Uzasadnienie
W. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 12 grudnia 2024 r. nr SKO.473.148.2024 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. W skardze zawarty został wniosek o przyznanie prawa pomocy, co do którego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, postanowieniem z dnia 25 lipca 2025 r., sygn. akt III SPP/Gd 27/25 utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 20 czerwca 2025 r. o odmowie przyznania prawa pomocy.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 lipca 2025 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi.
Zarządzenie powyższe doręczono skarżącemu w dniu 19 sierpnia 2025 r.
Skarżący w zakreślonym terminie, nie uiścił wpisu sądowego, lecz w dniu 26 sierpnia 2025 r. wniósł o przyznanie prawa pomocy. Wniosek ten został pozostawiony bez rozpoznania zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 10 czerwca 2026 r., sygn. akt III SPP/Gd 67/25, które to zarządzenie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 lipca 2026 r.
Wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy złożony na formularzu PPF został zarejestrowany i nadano mu bieg. W wyniku rozpoznania tego wniosku prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 10 lipca 2026 r., sygn. akt III SPP/Gd 51/26 odmówiono zmiany prawomocnego postanowienia referendarza sądowego z dnia 20 czerwca 2025 r.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 lipca 2026 r. skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 25 lipca 2025 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł od skargi w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe zarządzenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 4 sierpnia 2026 r.
Skarżący nie uiścił wpisu sądowego od skargi w zakreślonym terminie (por. notatka urzędowa z dnia 22 września 2026 r.), lecz jedynie w piśmie z dnia 11 sierpnia 2026 r. wniósł o umorzenie opłaty kancelaryjnej z uwagi na brak środków na opłacenie wniosku oraz o wstrzymanie czynności w sprawie, w tym egzekucyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a." sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Natomiast skarga, od której nie został uiszczony należny wpis – stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. – podlega odrzuceniu przez sąd. Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. od skargi, jako pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym, pobiera się wpis stosunkowy lub stały.
W rozpoznawanej sprawie skarżącemu nie zostało przyznane prawo pomocy. Zarządzeniem z 15 lipca 2026 r. skarżący prawidłowo został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z 25 lipca 2025 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika z akt sprawy, wezwanie zostało doręczone skarżącemu 4 sierpnia 2026 r. Skarżący nie zastosował się do ww. wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi i nie usunął braku fiskalnego w wyznaczonym terminie. Jeżeli skarżący, mimo wezwania, nie uiszcza należnego wpisu od skargi, sąd zobligowany jest odrzucić skargę. Od obowiązku uiszczenia wpisu od skargi nie zwalniał fakt złożenia przez skarżącego wniosku o umorzenie opłaty kancelaryjnej z uwagi na brak środków na opłacenie wniosku i o wstrzymanie czynności w sprawie. Tak sformułowany wniosek, nadany w dniu 11 sierpnia 2026 r., nie mógł być zakwalifikowany jako wniosek o przyznanie prawa pomocy w części obejmującej zwolnienie od kosztów sądowych, albowiem na obecnym etapie postępowania skarżący nie złożył jakiegokolwiek wniosku, który dodatkowo byłby obarczony obowiązkiem uiszczenia opłaty kancelaryjnej.
Ewentualne zaś złożenie kolejnego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych nie uchylałoby skutków prawomocności wydanego uprzednio rozstrzygnięcia w zakresie prawa pomocy (zob. np. postanowienia NSA: z 19 marca 2019 r., II FZ 145/19; z 20 listopada 2019 r., II FZ 794/19). Skoro wpis od skargi nie został uiszczony w terminie zakreślonym w wezwaniu, który upływał w dniu 11 sierpnia 2026 r., skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.