Uzasadnienie
A. B. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej uchylającą w części określenia daty przeniesienia zaskarżoną decyzję oraz ustalającą nową datę przeniesienia na dzień 15 stycznia 2015 r., zaś w pozostałym zakresie utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 4 sierpnia 2014 r., nr [...] określającą przeniesienie z dniem 1 września 2014 r. A. B. na stanowisko dowódcy zastępu w służbie stałej w zmianowy rozkład czasu służby.
W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazał przy tym na treść art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyjaśniając, iż wraz z obniżeniem stanowiska obniżono mu również uposażenie, co w jego sytuacji osobistej może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do oszacowania skutków.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej stwierdził, że nie znalazł podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej w skrócie "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Stosownie do powyżej wskazanej regulacji zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek uzasadnia wstrzymanie zaskarżonego aktu. Co istotne, zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę.
W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie skarżący nie wykazał na czym miałoby polegać - w przypadku wykonania decyzji - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i nie wykazał, na czym miałaby polegać nieodwracalność skutków powstałych w następstwie wykonania decyzji w przedmiocie przeniesienia na inne stanowisko służbowe. Oprócz bowiem literalnego stwierdzenia, że wraz z obniżeniem stanowiska obniżono mu również uposażenie, co w jego sytuacji osobistej może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody, nie określił ani swojej sytuacji finansowej, rodzinnej, ani też nie wskazał żadnych innych powodów uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Żadne takie okoliczności nie wynikają również z akt sprawy.
Należy podkreślić, że instytucja ochrony tymczasowej została obwarowana określonymi przesłankami, które osoba ubiegająca się o nią powinna wykazać. Skoro więc przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje wnioskodawcę do uprawdopodobnienia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to skarżący powinien w sposób logiczny i ciągły te okoliczności wskazać. Dlatego też niewskazanie tych okoliczności nie może skutkować uwzględnieniem wniosku.
Sąd w pełni zgadza się z tezą i argumentacją przywołaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 6 lutego 2009 r. II FZ 39/09 (baza orzeczeń Lex nr 489786), który stwierdził, że w sytuacji, gdy skarżący nie wykazuje we wniosku ani niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, sąd nie ma obowiązku poszukiwania tych okoliczności.
Samo twierdzenie, czy też przekonanie skarżącego o wystąpieniu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie może być podstawą uwzględnienia wniosku. Brak uzasadnienia w tym zakresie uniemożliwia Sądowi dokonanie ustalenia, iż przeniesienie na inne stanowisko służbowe spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślenia wymaga, że sąd przy rozpoznaniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje oceny zasadności skargi.
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.