Uzasadnienie
Wnioskiem zawartym w skardze na opisaną decyzję, uzupełnionym na urzędowym formularzu PPF w dniu 24 stycznia 2011 r. (data stempla pocztowego) R. T. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w niniejszej sprawie.
Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 P.p.s.a.).
W myśl art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 P.p.s.a. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.
Na podstawie złożonego oświadczenia na formularzu PPF oraz dokumentów źródłowych dołączonych do akt sprawy (m.in. kopii zaświadczenia z ZUS o wysokości świadczeń, dokumentacji medycznej, protokołu odbioru lokalu) ustalono, że wnioskodawca jest osobą niepełnosprawną, źródłem jego dochodu jest stała renta z tytułu niezdolności do pracy oraz dodatek pielęgnacyjny w łącznej wysokości 797,82 zł netto miesięcznie. Skarżący jest najemcą lokalu gminnego o powierzchni 21,8 m2. Wnioskodawca nie posiada jakichkolwiek zasobów pieniężnych, ani przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro, zaś deklarowana przez niego wysokość niezbędnych kosztów utrzymania (czynsz, energia elektryczna, gaz, środki czystości, dostęp do internetu) wynosi 469,50 zł miesięcznie. Ze względu na stan zdrowia, skarżący ponosi również stałe wydatki na zakup leków, które w tylko grudniu ubiegłego roku wyniosły 94 zł. Jako okoliczności przemawiające za zasadnością wniosku skarżący wskazał również zły stan techniczny zajmowanego lokalu i związane z tym wydatki oraz brak środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb bytowych.
Dając wiarę oświadczeniu skarżącego, złożonemu na urzędowym formularzu oraz biorąc pod uwagę nadesłane dokumenty źródłowe uznać należało, że wykazał on dostatecznie, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, jakie mogą powstać w niniejszej sprawie.
Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.