Uzasadnienie
K. P. (dalej także jako "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w G. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 26 października 2018 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 12 lipca 2018 r. nr [...] którą uchylono decyzję nr [...] z dnia 28 września 2012 r. o rejestracji pojazdu marki New Holland [...] o numerze rejestracyjnym [...] wydanej na wniosek K. P. oraz odmówiono rejestracji wskazanego wyżej pojazdu.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Wnioskiem z dnia 14 września 2012 r. K. P. wniósł o rejestrację ciągnika rolniczego [...]. We wniosku skarżący wskazał między innymi rok produkcji pojazdu – 2008, numer identyfikacyjny VIN / numer nadwozia (podwozia) –[...] oraz dotychczasowy numer rejestracyjny –[...] Do wniosku ww. załączył: oświadczenie o nieposiadaniu tablic rejestracyjnych, zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z informacją o spełnianiu wymagań technicznych, załącznik do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym, fakturę VAT nr [...] z dnia 11 września 2012 r. dokumentującą m.in. zakup wskazanego ciągnika za cenę 149.000 zł netto (183.270 zł brutto), dowód rejestracyjny pojazdu wraz z tłumaczeniem uwierzytelnionym z języka angielskiego oraz zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej zbywcy pojazdu.
Starosta [...] decyzją z dnia 28 września 2012 r. nr [...] orzekł o rejestracji pojazdu zgodnie z wnioskiem K. P., wydając dowód rejestracyjny seria i numer [...] tablice rejestracyjne numer [...] oraz znak legalizacyjny numer [...] Wskazana decyzja nie została zaskarżona.
Pismem z dnia 25 maja 2018 r. Centralne Biuro Śledcze Policji poinformowało organ pierwszej instancji, że prowadzone jest postępowanie przygotowawcze dotyczące m.in. oszustwa na szkodę K. P., polegającego na tym, że sprzedano mu ciągnik rolniczy marki New Holland o numerze rejestracyjnym [...] i numerze VIN [...] a sprzedawca chcąc wywołać u nabywcy przekonanie, że pojazd pochodzi z legalnego źródła:
- - wprowadził kupującego w błąd co do stanu prawnego przedmiotu transakcji oraz możliwości jego legalnej rejestracji na terenie Polski poprzez posłużenie się sfałszowanym dokumentem "Registration certificate";
- - wystawił fakturę VAT nr [...] z dnia 11 września 2012 r., która zawierała nieprawdę co do roku produkcji sprzedawanego ciągnika. W rzeczywistości ciągnik został wyprodukowany w 2007 r., podczas gdy przedłożone przy sprzedaży wyżej wymienione dokumenty wskazywały rok 2008 jako datę produkcji, co pozwoliło nabywcy na uzyskanie dofinansowania ze środków unijnych.
Postanowieniem z dnia 14 marca 2018 r. Starosta [...] wznowił z urzędu postępowanie administracyjne zakończone w dniu 28 września 2012 r. decyzją nr [...]. Organ pierwszej instancji wskazał, że podstawą wznowienia postępowania było informacja uzyskana z Centralnego Biura Śledczego Policji.
Następnie decyzją z dnia 12 lipca 2018 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 5, art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257; dalej w skrócie jako "k.p.a.") oraz art. 73 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1260 ze zm.) Starosta [...] uchylił decyzję nr [...] z dnia 28 września 2012 r. o rejestracji pojazdy marki New Holland [...] o numerze rejestracyjnym [...] wydanej na wniosek K. P. oraz odmówił rejestracji wskazanego wyżej pojazdu.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 5 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego wznowiono postępowanie administracyjne w sprawie rejestracji przedmiotowego pojazdu. Przyczyną wznowienia był fakt, że dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe oraz fakt, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, które wydał decyzję. Organ pierwszej instancji wskazał, że przeanalizował zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz umożliwił zapoznanie się z zebraną dokumentacją stronie. Organ wskazał, że nie może zaakceptować faktu, że przedstawiony przez K. P. dowód własności pojazdu opatrzony jest fałszywym podpisem, a dowód rejestracyjny został uznany jako sfałszowany. Organ wskazał, że dowód własności pojazdu oraz dowód rejestracyjny pojazdu w sposób nie budzący wątpliwości nie spełniają kryterium prawdziwości w znaczeniu formalnym, co stanowi podstawę wydania decyzji o uchyleniu dotychczasowej decyzji i odmowie rejestracji przedmiotowego pojazdu.
Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący, który w odwołaniu z dnia 20 lipca 2018 r. zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego i przepisów prawa materialnego poprzez zebranie materiału dowodowego w sposób nierzetelny i niewystarczający do wydania wiążącej decyzji administracyjnej. Skarżący wskazał na obowiązek organu administracji publicznej dotyczący zgromadzenia całego materiału dowodowego, koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy, co oznacza podjęcie przez organ stosownych działań z urzędu.
Skarżący wskazał, że w sprawie toczy się postępowanie karne – został złożony akt oskarżenia, lecz nie zapadł prawomocny wyrok. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie decyzji oraz przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji celem zawieszenia postępowania do czasu wyjaśnienia wszelkich okoliczności w postępowaniu karnym, w którym to postępowaniu pojazd uznany został jako dowód rzeczowy.
Decyzją z dnia 26 października 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy wskazał, że rozwiązanie wynikające z art. 145 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.a. wzorowane są na rozwiązaniach przyjętych w art. 403 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 404 § ustawy – Kodeks postępowania cywilnego. W przypadku wznowienia postępowania opartego na dokumencie podrobionym lub przerobionym nie ma zastosowania w ocenie organu art. 404 tej ustawy uzależniający wznowienie postępowania od uprzedniego ustalenia przestępstwa prawomocnym wyrokiem skazującym. Organ odwoławczy wskazał, że taka sytuacja ma miejsce w omawianym przypadku i taki argument podnosi skarżący. Zdaniem Kolegium organ pierwszej instancji zasadnie przyjął, że zachodzą podstawy do przyjęcia oczywistości sfałszowania dokumentów, albowiem z pisma CBŚ z dnia 25 maja 2018 r. wyraźnie wynika, że posłużono się sfałszowanymi dokumentami.
Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się K. P. i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w G..
W uzasadnieniu skargi skarżący wniósł o uchylenie decyzji Kolegium zarzucając organowi odwoławczemu błędne przyjęcie, że dokumenty przez niego przedstawione są dokumentami sfałszowanymi. Zdaniem skarżącego okoliczności sfałszowania dokumentów nie zostały rozstrzygnięte w postępowaniu karnym prowadzonym w Sądzie Okręgowym w P. (sygn. akt [...]) a skarżący nabył prawo do pojazdu i jego prawo własności nie zostało zakwestionowane prawomocnym wyrokiem. Ponadto skarżący wniósł o zawieszenie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w G. do czasu prawomocnego zakończenia ww. postępowania przed Sądem Okręgowym w P..
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. wniosło o jej oddalenie podkreślając, że organ administracji publicznej nie musi oczekiwać na weryfikację dokumentów w sprawie karnej.
Postanowieniem wydanym na rozprawie w dnia 30 maja 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. zważył, co następuje:
W świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Orzekając w tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie. Kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej doprowadziła bowiem do stwierdzenia, że zostały one wydane z istotnym naruszeniem przez organy administracji publicznej przepisów postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.).
Zgodnie z treścią art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:
- 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe;
- 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa;
- 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27;
- 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;
- 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję;
- 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu;
- 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2);
- 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.
Z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego (art. 145 § 2 k.p.a.). Z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 można wznowić postępowanie także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa (art. 145 § 3 k.p.a.).
Zgodnie zaś z art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat.
Wskazać w tym miejscu należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną jeżeli postępowanie, w którym decyzję wydano, było dotknięte przynajmniej jedną z kwalifikowanych wad procesowych wyliczonych wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Co istotne, celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości tego postępowania oraz ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w jego wyniku. Postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest bowiem kontynuacją postępowania instancyjnego, a wobec tego brak jest w nim podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym.
Postępowanie wznowieniowe nie pozwala na całościowe merytoryczne badanie wszystkich elementów wydanej decyzji ostatecznej. Wskazać również należy, że instytucja wznowienia postępowania nie jest środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną niezależnie od stopnia tej wadliwości. Omawiana instytucja ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją administracyjną tylko wówczas, gdy postępowanie przed organami administracji publicznej było dotknięte wadami procesowymi, enumeratywnie wskazanymi m.in. w art. 145 § 1 k.p.a.
