Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzję z dnia 19 grudnia 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], powołując przepisy art. 138 § 1 pkt 1 KPA oraz art. 22 a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 204 poz. 2088 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia 24 października 2005 r. o odmowie udzielenia J. B. zezwolenia na linię komunikacyjną na trasie [...].
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, między innymi, że decyzja organu I instancji wydana została na podstawie art. 22 a ust. 1 pkt 2 lit. a i b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, który to przepis stanowi, że organ administracyjny może odmówić udzielenia zezwolenia na wykonanie przewozów regulowanych w transporcie drogowym, gdy zostanie wykazane, że projektowana linia regularna stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych, z wyjątkiem sytuacji, gdy linie te są obsługiwane tylko przez jednego przewoźnika oraz gdy zostanie wykazane, że wydanie zezwolenia ujemnie wpłynie na rentowność porównywalnych usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych.
W rozpatrywanej sprawie sytuacja na szlaku komunikacyjnym [...] jest wyjątkowo dobra. Na trasie istnieje 38 (par) kursów komunikacji drogowej oraz dodatkowo wykonywanej odcinkowo między G., a P. i W. Uruchomienie dodatkowych kursów wpłynęłoby na spadek ogólnej rentowności komunikacji drogowej i kolejowej już wykonywanej.
Odnosząc się do podnoszonych w odwołaniu zarzutów organ odwoławczy przyznał, że decyzja organu I instancji wydana została z uchybieniami takimi jak: niewłaściwe pouczenie o środku zaskarżenia, brak wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia i powołanie się na nieostateczne postanowienia o uzgodnieniach ze Starostami Powiatu [...], Powiatu [...] i Prezydentem Miasta [...], uznając, że uchybienia te nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia o meritum sprawy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku J. B. zarzucił, że decyzję podjęto z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a to art. 22 a ustawy o transporcie drogowym poprzez błędną wykładnię przepisów tego artykułu i – z naruszeniem przepisów prawa procesowego, a w szczególności – art. 104 i n. KPA przez ustalenie, że "pomimo pewnych naruszeń prawa przy podejmowaniu decyzji organu I instancji, uchybienia te nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia."
Wniesiono o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz przeprowadzenie dowodu z dokumentów Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] dotyczących wydania zezwolenia na linię komunikacyjną na trasie [...] innemu przewoźnikowi – K. L. Uzasadniając wnioski i zarzuty skargi J. B. podniósł, że organy orzekające w sprawie nie dokonały właściwych ustaleń faktycznych, zaś wnioski wysnute z materiału dowodowego (nie przedstawionego w uzasadnieniach decyzji) są dowolne i sprzeczne z ustaleniami.
Powołano się w decyzjach na bliżej nieokreśloną analizę rynkową, przy czym ten sam stan rzeczy dał organ podstawę do wydania zezwolenia na regularne przewozy innemu, konkunencyjnemu przewoźnikowi.
W szczególności przepisy prawne przytoczone przez organ odwoławczy nie dawały podstawy prawnej do odmowy wydania zezwolenia skarżącemu na uruchomienie regularnych przewozów na wnioskowanej trasie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę zaskarżonych aktów pod względem zgodności z prawem, przy czym zgodnie z przepisami art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – rozpoznaje skargę w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
Z powyższego wynika, że sąd władny jest uchylić zaskarżoną decyzję bądź stwierdzić jej nieważność z przyczyn wskazanych w art. 145 powołanej wyżej ustawy, jeżeli kontrolowany organ dopuści się naruszenia prawa.
W sprawie niniejszej organy obu instancji, wydając zaskarżone decyzje naruszyły przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a wskutek niedopełnienia obowiązków w zakresie zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego doszło również do naruszeń prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
Z przedstawionych Sądowi akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 3 lutego 2005 r. J. B. – firma "A" w H. zwrócił się do I instancji o udzielenie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na trasie [...] z przystankami w miejscowościach: [...].
