Uzasadnienie
W piśmie z dnia 15 czerwca 2010 r. skarżący R.G. wniósł o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 czerwca 2010 r. w sprawie III SA/Gd 146/10 poprzez orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania, o co wnosił w skardze z dnia 17 marca 2010 r.
Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).
W myśl art. 157 § 1 w/w ustawy strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisu ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (§ 2 powołanego przepisu).
Na mocy art. 200 powołanej ustawy w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu [...], zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Art. 205 § 1 w/w ustawy stanowi, że do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie.
W opisanym wyżej wyroku Sąd nie zawarł rozstrzygnięcia o kosztach, ponieważ strona skarżąca nie poniosła kosztów postępowania, które podlegałyby zwróceniu od organu. Jak wynika z akt sprawy skarżący wnosząc w dniu 17 marca 2010 r. skargę uiścił wpis sądowy w kwocie 100 zł, który - z uwagi na fakt, że skargę wniesiono w przedmiocie zwolnionym od kosztów sądowych - został mu zwrócony. Wykonując zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Sądu w dniu 30 kwietnia 2010 r. dokonano przelewu kwoty 100 zł na konto bankowe skarżącego tj. konto z którego on sam wcześniej dokonał przelewu uiszczając wpis sądowy. Jak wynika z protokołu rozprawy z dnia 10 czerwca 2010 r. skarżący nie był na niej obecny, tym samym nie poniósł kosztów przejazdów do sądu oraz nie utracił zarobku wskutek stawiennictwa w sądzie.
Tym samym jedynymi kosztami poniesionymi przez skarżącego były koszty przesyłek pocztowych, a tych - jak wynika z przytoczonego wyżej uregulowania - nie zalicza się do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego osobiście przez stronę.
Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd na mocy powołanych przepisów zobligowany był orzec jak w sentencji postanowienia.