Jak wynika z treści kontrolowanych decyzji podstawę prawną ich podjęcia stanowił art. 145 § 1 pkt 1 oraz art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., co oznacza, że organy - po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. - orzekły o uchyleniu dotychczasowej (weryfikowanej) decyzji i wydały nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy, gdyż stwierdziły zaistnienie podstawy wznowieniowej polegającej na tym, że "dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe". W ocenie organów przywołana podstawa wznowieniowa została spełniona z uwagi na to, że wnioskując o rejestrację pojazdu skarżący posłużył się sfałszowanymi dokumentami. Za takim charakterem przedstawionych przez skarżącego dokumentów przemawia treść pisma Centralnego Biura Śledczego Policji o sfałszowaniu dowodu rejestracyjnego oraz wskazania co do niezgodnej z rzeczywistością daty produkcji pojazdu uwidocznionej na fakturze zakupowej pojazdu.
Należy przy tym wskazać, że w sprawie nie można było wydać decyzji o uchyleniu decyzji rejestracyjnej w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (na którą to przesłankę powołał się wyłącznie organ pierwszej instancji) z uwagi na upływ 5 – letniego okresu od dnia jej doręczenia określonego w art. 146 § 1 k.p.a.
Z art. 145 § 2 k.p.a. wynika, że wznowienie postępowania w przypadku, gdy dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe może nastąpić przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego.
Dopuszczalność wznowienia przez organ postępowania bez oczekiwania na przykład na wyrok potwierdzający sfałszowanie dokumentów dopuszczalne jest jedynie pod warunkiem kumulatywnego zaistnienia dwóch przesłanek:
- 1) oczywistości dokonania fałszerstwa istotnego dla sprawy dowodu;
- 2) niebezpieczeństwa dla życia, zdrowia ludzkiego lub zagrożenia powstaniem poważnej szkody dla interesu społecznego, których to zagrożeń w inny sposób nie da się uniknąć.
Odnosząc się do pojęcia "oczywistości" należy w tym miejscu podkreślić, że nie można pojęcia tego wykładać w sposób czysto literalny, sugerujący, że tylko i wyłącznie fałszywość dokumentów widoczna na pierwszy rzut oka i to przez laika stanowi o oczywistości fałszerstwa. Uznanie, iż fałszerstwo jest oczywiste, a więc jednoznaczne, co do którego brak jakichkolwiek wątpliwości, może bowiem wymagać wiedzy fachowej, może też stanowić efekt posłużenia się odpowiednim aparatem bądź metodą, dającymi nie pozostawiający wątpliwości wynik (zob. w tej materii m.in.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 lipca 2013 r.; sygn. akt II SA/Gl 271/13; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).
Tym samym uznać należy, że przesłanką zastosowania art. 145 § 2 k.p.a. jest oczywistość sfałszowania dowodu, a nie ewidentna oczywistość. Wystarczy zatem zaistnienie stanu, który jest określany jako brak wątpliwości co do tego, że dowód został sfałszowany, na przykład podrobiony (zob.: R. Stankiewicz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Warszawa 2015, s. 735).
Powyższa okoliczność faktyczna jest w postępowaniu administracyjnym ustalana przy zastosowaniu reguł zawartych w Rozdziale 4 Działu II k.p.a. zatytułowanym "Dowody", w szczególności art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Postępowanie dowodowe powinno zakończyć się ustaleniem istotnego faktu na podstawie wyczerpująco zebranego i rozpatrzonego oraz ocenionego materiału dowodowego. W związku z tym, że fakt, jakim jest sfałszowanie dokumentu, dla zastosowania art. 145 § 2 k.p.a., wymaga, by to sfałszowanie było oczywiste, obowiązkiem organu jest wykazanie tej oczywistości.
Należy zauważyć, że nie każda, zgodna z art. 80 k.p.a., ocena jest ustaleniem oczywistego stanu faktycznego. W sytuacji, gdy materiał dowodowy zawiera rozbieżne dowody, należy, mimo wątpliwości, ustalić stan faktyczny na zasadzie swobodnej oceny dowodów, opierając się na dowodach najbardziej wiarygodnych. Jeśli zaś wątpliwości nie ma, można mówić o oczywistości w rozumieniu art. 145 § 2 k.p.a.
