniczeniowego, gdyż wykracza ona poza przedmiot sprawy, którą była kwestia uzupełnienia decyzji poprzez umieszczenie w niej prawidłowego pouczenia o środkach odwoławczych.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.