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. Nr 204 z 2004 r. poz. 2088) do wniosku winny zostać dołączone dokumenty wymienione w ust. 1 pkt 1 – 6 cyt. przepisu, przy czym na formularzu wniosku J. B. zaznaczono, że wnioskodawca wymagane dokumenty załączył (k – [...] akt organu I instancji).
Dokumentów tych w przedstawionych Sądowi aktach nie ma (jedynie – proponowany rozkład jazdy – k – [...] akt adm.), co uniemożliwia ocenę, czy organy orzekające i uzgadniające projekt uruchomienia przewozów, rozpatrzyły i oceniły prawidłowo całokształt materiału dowodowego.
Jeden z organów uzgadniających – Prezydent Miasta [...] jako powód odmowy uzgodnienia projektu uruchomienia linii podał nieprawidłowe oznaczenie przystanków przez przewoźnika (k – [...] akt organu I instancji).
Do organów uzgadniających przesłano jedynie – jak wynika z akt – projekt rozkładu jazdy, nadto w aktach brak postanowienia Starosty Powiatowego w P. z dnia 1 lutego 2005 r. [...], na które powołuje się w piśmie Zastępca Dyrektora ds. Infrastruktury Departamentu Gospodarki i Infrastruktury Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...], jako na mające znaczenie w sprawie, która wszczęta została wnioskiem J. B. z dnia 3 lutego 2005 r. (k – [...] akt adm.).
Uzgodnienia, o których mowa i na które powołują się organy orzekające, pochodzą z dat 7.10.2005 r. (k – [...]), 12.09.2005 r. (k – [...]) i 13.09.2005 r. (k-[...]), zatem – z okresu po uchyleniu pierwotnej decyzji organu I instancji z dnia 5 maja 2005 r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...].
W aktach brak dokumentów z postępowania poprzedzającego pierwotną odmowną decyzje i decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 8 sierpnia 2005 r. sygn. akt [...].
Uniemożliwiło to Sądowi przeprowadzenie pełnej kontroli przebiegu postępowania w sprawie z wniosku J. B. z dnia 3 lutego 2005 roku.
Pełnej analizy i oceny materiału dowodowego nie zawierają również uzasadnienia zaskarżonych decyzji.
Niezależnie od wyżej opisanych uchyleń procesowych i wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 19 grudnia 2005 r., zakwalifikowanych przez organ odwoławczy do niemających wpływu na treść rozstrzygnięcia, którego to poglądu nie można podzielić, zaskarżone decyzje podjęto z naruszeniem przepisów art. 22 a ust. 1 pkt 2 lit. a i b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, (publ. j.w.).
Zarzuty skargi o naruszeniu przy podejmowaniu decyzji wymienionych przepisów prawa są uzasadnione albowiem ani z materiału dowodowego ani z uzasadnień decyzji organów obu instancji nie wynika, by zostało wykazane, że projektowana (zmieniona) linia komunikacyjna stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych autobusowych i kolejowych.
Analiza sytuacji rynkowej w zakresie regularnego przewozu osób z dnia 29.04.2005 r. (k – [...] akt.) sporządzona została nieudolnie i lakonicznie, nie odnosi się do konkretnych danych, a wniosek, że przedsiębiorca zamierza uruchomić (czy – zmienić, bo tego też nie ustalono w sprawie) linię autobusową "wyłącznie ze względu na swój interes ekonomiczny lub organizacyjny" jest kuriozalny.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżone decyzje na mocy art. 145 § 1 pkt. 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).
Wobec braku wniosku w tym zakresie nie orzekano o kosztach postępowania, natomiast orzeczenie zawarte w pkt. 2 sentencji znajduje oparcie w art. 152 cyt. ustawy.
W trakcie ponownego rozpatrywania wniosku J. B. organ I instancji skompletuje, uzupełni i oceni materiał dowodowy sprawy według zasad wynikających z art. 7 – 11, 77 – 81 KPA i 107 § 1 – 4 KPA mając również na uwadze wyżej przedstawione poglądy prawne.