W niniejszej sprawie orzeczenie sądu lub innego organu stwierdzające sfałszowanie dowodu do dnia wydania decyzji przez organ odwoławczy nie zapadło. W zebranym przed organy administracji publicznej materiale brak jest jakichkolwiek dowodów wskazujących bez jakiejkolwiek wątpliwości na fakt sfałszowania dokumentów. Za powyższą "oczywistością" sfałszowania dokumentów nie może przemawiać treść pisma Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia 25 maja 2018 r., gdyż stanowi ono wyłącznie informację o prowadzonym postępowaniu karnym. W ocenie Sądu stwierdzenie sfałszowania dowodu musi nastąpić - co do zasady - prawomocnym orzeczeniem. Mimo, iż nie jest to wyraźnie określony wymóg, wydanie prawomocnego orzeczenia jest w takim wypadku uzasadnione z uwagi na pewność obrotu prawnego.
Tym samym kwestia fałszerstwa dokumentu winna być rozpatrywana jako swego rodzaju prejudykat. W realiach rozpatrywanej sprawy organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcia na wyżej wskazanej informacji nie wyjaśniając w żaden sposób w uzasadnieniach wydanych decyzji dlaczego uznają, że sfałszowanie dowodów jest oczywiste. Stanowi to o naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a.
Niezależnie od powyższego należy wskazać, że organy obydwu instancji nie wyjaśniły również w uzasadnieniach wydanych decyzji dlaczego wznowienie postępowania przed uzyskaniem orzeczenia sądu lub innego organu jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że przesłanka niebezpieczeństwa lub szkody dla interesu społecznego musi być wynikiem przeprowadzonej oceny stopnia zagrożenia tych wartości. Wystąpienie określonego niebezpieczeństwa powinno być przytoczone i wykazane w uzasadnieniu wydanej decyzji (zob. w tej materii m. in. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2013 r.; sygn. akt II OSK 1214/12; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).
Odnosząc się z kolei do wskazanych w decyzji organu drugiej instancji orzeczeń Sądu Najwyższego (sygn. akt V CSK 28/10 oraz sygn. akt II PZ 13/13) podnieść należy, że orzeczenia te dotyczą możliwości wykazania w postępowaniu cywilnym w sprawie ze skargi o wznowienie postępowania wszelkimi dowodami faktu podrobienia dokumentu. W ocenie Sądu nie jest zasadnym zdawkowe odwoływane się do rozwiązań przyjętych w postępowaniu cywilnym jak i do orzeczeń wydanych na tle stosowania regulacji z zakresu procedury cywilnej kiedy po pierwsze, są to przepisy dopuszczające wznowienie postępowania w sposób bardziej restrykcyjny, a po drugie, gdy przywołane już art. 145 § 2 i 3 k.p.a. w sposób wyraźny wskazują, na jakich warunkach można wznowić postępowanie administracyjne – co zostało już również wyjaśnione.
Sąd nie ma wątpliwości co do tego, że ocena spełnienia w zaistniałym w niniejszej sprawie stanie faktycznym podstawy wznowieniowej opisanej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. powinna odbyć się z uwzględnieniem kryterium "oczywistości sfałszowania dowodu" oraz zarazem uznania wznowienia postępowania za niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego przed uzyskaniem orzeczenia sądu lub decyzji innego organu – a okoliczności te powinny zostać w sposób dostateczny uzasadnione w treści decyzji. Taka sytuacja nie miała jednakże miejsca w rozpoznawanej sprawie.
Mając powyższe na uwadze należy uznać, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] wydane zostały przedwcześnie, bez należytego ustalenia przesłanek umożliwiających wznowienie postępowania i wzruszenie decyzji ostatecznej, naruszając zasadę trwałości decyzji ostatecznych, będącą jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a. W sprawie doszło nadto do naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 107 § 3 i art. 145 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.a. Wobec powyższego Sąd uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a.
Należy w tym miejscu wskazać, że na rozprawie dnia 30 maja 2019 r. Sąd oddalił wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania uznając, że w realiach tej sprawy zawieszenie postępowania sądowego nie byłoby zasadne. Sąd miał na względzie treść art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań i wiążą organy orzekające w sprawie zgodnie z art. 153 p.p.s.a. Organ pierwszej instancji winien w pierwszej kolejności rozważyć czy w sprawie zachodzi potrzeba zawieszenia postępowania wznowieniowego w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Negatywne zapatrywanie w tej materii będzie stanowiło punkt wyjścia do przeprowadzenia postępowania zgodnie z wymogami przewidzianymi w przepisach powołanych powyżej oraz do dokonania rzetelnej oceny, czy w sprawie zaistniały podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji w przedmiocie rejestracji pojazdu.